Ποίησις: θείος Ισίδωρος

Επειδη βλεπω μια δυσπιστια ως προς την υπαρξη του σατανα,
παραθετω το επικο αριστουργημα “Αντωνιάδα” το οποιο συνεγραψα εις το Τζουκ Μποξ, του αλλου μου ανηψιου -Αθανασιου.
Το επος πραγματευεται τις αγωνιες του Αγιου απο τα δαιμονια που τον κατατριχουν και τον αγωνα του μεχρις τέλικης εμφιαλωσεως.

Μοτερ, παμε!

Εκει που ο Αγιαντώνιος
στην ερημο εντρυφούσε,
τη μερα εζεστενοτανε
κι αφορητα εδιψουσε,

το βραδι ομως κρύωνε
κι ετρεμε ωσαν το οψάριο.
Μια νυχτα για να ζεσταθει
εψελνε ενα τροπαριο,

κι εκει οπου το εψελνε
κι ηταν στον πρωτο στιχο,
αξαφνα βλεπει μια σκια
εις της σπηλιας τον τοιχο!

Γυρναει τοτε αποτομα
και βλεπει μια αραπινα,
του λεει: -«Ειμαι νυστικη,
πεθαινω απο την πεινα,

ενα χουρμα δεν εβαλα
στο στομα μου ολη μερα».
κιαυτος: -«Πνευμα του σατανα
ηπαγε απο δω περα»,

της λεει. –«Ειμαι η Άισέ,
του λεει, κυρ’ Αντωνη»,
κι απλωνοντας τα χερια της
το γεροντα ζυγωνει.

Τα ματια της πετουν φωτιες
που καιν τα σωθηκα του.
Πισωπαταει ο Αγιος,
σκονταφτει, πεφτει κάτου,

βγαζει τη γλωσσα της η Άισέ
(που ειναι σα δυχάλα),
σηκωνεται ο γεροντας
κι αρχιζει την πηλαλα.

Μπροστα του βλεπει ενα δενδρί
και παει να σκαρφαλωσει
συνεχιζεται………

ΠΑΝΟΣ

…γιατί έφτανε ένας αραπάς
με μια χουρμάδα τόοοοοση

(Μην με διακοπτετε)
Συνεχιζω………

πατάει ομως το ρασο του
και σκαει σα χλαπατσα
(τι ταθελε ο χριστιανος
στην ερημο τα ρασα;

δε φοραγε καλυτερα
μια δροσερη βερμουδα,
ητανε αναγκη να ντυθει
σα να ’τανε αρκουδα;

τουλαχιστον, αν εβαζε
κανενα κοντογούνι
δεν θα του καρφονωτανε
στην αμμο το πιγουνι.

Ομως μονάχος πιαστηκε
στης πιστης του το διχτυ
εφαγε χωμα πεφτοντας
και αρχισε να βηχει.

Και οπως ενας αθλητης
που στον αγωνα βηχει
ουτε να τρεξει ημπορει,
ουτε πηδαει τον πυχη,

ετσι κι ο αγιος αυτος
την πατησε ο καυμενος
λογω του ρασου), κειτοταν
στην αμμο ξαπλωμενος.

Πλησιαζει τοτε ο αραπάς
μ΄ενα χουρμα …αλλο πραμα(!)
κι ετονενες εγινικε
το πιο μεγαλο θαυμα!

συνεχιζεται………………

ΠΑΝΟΣ

Α, βέβαια, πρέπει να συνεχιστεί!

*

Σαν φτάνει ο πρώτος αραπάς
με το χουρμά να γνέφει
γίνεται θαύμα εξ’ ουρανού,
σκοντάφτει και του πέφτει,

και πίσω του ο πισινός
χτυπά στον μπροστινό του,
που άφησε σκοντάφτοντας
γυμνό τον πισινό του,

κι έτσι απόμεινε αγνός,
λόγω θαύματος θείου,
μέσα σε τέτοιον κίνδυνο
ο πισινός του αγίου.

Μα η φάση συνεχίζεται
με θάρρος και με γνώση
την ιστορία ολόκληρη
ο Ισίδωρος θα δώσει!

ATHANASSIOS

H “Αντωνιάδα” του θείου εντυπωσιακή…
περιμένω τη “λύση” … να δούμε το θάμα…

Συνεχεια εκ του προηγουμενου.

Αντι γι΄αραπης αγριος
(που’τανε σα ντερεκι),
τωρα μπροστα στα ματια του
μια φελαχα στεκει,

οπου ΄ναι εντελως γυμνη
κι ουτε φοραει παπουτσια,
τρωει χουρμαδες λαιμαργα
και φτυνει τα κουκουτσια,

κι ως ο Νταλαρας τραγουδα
“τα ματια της φωσφόρος”
καταλαβαινει ο αγιος
πως ειναι ο εωσφορος,

(γιατι γυναικα στο ντουνια
δεν εχει τετοια καλη)!
Ψαχνει στην τσεπη του, δεξια,
και βρισκει ενα μπουκαλι,

το ξεβουλωνει γρηγορα
και τρεις φορες φωναζει:
-«Μπες μεσα πνευμα ακαθαρτο»,
το διαβολο προσταζει.

Ορμαει αυτή ξεβρακωτη
και μπαινει στο μπουκαλι,
αρπαζει ο αγιος το φελο
και το σφραγιζει παλι.

Αλλα καθως ο κωλος της
δεν ειχε μπει ακομα
μες το μπουκαλι ολοκληρος,
της σφινωσε το πωμα!

«Νενικηκάσε σατανά,
της λεει αυτος, Αμήν*!»
κι αυτή του λεει «με πονας,
καντο γλυκα, Αχχχ, μην!»

Αυτο ητο κατα τας γραφας
το θαυμα του αγιαντώνη
οπου νικαει το διαβολο
και τον εμφιαλωνει!

………………………………………………………………………….

  • Συμφωνα με την ορθοδοξη εκδοχη.

** Συμφωνα με την καθολικη εκδοχη: «Νενικάσε σατανα,
της λεει αυτος, Αμέν**!»
κι αυτή φωναζει: «ποναει δε,
αλλα μ’ αρεσει μεν!!!».

:Όπως και να εχει, η (ψυχιατρικη) διαγνωση είναι: «Γενικη καθολικη**- οξεια καλπαζουσα!* (paranoia) με μανια καταδιωξης !»

Πηγή: https://panosz.wordpress.com/2007/10/14/demons/#comment-25144

Advertisements