Ποστ για οικονομικούς αναλυτές και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, συντεθέν υπό του καπετάνιου

Η επένδυση σε χρηματιστηριακά προϊόντα ή να το πω διαφορετικά, το κέρδος και η ζημία από τα προϊόντα αυτά ( τέτοια προϊόντα είναι ΚΑΙ τα ομόλογα) προκύπτει απ την “ικανότητα” ή την “ανικανότητα” του επενδυτή ΚΑΙ ΜΟΝΟ .
Και εξηγούμαι.
Για κάθε επενδυτή που κερδίζει από την άνοδο μιας μετοχής υπάρχει και ένας που χάνει. Το ίδιο συμβαίνει και με τα ομόλογα στην πρωτογενή και στην δευτερογενή αγορά τους. Η μετατροπή λοιπόν των ομολόγων (τα οποία δεν είναι τίποτε περισσότερο από απλές υποσχετικές στην βάση της πρόβλεψης ) σε συμβάσεις που διέπονται από το διεθνές δίκαιο ,έρχεται να εξασφαλίσει ένα σοβαρό κέρδος παίρνοντας θέση ανάμεσα σε δύο-γιατι υπάρχουν πολλοί- εκ των παιχτών , της κυβέρνησης που πρωχωρά στην έκδοση με βάση το πρόγραμμα που παρουσιάζει και με μια ομάδα επενδυτών που «πείθονται» (υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι που δεν πείθονται και δεν συμμετέχουν ούτε στα κέρδη που θα προκύψουν ούτε και στις ζημίες ). Εάν λοιπόν θελήσω να απαντήσω και εγώ με τους ηθικούς όρους που τίθενται (κακώς όπως είπα γιατί πρόκειται περί σκληρού χρηματιστηριακού παιγνίου με χαμένους και κερδισμένους) αυτό δεν είναι ΣΕ ΚΑΜΙΑ περίπτωση ηθικά δίκαιο. Η «απάτη» ενός πολιτικού προσώπου ή μιας κυβέρνησης δεν αντιμετωπίζεται με μια άλλη «απάτη» , και μάλιστα εις βάρος του λαού αυτήν την φορά.

Θα προσπαθήσω να αναπτύξω την παραπάνω άποψη.

Σε κάθε συμφωνία, μα σε κάθε συμφωνία , ΚΑΙ οι δύο πλευρές είναι συνυπεύθυνες για το όποιο αποτέλεσμα (τις αρνητικές ή θετικές αποδώσεις της επένδυσης) . Και ο καθείς στην περίπτωση της αποτυχίας στην πρόβλεψη πρέπει να υποστεί την ζημιά του .

Εάν οι πιστωτές/επενδυτές μας δάνεισαν πολλά περισσότερο απ ότι «έπρεπε»( τα εισαγωγικά σηματοδοτούν το οξύμωρο μιας και το «έπρεπε» δεν χωρά σε ένα χρηματιστηριακό παιχνίδι )ή με όρους μη βιώσιμους για την θετική έκβαση της επένδυσης τους πρέπει να πληρώσουν με την απώλεια των εσόδων όπως αυτή θα μεταφραστεί(εάν μεταφραστεί) από μια εκ νέου διαπραγμάτευση ή στάση πληρωμών.
Ο τοκογλύφος πιστωτής ξέρει εκ των προτέρων ότι σε ένα κάποιο ποσοστό των πελατών του δεν θα μπορέσει να γράψει θετικές αποδώσεις (πχ σε αυτούς ποντάρουν άλλοι επενδυτές που στοιχηματίζουν στην μη ρευστοποίηση της υποσχετικής ).

Η εκ των υστέρων «εξασφάλιση» όμως του τοκογλύφου με εγγυήσεις (ΔΝΤ) που δεν υπήρχαν στην αρχική συμφωνία( εάν υπήρχαν ενδεχομένως να μην προχωρούσαμε στην συμφωνία ή μπορεί να μην συναινούσε ο πολίτης να δεσμεύσει την κρατική περιουσία με μόνη(!!) εγγύηση την επιτυχία των κυβερνητικών εξαγγελιών , ή πολλά άλλα αλλά πάντως σε κάθε περίπτωση το πλαίσιο θα ήταν διαφορετικό ) είναι απαράδεκτη και στηρίζεται στον εκβιασμό ολόκληρων λαών που :
-ΚΑΙ δεν έχουν οι ίδιοι συναινέσει στο παίγνιο (έμμεσα ενδεχομένως αλλά η έμμεση συναίνεση πρέπει να αποδειχθεί, δεν αποδίδεται έτσι στον βρόντο πχ πόσοι από τους πολίτες γνώριζαν τι ακριβώς συμφωνούσαν οι δύο πλευρές κλπ )
– ΚΑΙ δεν έχουν συμμετάσχει στην αρχική συμφωνία ( οι μόνοι που ήταν παρόν ήταν οι Έλληνες πολίτες σε ρόλο επενδυτή και ουχί πολίτη)

-ΚΑΙ δεν έχουν εγγυηθεί κανενός πολιτικού τα συμφωνηθέντα ( κι εν πολλοίς στα παρασκήνια)

Μην ξεχνάμε ότι η αποτυχία των πολιτικών εξαγγελιών –προγραμμάτων-υποσχέσεων βαρύνουν πρώτα και πάνω από όλα τον ίδιο τον πολίτη και μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ την τυχόν επιβάρυνση των επενδυτών.
Θα μπορούσε μάλιστα να ισχυρισθεί κανείς ότι μεγάλο μέρος των επιπτώσεων που βιώνει ο πολίτης οφείλεται ακριβώς σε αυτήν την διαπλοκή, των πολιτικών και των επενδυτών **τους** .
Γιατί *τους* ?

Μα γιατί αυτοί χρηματοδοτούν τα μαλακισμένα προγράμματα τους να μην πω και τους ίδιους τους μαλάκες .

( βιάζομαι να φύγω και μπορεί να τα πα λίγο βιαστικά και μπερδεμένα, σορυ )

Πηγή: https://panosz.wordpress.com/2010/05/12/imf-24/#comment-89447