Κάποια στιγμή, κατά την περίοδο των Δεκεμβριανών, ο Πάνος ξετρύπωσε στο ίντερνετ τον ακόλουθο πρακτικό οδηγό ντυσίματος με στυλ σε διαδηλώσεις: http://www.womenonly.gr/article.asp?catid=15298&subid=2&tag=9959&pubid=1582217

Όπως αντιλαμβάνεσθε, η καλύβα πήρε φωτιά και οι αγαπητοί σχολιασταί – σχολιάστριαι σχολιάσανε σχολαστικώς. Κάπου εκεί μέσα στα σχόλια χωμένη λοιπόν, μια ωραία πασούλα από την θειά μου την Σκουπίτσα με βρήκε ανυποψίαστο εκεί που έτρεχα ανέμελος, μπλέχτηκε στα πόδια μου και πάνω στην ταραχή μου, έκανα ένα τακουνάκι…

Σκουπίτσα:

«Κάτω απ΄την πρόχειρη φόρμα, γιατί θα πήγαινε γυμναστήριο μετά, φορούσε ένα ακριβό κορμάκι wolford. Μα καθώς φώναζε “ες ες μπάτσοι δικαστές” πετάξαν προς τη μεριά της μια κρότου λάμψης που έσκασε στα πόδια της. Αυτή έκανε μια χαριτωμένη στροφή για να την αποφύγει αλλά ένα κομμάτι εξοστρακίστηκε, της έσκισε τη φόρμα στο ύψος του αριστερού γλουτού και της προκάλεσε έγκαυμα σε μέγεθος παλάμης (ανοιχτής)…»

Θανάσημος:

“Αμάν! Το καλσόν!” έβαλε τις φωνές η Τζούλια και κοίταξε με μίσος τον ματατζή απέναντι της. Μέσα στο κρανίο της, ένοιωσε τα μηνίγγια της να χτυπάνε με ένταση, καθώς το αίμα της μαζεύονταν στο κεφάλι. “ΓΟΥΡΟΥΝΙ!” έβαλε μια τσιρίδα στο τέλος, έσκυψε, έβγαλε τη μια της γόβα και κρατώντας την από την μύτη, όρμηξε καταπάνω στον ματατζή με το τακούνι προτεταμένο.

********

Ο δρόμος είχε γεμίσει από ένα πυκνό νέφος που χώριζε τους διαδηλωτές από τα ματ. Ο Τάσος, κοιτούσε με ένταση προς τον καπνό, περιμένοντας πότε θα διαλυθεί για να δει τι κάνανε οι αναρχικοί από την απέναντι μεριά. Και τότε ξαφνικά, είδε σαν οπτασία μέσα απ’ τους καπνούς να ξεπετάγεται μια ψηλή ξανθιά, με έντονο κόκκινο κραγιόν και ρουζ. Φορούσε ένα βαθύ ντεκολτέ, μια μίνι φούστα και ένα δικτυωτό καλσόν και έτρεχε κουτσαίνοντας και ουρλιάζοντας προς την μεριά του Τάσου, φορώντας μόνο ένα ψηλοτάκουνο παπούτσι.

Ο Τάσος έσμιξε τα ματόκλαδα του για να δει καλύτερα. “Μαλάκα, μαστούρωσες δακρυγόνα…” είπε στον εαυτό του και έκλεισε τα μάτια του με δύναμη. Όταν τα ξανάνοιξε, το μόνο πράγμα που πρόλαβε να δει ήταν ένα τακούνι να προσγειώνεται επάνω στην φάτσα του, μέσα απ’ το άνοιγμα της κάσκας του.

“ΦΑΕ ΤΑΚΟΥΝΙ ΡΕ ΓΟΥΡΟΥΝΙ!!!” τσίριξε εκτός εαυτού η Τζούλια και τον σώριασε αναίσθητο στην άσφαλτο.

Για μια στιγμή η σύγκρουση ματ και αναρχικών, πάγωσε. Ο χρόνος σταμάτησε. Μια ησυχία έπεσε μονομιάς στον δρόμο, καθώς μερικές εκατοντάδες μάτια και από τις δύο μεριές είχαν καρφωθεί επάνω στην Τζούλια που κρατούσε ακόμα το τακούνι ψηλά, ενώ πατούσε με το ένα της πόδι (αυτό με την γόβα) επάνω στο στήθος του ματατζή.

Η Τζούλια κοίταξε τριγύρω της απορημένη. “ΤΙ;” είπε και με το ελεύθερο χέρι της έφτιαξε το μαλλί. “ΤΙ ΕΓΙΝΕ;”

Και ξαφνικά, μέσα από το πλήθος αναδύθηκε ένα εντελώς αυθόρμητο και παρατεταμένο… χειροκρότημα. Ματατζήδες και αναρχικοί άρχισαν να χειροκροτούν όλοι μαζί, στην αρχή σιγά – σιγά και μετά ολο και πιο δυνατά, μέχρι που στο τέλος χειροκροτούσαν με ενθουσιασμό, ενώ μερικοί ξεκίνησαν να σφυρίζουν κι όλας. Μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, όλος ο δρόμος την αποθέωνε!

Η Τζούλια σάστισε, ανέβηκε επάνω στον ματατζή για να βλέπει καλύτερα, κατέβασε το χέρι με την γόβα προς τα κάτω και έκανε μια μικρή υπόκλιση. Στην αρχή προς τους αναρχικούς, μετά προς τους ματατζήδες και μετά προς τα μπαλκόνια στις πολυκατοικίες τριγύρω.
“Ευχαριστώ, ευχαριστώ” είπε σαστισμένη και ξαναέβαλε το παπούτσι της. “Με συγχωρείτε τώρα…” πρόσθεσε, ίσιωσε το σώμα της, τίναξε το μαλλί πίσω και έκανε μια θριαμβευτική έξοδο προς το πλαϊνό στενάκι, καθώς όλος ο αντρικός πληθυσμός πίσω της πανηγύριζε έξαλλα.

“Καλή φάση οι διαδηλώσεις!” μουρμούρισε καθώς έστριβε στη γωνία. “Πολύ κάβλα…”

Advertisements