Του lifeable
Κατέβηκαν απ’ τον τρίτο όροφο που ήταν το δωμάτιο του ξενοδοχείου
που τους φιλοξενούσε τρεις μέρες τώρα, σαν τα μικρά παιδιά.
Συναγωνίζονταν ποιος θα κατέβει πρώτος τις σκάλες.
Ο μπαμπάς με τη φανέλα της Inter, κι ο γιος με της Milan.
Προγραμματισμένο επαγγελματικό ταξίδι, μόνο που αυτή τη φορά
πήρε και τον μικρό μαζί, για να πάνε στον αγώνα.
Φτάνοντας στο ισόγειο σχεδόν αλαφιασμένοι, ρώτησαν τον receptionist
πως θα φτάσουν στο γήπεδο. Βγήκε έξω απ’ το πόστο του μαζί τους,
μέχρι την μεγάλη περιστροφική στρόγγυλη πόρτα, για να τους δείξει
από που θα πάρουν τον ηλεκτρικό, και μετά τους έδειξε στον χάρτη
την υπόλοιπη διαδρομή. Μπορεί τα Αγγλικά του να ήταν μέτρια, αλλά
ήταν τόσο ευγενικός που το ξεπερνούσες αμέσως και κατάφερνες να
συνεννοηθείς μαζί του μια χαρά, όπως συμβαίνει άλλωστε με όλους
τους καλοπροαίρετους ανθρώπους. Όπου κι αν έχουν ζήσει, ότι
γλώσσα κι αν μιλάνε, όποια ομάδα κι αν υποστηρίζουν, καταφέρνουν
να σε κερδίσουν και να σου δημιουργούν μια αίσθηση ζεστασιάς και
εμπιστοσύνης. Απλά σε όλα αυτά τα βιβλία περί ανθρώπων και μαζών,
δεν αναφέρονται πουθενά, ούτε ως δείγμα, ούτε ως είδος προς
εξαφάνιση. Μόνο κάτι εκκεντρικές σχεδόν σχιζοφρενικές φιλόδοξες
και αποπροσανατολισμένες προσωπικότητες, επισκιάζουν την ιστορία
των κοινωνιών, και οι απλοί, καθημερινοί, ανθρώπινοι και καλοπροαίρετοι
μεροκαματιάρηδες περνάνε στα ψιλά.
Τους ξάφνιασε όταν τους είπε ότι δεν πρέπει να πληρώσουν για τις
μετακινήσεις τους. Ούτε στον ηλεκτρικό, ούτε στο λεωφορείο. «Απλά να
δείχνετε το εισιτήριο του γηπέδου, είναι τιμή για την πόλη μας να πηγαίνει
κάποιος στο γήπεδο» τους είπε καθώς επέστρεφε στο πόστο του.
Ο μικρός δεν έδωσε μεγάλη σημασία, στα δεκατέσσερα άλλωστε αυτά
λίγο μετράνε, αλλά στο μυαλό του μεγάλου οι συνειρμοί ήταν αμείλικτοι
και οι συγκρίσεις αναπόφευκτες. Στη δική μας πόλη όταν παίζουν οι
ομάδες μας μεταξύ τους, τα λεωφορεία αποσύρονται για να μην τα
καταστρέφουν οι «επιστήμονες». Μετρό έτσι κι αλλιώς δεν έχουμε…
Ορμήσανε στο δρόμο χωρίς να έχουν σταματήσει λεπτό τα πειράγματα.
Ο μπαμπάς με τη φανέλα της Inter, και ο γιος με της Milan.
Πέρασαν απ’ την ειδικά διαμορφωμένη είσοδο στο Μετρό, στην οποία δεν
υπήρχε μηχάνημα να χτυπήσεις το εισιτήριο και να σου ανοίξει, αλλά ένας
ελεγκτής καθισμένος σ’ ένα μικρό αλουμινένιο με τζάμια δωματιάκι,που
έλεγχε το εισιτήριο του γηπέδου και σου επέτρεπε την είσοδο.
Ήταν κι άλλοι ποδοσφαιρόφιλοι μέσα, κάποιοι με φανέλες μα οι
περισσότεροι με κασκόλ ή καπελάκια, ανακατεμένοι όλοι μαζί.
Στο τέρμα της διαδρομής του ηλεκτρικού, τους παρέλαβαν λεωφορεία,
που τους πήγαιναν όλους, στις τεράστιες Ολυμπιακών προδιαγραφών
αθλητικές εγκαταστάσεις του San Siro. Κι από εκεί περπατώντας περίπου
δέκα λεπτά, έφτασαν μπροστά στο Giuseppe Meazza. Κοινή έδρα των σημερινών
μισητών αντιπάλων. Τριώροφο και επιβλητικό.
Περιμένοντας στην ουρά για να μπουν στη θύρα τους, συνειδητοποίησαν
ότι στην ίδια ουρά βρίσκονταν φίλαθλοι και των δύο ομάδων. Έμοιαζε τόσο
παράξενο κι αλλόκοτο. Rossoneri και Nerazzuri, στην ίδια κερκίδα.
Τους σταμάτησε κάποιος της φύλαξης του γηπέδου, για να ελέγξει το
περιεχόμενο της πλαστικής τσάντας που ο μικρός είχε ανά χείρας. Ένα
ζευγάρι εξάταπα μαύρα ποδοσφαιρικά παπούτσια με την χαρακτηριστική
μπλε γραμμή της Nike, τα οποία είχανε πάρει την προηγούμενη ημέρα από
μεγάλο αθλητικό πολυκατάστημα στο κέντρο της πόλης. Όμοια με αυτά
του Ronaldo, της μισητής για τον μικρό Internazinale. Αλλά ταυτόχρονα και
θαυμαστής του. «Ένας μεγάλος παίκτης στη μικρή ομάδα του Μιλάνου»,
έλεγε και ξανάλεγε, πειράζοντας τον πατέρα του. Κι εκείνος φούσκωνε
υπερήφανος που ο γιος είχε άποψη, και την έλεγε κι όλας με θράσος.
Την ίδια περίοδο στην Inter έπαιζε και ο «τεράστιος» Bobo (κατά κόσμον
Vieri), ο Αργεντινός Janneti, αλλά και ο δικός μας Γεωργάτος. Αλλά και
από απέναντι οι τεράστιοι Maldini, Costacurta, Albertini, Baressi και
προπονητή τον Carlo Ancelotti. Μεγάλοι παίκτες, σπουδαίες εποχές.
Οι θέσεις ήταν στο δεύτερο διάζωμα, κοντά στο πέταλο απ’ τη μεριά που
στο α’  ημίχρονο αμύνονταν η Inter και προς τα αριστερά. Μπροστά τους
κάποια στιγμή χτύπησε ο Γεωργάτος, και οι υπεύθυνοι του ιατρικού team
της ομάδας, τον έβγαλαν έξω απ’ τη γραμμή του γηπέδου, για να του
παρασχεθεί η απαραίτητη βοήθεια και το ψυκτικό, ώστε να μπορέσει να
συνεχίσει τον αγώνα. Στην επόμενη φάση η Inter βρέθηκε στην επίθεση
και ο διαιτητής με πλάτη στον Γεωργάτο, ο οποίος είχε σηκωθεί και ήταν
έτοιμος να ξαναμπεί, αλλά περίμενε το γνωστό νεύμα του διαιτητή.
Πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα που ο διαιτητής δεν τον αντιλήφθηκε, και
τότε ένα γήπεδο ολόκληρο, ογδόντα χιλιάδες άνθρωποι, φώναξαν ρυθμικά
«GRECO….GRECO….GRECO»
Ο διαιτητής τους άκουσε, γύρισε το κεφάλι πίσω κι αριστερά, και μ’ ένα
του νεύμα, του επέτρεψε να ξαναμπεί στο παιχνίδι.
Ότι και να πει κανείς γι αυτήν την στιγμή είναι λίγο. Μπαμπάς και γιος
κοιτάζονταν εμβρόντητοι. Τα γόνατά τους είχαν λυγίσει. Αγκαλιάστηκαν
κι άρχισαν να χοροπηδάνε σαν τους τρελούς, λες και των δύο η ομάδα
είχε κερδίσει.
Ο μπαμπάς με τη φανέλα της Inter, και ο γιος με της Milan.
Advertisements