(θα ανακαλύψετε ποιος το είπε διαβάζοντας τα σημαντικότερα κείμενα, σύμφωνα με τη δική μου επιλογή,  από τη δημόσια διαβούλευση στο www.opengov.gr σχετικά με το νέο σ.χ. για τον ελληνικό κινηματογράφο. Η επιλογή έγινε από τα σχόλια στις «Γενικές Αρχές»)

Οι «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη», που και φέτος εκπροσωπούν τη συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών ταινιών, λένε ΝΑΙ στην αλλαγή που φέρνει το νέο νομοσχέδιο για τον κινηματογράφο.
Η φιλοσοφία και οι στρατηγικές επιλογές του, όπως ο πολλαπλασιασμός των πηγών χρηματοδότησης, η ανακατανομή των κονδυλίων προς όφελος της παραγωγής, η ενίσχυση της ανεξάρτητης παραγωγής, η εξάλειψη γραφειοκρατικών πρακτικών, και η απόδοση του ειδικού φόρου είναι σαφώς θετικές και ικανοποιούν αυτά που ζητάμε εδώ και ενάμιση χρόνο.
Το νομοσχέδιο έχει το χαρακτήρα πλαισίου και κρίσιμα θέματά του προβλέπεται να υλοποιηθούν είτε με υπουργικές αποφάσεις είτε από τον νέο εσωτερικό κανονισμό του Ε.Κ.Κ. Γι’ αυτόν το λόγο διεκδικούμε τη συμμετοχή ενεργών κινηματογραφιστών στη διαμόρφωση του κανονισμού. Ζητάμε να υπάρξει άμεσα η υπουργική απόφαση για τα φορολογικά κίνητρα και να διασφαλιστεί ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ η εφαρμογή του 1,5%. Περιμένουμε την εξειδίκευση των μέτρων που θα εξασφαλίσουν το «άνοιγμα» του επαγγέλματος του παραγωγού, τη διαφύλαξη της πολυφωνίας του ελληνικού κινηματογράφου, τη στήριξη της ανεξάρτητης διανομής και τη διεθνή προβολή της ελληνικής ταινίας από το Φ.Κ.Θ.
Η βασική επιδίωξη των «Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη» είναι αυτός ο νόμος να ψηφιστεί και να εφαρμοστεί. Και επειδή τα πάντα στη χώρα μας εξαρτώνται από την ικανότητα των προσώπων που καλούνται κάθε φορά να τα υλοποιήσουν, θα είμαστε σταθερά αντίθετοι σε επιλογές που θα ανατρέπουν στην πράξη τη φιλοσοφία του νόμου.
Περιμένοντας την ικανοποίηση του πάγιου αιτήματος του χώρου μας για την αναβάθμιση της κινηματογραφικής παιδείας, ως ενεργοί κινηματογραφιστές και πολίτες, ασκούμε το δικαίωμά μας να συμμετάσχουμε στη διαδικασία διαβούλευσης εκφράζοντας επιφυλάξεις ή διατυπώνοντας εξειδικευμένες προτάσεις, ταυτοχρόνως όμως δηλώνουμε πως επιθυμούμε την ΑΜΕΣΗ ΨΗΦΙΣΗ του ΝΟΜΟΥ, χωρίς να αλλοιωθεί στο παραμικρό το αναπτυξιακό του πνεύμα.

«Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη»

*

ΦΙΛΟΠΟΙΜΗΝ ΦΙΝΟΣ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΩΤΗ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ…
προς συναδέλφους και παρατρεχάμενους

Αγαπητοί εναπομείναντες εν τη γή συνάδελφοι,

Έχω στα χέρια μου, μια σύνοψη των προτάσεων της διασωματειακής αλλά και των άλλων πόλων και διαφόρων επιτροπών σωτηρίας του κινηματογράφου του ΥΠΠΟ, των σοφών χειρουργών δηλαδή που συντάσσουν αφιλοκερδώς τον επαπειλούμενο από την εποχή του Μαδρά νόμο, τον σχετικό με την επιβίωση του κινηματογράφου Μας. Κυριολεκτικά βγήκα από τον τάφο μου. Σε ποια εποχή ζούνε αυτοί οι άνθρωποι; Είναι καρφωμένοι ακόμα στο σταυρό της Μάλτας; Δεν γνωρίζουν τον AVID, κολλάνε ακόμα με σελοτέιπ το φιλμ ή με ασετόν;
Είμαστε στα συγκαλά μας;

Είναι δυνατόν να σχεδιάζουμε νόμους για έναν κινηματογράφο που έχει προ πολλού τινάξει -από τεχνολογία -τα πέταλα, ακόμα και εδώ στο επέκεινα, κι από πάνω να επαιτούμε το προχθές;
Είμαστε στα συγκαλά μας;

Η απόφαση να αλλάξουμε επιτέλους το νόμο της πλειστοκαίνου εποχής του κινηματογράφου του Μαδρά και των Γαζιάδηδων είναι ένα θετικό στοιχείο αλλά γιατί οπωσδήποτε προς τα πίσω;
Πάρτε το χαμπάρι όλα είναι διαφορετικά σήμερα και η νέα τεχνολογία συμπαρασύρει τα πάντα: Εσάς, κυρίως τις οικονομικές δομές και συνακόλουθα την παραγωγή και τη διανομή. Ακόμα και η αισθητική δεν γλιτώνει..
Υπάρχει κανένας σήμερα που να μην τραβά σκηνές με το κινητό του τηλέφωνο; Είμαστε στο 2010, ή στο 1936; Εδώ ως και τα αρχεία του Πέτρου είναι τώρα ψηφιακά.
Προσωπικά όπως είναι γνωστό είμαι πάντα λάτρης της τεχνολογίας. Ο κινηματογράφος είναι γέννημα της τεχνολογίας και όποτε η τεχνολογία αλλάζει, αλλάζει και το σινεμά διαφορετικά πεθαίνει όπως ο βωβός κινηματογράφος, μαζί με όλους όσους δεν μπόρεσαν να προσαρμοσθούν. Και ήτανε πολλοί και μεγάλοι ίσως οι μεγαλύτεροι. Τους βλέπω κάθε μέρα στον πάτο του Τάρταρου να σιγοψήνονται και να τραβάνε τα γένια τους που βλακείας ένεκα χάσανε τους χλοερούς λειμώνες.
Βρισκόμαστε μπροστά σε μια τεχνολογική επανάσταση τη μεγαλύτερη αν θέλετε μετά την ανακάλυψη της γραφής, και σεις καταναλώνετε χρόνο για να αναμασάτε τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα , για να θυμηθώ τον ποιητή. Γκέγκε;
Σινεμά από πεισμωμένα μουλάρια δεν έγινε πουθενά.
Δεν μπορείτε να κάνετε κινηματογράφο με πεθαμένους τρόπους και όρους. Όλα είναι οριστικά παρελθόν τόσο στη παραγωγή όσο και στη διανομή.. Ακόμα και στο κολατσιό του συνεργείου.
Είναι η πρώτη και η τελευταία φορά που σας απασχολώ, η ευθύνη δική σας, αιωνία σας η μνήμη και περιμένω να σας δώ στον Τάρταρο.

ΦΙΛΟΠΟΙΜΗΝ ΦΙΝΟΣ
Και για την αντιγραφή
Γιώργος Ζερβουλάκος

*

(Τάκης Παπαγιαννίδης)

Τα νομοσχέδια εκφράζουν την τάση που κυριαρχεί, που έχει τη δύναμη με το μέρος της. Τώρα, όλα είναι ευνοϊκά για τις κοινωνίες και τον πολιτισμό των αγορών. Από την εποχή του Μάαστριχτ οι Αμερικανοί απαιτούσαν να εξαιρεθεί ο κινηματογράφος από τις ενισχύσεις ως πολιτιστικό προϊόν και να ενταχθεί στην ΓΚΑΤΤ. Να υπολογίζεται δηλαδή ως ένα εμπορικό προϊόν προς διακίνηση. Ολα καλά, λοιπόν. Η εξουσία έτσι τα βλέπει και αποφασίζει. Αλλά! Υπάρχει και ένα «αλλά»: Τον πολιτισμό δεν τον δημιουργούν οι νόμοι. Πιστεύω στη δυναμική της νέας γενιάς που έχει μια σημαντική επιπλέον βοήθεια: Τη σύγχρονη τεχνολογία. Ποτέ ο πολιτισμός δεν ήταν επιδοτούμενος. Ο πολιτισμός ήταν αποτέλεσμα της σκέψης, της διάθεσης, των ανθρώπων που τον παράγουν. Ο νέος ελληνικός κινηματογράφος που δημιουργήθηκε, διακρίθηκε, αποτέλεσε «στάτους» στον ελληνικό πολιτισμό, δεν ήταν ποτέ επιδοτούμενος. Το νομοσχέδιο λέει ότι το κράτος στηρίζει την ανάπτυξη του κινηματογράφου. Ποιου κινηματογράφου όμως; Θα ήταν πιο συνεπείς να πούνε του κινηματογράφου ως εμπορικού προϊόντος. Αλλά είναι ουτοπία να πιστεύουμε ότι μία χώρα μικρή και μια γλώσσα αποκλεισμένη μπορεί να ανταγωνιστεί μία επιθετική βιομηχανία, όπως αυτή των ΗΠΑ. Αρα το νομοσχέδιο έπρεπε να εκφράζει τα συμφέροντα της χώρας. Οχι μια μερίδα συμφερόντων αυτής της χώρας

*

(Διονύσης Γρηγοράτος)

Για να μη χαθούμε στις λεπτομέρειες των άρθρων, που για να αξιολογηθούν θετικά ή αρνητικά χρειάζεται πολύς χρόνος, μένουμε στη φιλοσοφία του νομοσχεδίου και ρωτάμε καλόπιστα τους ανθρώπους του χώρου:

Αλήθεια, διερωτηθήκαμε τι σόι ρατσισμός είναι αυτός εναντίον των εκπροσώπων των φορέων που περιορίζει το δικαίωμα του «συνδικαλίζεσθαι» στο «συνέρχεσθαι» και όχι και στην εκπροσώπησή μας στο «γίγνεσθαι», που ευαγγελίζεται το Νομοσχέδιο;

Η «οικονομία του Πολιτισμού» προστατεύει την πολιτιστική διάσταση του κινηματογράφου;

Η μονομερής ενασχόληση με τον «παραγωγό» και η απουσία ακόμη και αναφοράς στο σκηνοθέτη ή έστω στο «σκηνοθέτη – παραγωγό» ανταποκρίνεται στην ελληνική πραγματικότητα ή ακόμη και στην πραγματικότητα της καλλιτεχνικής ταινίας ανά τον κόσμο που τον πρώτο λόγο τον έχει ο σκηνοθέτης; Ειδικά για την πραγματικότητα στη χώρα μας όπου ο «παραγωγός» – παρά τους βαρύγδουπους τίτλους, εταιρικούς ή όχι – παραμένει σε παρασιτικό ρόλο, αναλαμβάνοντας στην ουσία αντί της χρηματοδότησης, τη διαχείριση μόνο των χρημάτων που εξασφαλίζει ο σκηνοθέτης ή ο σκηνοθέτης παραγωγός;

Τέλος, η ανάπτυξη της παραγωγής με τέτοιο Νομοσχέδιο που εναγκαλίζεται την Αγορά ή, έστω, παραθεωρεί τους συσχετισμούς και δεν αντιπαραθέτει κανόνες, μπορεί να εξασφαλίσει την αναπαραγωγή της – και μιλάμε για την ελληνική ταινία με το περιορισμένο κοινό λόγω γλώσσας κλπ. – χωρίς διανομή, ακόμη και εναλλακτική, που είναι το α και το ω της σταδιοδρομίας του κινηματογράφου;

*

ΑΚΡΟΤΕΛΕΥΤΙΟΝ
Συγνώμη, στο προηγούμενο είχε περάσει λάθος γράμμα

Και ξανά – μανά η γκαμήλα, με τις τέσσερες καμπούρες!
Νάτηνε λοιπόν που τελικά θρονιάστηκε μπροστά στο ΥΠΠΟ και μας προσκαλεί σ΄ένα θανατερό ταξίδι στη απέραντη, άνυδρη, Σαχάρα του Ελληνικού Κινηματογράφου.Όμως το ημερολόγιο σήμερα γράφει 1 Νοέμβρη 2010 κύριε Υπουργέ και όχι 5 Νοέμβρη 1917.

Δεν σας ενημέρωσαν οι παρακοιμώμενοι σας; Το τσουνάμι έχει ξεκινήσει και όπου να είναι θα σαρώσει τα πάντα. Κανένας νόμος δεν σταματά το σεισμό, και οι ετοιμόρροποι θα καταρρεύσουν.
Η τεχνολογία του οπτικοακουστικού τρέχει με αστρικές ταχύτητες κύριε Υπουργέ ήδη, ενώ αλλού ξεπερνάνε την ψηφιακή μεταφορά εικόνας και βαδίζουνε στην κβαντική, εμείς κωλύσαμε στο δόγμα των Λυμιέρ, γιατί το negative έχει λέει «ες αεί» στο καρέ του, οκτώ τρύπες και προτείνουνε ένα νόμο απαύγασμα της ποτέ σοβιετικής γραφειοκρατίας με τεχνολογία που έχει οριστικά παρέλθει επιτροπές, επιτρόπους και κομισάριους. Μέτρησα έναν περίδρομο επιτροπές αλληλοδιαπλεκόμενες με τουλάχιστον 50 πληρωμένους επιτρόπους, χώρια η εθελοντική γραφειοκρατική στήριξη.Το έγραψα και αλλού. Χρειάζονται μονάχα τρείς τίμιοι άνθρωποι να κουμαντάρουν το σινεμά μας. Κάποτε το έκανε ο Φίνος μόνος του.
-Ρωτήστε λοιπόν να μάθετε τι λογιώ κινηματογράφο έχει η Νέα Ζηλανδία, μια χώρα με 4.000.000 κατοίκους στην άκρη του κόσμου σχεδόν στο Ν. Πόλο.
Αποπνέει μια φοβία του καινούργιου το σχέδιο που έχω στα χέρια μου ( Καλό θα ήταν οι συντάκτες του εκτός από κινηματογράφο, να γνώριζαν και την γλώσσα μας).
Ο κινηματογράφος πρέπει να είναι ακραία ελεύθερος για να ανθίσει, δεν χρειάζονται επιτροπές επί επιτροπών να επιλέγουν ποια ταινία θα γίνει και ποια θα στραγγαλιστεί. Η όποια λογοκρισία με οποιοδήποτε πρόσχημα είναι μοντέλο οριστικά ξεπερασμένο. Σήμερα χρησιμοποιώντας το διαδίκτυο μπορώ να πώ ότι θέλω,σ΄ολόκληρο τον κόσμο ανέξοδα χωρίς να υποβάλλω πουθενά το σενάριο -και υπάρχουν παραγωγές που γυρίζονται για διανομή αποκλειστικά από το διαδίκτυο με δισεκατομμύρια θεατές.
Εμείς την σήμερον ημέραν – αισίως εν σωτηρίω έτη 2010-τώρα πλέον που έχουνε πέσει οριστικά τα τείχη της παγκόσμιας επικοινωνίας φτιάχνουμε «καγκελωτούς και αγκυλωτούς» νόμους της εποχής του Αδόλφου του Μπενίτο και του Ιωσήφ.
Το περίεργο είναι πως και το άλλο κείμενο, αυτό της διασωματειακής αλλά και το Τατούλειον κατασκεύασμα περί τα αυτά τυρβάζουν. Είναι το καινούργιο που πανικοβάλει…Οι λεγόμενοι προοδευτικοί είναι οι ακραία συντηρητικοί…
Μου είστε εξαιρετικά συμπαθής κ.Υπουργέ, Θα ήμουν ευτυχής εάν κάνατε κάτι Ωραίο Μεγάλο και Τολμηρό για τον κινηματογράφο μας, για τον τόπο μας, για σας, τους συναδέλφους μου, για μένα τα παιδιά μου και τα πέντε εγγόνια μου. Είμαστε βλέπετε κινηματογραφική οικογένεια.
Ο Μεγαλέξανδρος είπε: «Ότι δεν λύεται,τέμνεται». Κρατούσε σπαθί και έκοψε το Γόρδιο δεσμό.
Είναι η ώρα για την μεγάλη τομή στον κινηματογράφο μας.
Όσο για το πόνημα της επιτροπής των αφανών σοφών,
το κείμενο τους δεν το συζητάμε,
το ρίχνουμε στον Καιάδα ως έχει.
Ακόμα και για λόγους προστασίας της γλώσσας μας. Είναι ντροπή το Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού να κυκλοφορεί ένα τέτοιο κοτσανοβρυθές, ανελλήνιστο κείμενο, έμπλεο βαρβαρισμών και αμπελοφισοφιών.

Επιζώ και Έλπίζω
1.11.2010
Γιώργος Ζερβουλάκος
Ετών 77

*

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΦΟΡΕΩΝ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΥΠΠΟ

Το Υπουργείο Πολιτισμού και ο υπουργός Παύλος Γερουλάνος με τους μυστικοσυμβούλους του, λειτουργώντας εν κρυπτώ και παραβύστω, έφτιαξαν ένα αντι-δημοκρατικό και άκρως μεροληπτικό νομοσχέδιο, αγνοώντας, για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού σινεμά, την ίδια την κινηματογραφική κοινότητα, ακόμα και το θεσμοθετημένο Γνωμοδοτικό Συμβούλιο του ΥΠ.ΠΟ.

Να το πούμε εξ αρχής: το παρόν νομοσχέδιο «φωτογραφίζει» προκλητικά τα συμφέροντα μιας κλειστής ομάδας.

Η αναγκαιότητα για αλλαγή και εκσυγχρονισμό του νομοθετικού πλαισίου του 1986 (νόμος της Μελίνας που χάρη σ’αυτόν μπήκαν τα θεμέλια για την ανάπτυξη του Ελληνικού Κινηματογράφου στην Ελλάδα και το εξωτερικό) χρησιμοποιήθηκε ως αφορμή για να προωθηθούν στενά συμφέροντα. Η επίκληση μάλιστα στο συναίσθημα των νεώτερων κινηματογραφιστών, που διψούν για δημιουργία, ήταν μέρος αυτής της μεθόδευσης.

Το Υπουργείο Πολιτισμού αντί να δημιουργήσει ένα σύγχρονο νομοθετικό πλαίσιο μακράς πνοής για την ανάπτυξη του κινηματογράφου, ταυτίστηκε συγκυριακά με απόψεις της εν λόγω ομάδας, που υποστηρίζουν στην ουσία ένα αδιαφανές πελατειακό σύστημα, ελεγχόμενο πλήρως από τον εκάστοτε υπουργό.

Ο υπουργός κ. Παύλος Γερουλάνος, στην αιτιολογική έκθεση που συνοδεύει το προτεινόμενο σχέδιο, χρησιμοποιώντας με επιτηδειότητα την τέχνη του ευφημισμού, καταφέρνει να παρουσιάσει:

-την εγκαθίδρυση της αδιαφάνειας, με την κατάργηση κάθε ελέγχου, ως διαφάνεια

-τη χειραγώγηση από το κράτος, με τον καθολικό διορισμό των αρεστών στα ΔΣ, ως αξιοκρατία

-την αποβολή των αιρετών της κινηματογραφικής κοινότητας από κάθε εκπροσώπηση ως αποτελεσματικότητα

Έτσι αυτό που παρουσιάζεται ως διαφάνεια είναι σκοτεινό παρασκήνιο, αυτό που παρουσιάζεται ως αξιοκρατία είναι ρουσφετολογικός διορισμός και αυτό που παρουσιάζεται ως αποτελεσματικότητα είναι κρατική γραφειοκρατία.

Το ΠΑΣΟΚ προεκλογικά έθετε δε «ως ουσιώδεις προϋποθέσεις του νέου αυτού αναπτυξιακού πλαισίου την αύξηση των πόρων και την καθιέρωση στέρεων θεσμών και διαδικασιών οικονομικού ελέγχου και κοινωνικής λογοδοσίας (προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ)

Ωστόσο, το παρόν νομοσχέδιο κινείται ακριβώς προς την αντίθετη κατεύθυνση, αφού:

Α. Παραλείπει την συνταγματική επιταγή που υπάρχει στον παρόντα Νόμο:

«Η Κινηματογραφική Τέχνη είναι ελεύθερη σύμφωνα με το Σύνταγμα»

Β. Δεν διασφαλίζει τη σταθερή ροή πόρων:

– από την εφαρμογή του 1,5% από τα κανάλια, προς την κινηματογραφική παραγωγή. Συγκεκριμένα η βαθειά ένδεια των πόρων, για την οποία κάνει λόγο η αιτιολογική έκθεση, δεν οφείλεται στην έλλειψη της βούλησης του νομοθέτη, αλλά στην έλλειψη πολιτικής βούλησης για την εφαρμογή του νόμου από πλευράς κράτους. Επί είκοσι χρόνια οι εταιρίες των τηλεοπτικών ιδιωτικών σταθμών δεν αποδίδουν το 1,5% στην παραγωγή κινηματογραφικών ταινιών χωρίς καμία επίπτωση στη λειτουργία τους από την παράβαση του Νόμου. Γιατί να το κάνουν τώρα με έναν νέο τόσο ασαφή και ελαστικό νόμο που δεν προβλέπει κυρώσεις για την μη εφαρμογή του και παραγράφει χρέη είκοσι χρόνων των καναλιών;

– με την επιστροφή του ειδικού φόρου δημοσίων θεαμάτων: Δεν διασφαλίζονται πόροι εάν δεν υπάρχουν εισιτήρια από τις ελληνικές ταινίες, ο δε τρόπος είσπραξης και κατανομής του δεν καθορίζονται πουθενά αλλά παραπέμπονται στις ελληνικές καλένδες.

Β. Καταστρατηγεί την κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα ελευθερία της Τέχνης.
Το περιεχόμενο της καλλιτεχνικής δημιουργία και του κινηματογραφικού έργου που ανήκει στους δημιουργούς, τώρα γίνεται υποχείριο του Υπουργού με συνέπεια το Κράτος να αναγορεύεται σε υπέρτατο κριτή και διαμορφωτή της κινηματογραφικής τέχνης, αντί να την ενισχύει.

Και αυτό επιχειρείται στο παρόν νομοσχέδιο:
– με τον ασφυκτικό έλεγχο της κινηματογραφικής παραγωγής από το κράτος, μέσω του εξ ολοκλήρου διοριζόμενου διοικητικού συμβουλίου του ΕΚΚ
– με την συγκέντρωση υπερεξουσιών στο πρόσωπο του Γενικού Διευθυντή (χωρίς καν να καθορίζονται τα τυπικά του προσόντα)

– με τον εξοβελισμό των αιρετών της κινηματογραφικής κοινότητας από κάθε εκπροσώπηση

– Με την υπέρμετρη αύξηση των λειτουργικών εξόδων, με την δημιουργία τεσσάρων νέων Διευθύνσεων, Διευθυντών, Συμβούλων κ.λ.π.

Γ. Δεν εγγυάται θεσμούς οικονομικού ελέγχου και λογοδοσίας
Η μετατροπή της Α.Ε. Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου σε Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου καταργεί τις Διατάξεις Δημοσιότητας στις οποίες, ως Α.Ε., ήταν υποχρεωμένο μέχρι σήμερα και δημιουργεί σοβαρά οικονομικά και νομικά προβλήματα σε αντίθεση με τις πρωθυπουργικές εξαγγελίες περί διαφάνειας.

Δ. Ακυρώνει ή υποβαθμίζει δοκιμασμένους θεσμούς, όπως:

o τα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας του ΥΠΠΟ
o τα περιφερειακά Φεστιβάλ
o την ταινία μικρού μήκους
o το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο του ΥΠΠΟ
o την Ταινιοθήκη Ελλάδος
o το Μουσείο Κινηματογράφου
o Τις Κινηματογραφικές Λέσχες (κατά παράβαση των προγραμματικών δηλώσεων του ίδιου του Υπουργού στην Βουλή)

Ε. Δεν προνοεί για καθοριστικές παραμέτρους, όπως:
•Την επίδραση της ψηφιακής τεχνολογίας στις νέες αφηγήσεις του κινηματογράφου
•Την ανάπτυξη του σεναρίου, ως θεμελιώδους προϋπόθεσης της κινηματογραφικής τέχνης
•Την καθιέρωση και τον εμπλουτισμό της κινηματογραφικής παιδείας
•Από πουθενά δεν αποδεικνύεται η αύξηση θέσεων εργασίας όπως ισχυρίζεται η εισηγητική έκθεση.

Καλούμε την κινηματογραφική κοινότητα, τις προσωπικότητες από το χώρο του πολιτισμού, τα πολιτικά κόμματα και τους βουλευτές να εκφράσουν την αντίθεσή τους σε ένα νομοσχέδιο-τροχοπέδη και να συνηγορήσουν υπέρ μιας πραγματικά ανοικτής και δημοκρατικής διαβούλευσης μεταξύ δημιουργών του Κινηματογράφου και Πολιτείας που θα οδηγήσει σε έναν αναπτυξιακό και δημοκρατικό νόμο για την ελληνική κινηματογραφία.

Η διαδικασία fast track της Δημόσιας Διαβούλευσης του Νομοσχεδίου, μόνο για 9 μέρες είναι σαφής παρωδία του θεσμού του open government και της Δημόσιας Διαβούλευσης με την ανάρτηση του Νομοσχεδίου στο διαδίκτυο και κατά παράβαση των πρωθυπουργικών εντολών για διαφάνεια και ανοικτή διακυβέρνηση.

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ (Ε.Ε.Σ)

ΕΝΩΣΗ ΣΕΝΑΡΙΟΓΡΑΦΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ (Ε.Σ.Ε)

ΈΝΩΣΗ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΚΑΙ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ – ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ (Ε.Τ.Ε.Κ.Τ.)

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΛΛΗΝΩΝ ΗΘΟΠΟΙΩΝ (Σ.Ε.Η)

ΕΝΩΣΗ ΜΟΥΣΙΚΟΣΥΝΘΕΤΩΝ-ΣΤΙΧΟΥΡΓΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ (Ε.Μ.Σ.Ε)

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ ΚΙΝ/ΦΟΥ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ&ΒΙΝΤΕΟ (ΣΕΠΚΤΒ)

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΑΙΘΟΥΣΑΡΧΩΝ ΚΙΝ/ΦΟΥ(Π.Ο.ΑΙ.Κ)

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΔΩΣΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ (μικρό)

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΛΕΣΧΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ(Ο.Κ.Λ.Ε)

STUDIO-ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΚΥΚΛΩΜΑ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΘΕΑΜΑΤΟΣ ΑΚΡΟΑΜΑΤΟΣ (Π.Ο.Θ.Α.)

*

ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Στο πλαισιο της Διαβουλευσης για τον Νεο Νομο για τον Κινηματογραφο εχουμε να προτεινουμε τα εξης
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ζητουμε η εδρα του Φεστιβαλ πραγματικα και λειτουργικα να βρισκεται στην Θεσσαλονικη.ΕΙναι παγκοσμια πρωτοτυπια το Φεστιβαλ να γινεται στην Θεσσαλονικη και η εδρα του να ειναι στην Αθηνα
ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ την εξαφανιση της ελληνικης ταινιας απο το Φεστιβαλ
ΠΟΛΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Στην Θεσσαλονικη εργαζονται σημερα 75 Σκηνοθετες ,διπλασιοι τεχνικοι και 300 Ηθοποιοι.Παρ΄ολα αυτα δεν εχει αναπτυχθει μια υποδομη σοβαρη για την παραγωγη ταινιων ακομη και χαμηλου μπατζετ. Στο πλαισιο λοιπον του νεου Νομου ζητουμε μια ευνοικοτερη μοριοδοτηση για τις ταινιες των οποιων οι συντελεστες, τα Studios και οι χωροι γυρισματων ειναι στην Θεσσαλονικη και στην Β Ελλαδα γενικα.
Επισης ζητουμε για την αναπτυξη αυτης της υποδομης την ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗΣ ΠΟΛΟΥ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ με εδρα την Θεσσαλονικη που θα συντονιζει και θα διαχειριζεται ολες τις ενεργειες[ με την Περιφερεια,Δημους, τηλεορασεις],για την παραγωγη του οπτικοακουστικου προιοντος.
ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
75 υπογραφες

*

ΜΑΝΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ, ΜΑΝΟΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΗΣ, ΔΙΑΓΟΡΑΣ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Έχοντας θητεύσει σε υπεύθυνες θέσεις που μας εμπιστεύθηκε η Πολιτεία στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και στο Υπουργείο Πολιτισμού, θεωρούμε υποχρέωση μας να καταθέσουμε χωρίς προκαταλήψεις και εξαρτήσεις από φορείς, κινήσεις ή πρόσωπα, την κριτική μας αποτίμηση για το νέο κινηματογραφικό νομοσχέδιο. Δεν έχουμε σκοπό να προλάβουμε ή να υποκαταστήσουμε τις απόψεις των ανθρώπων του κινηματογράφου που, δικαιωματικά, έχουν τον πρώτο λόγο. Πιστεύουμε όμως ότι, με την πείρα που έχουμε αποκτήσει, η γνώμη μας μπορεί να φανεί χρήσιμη στο δημόσιο διάλογο και ευχόμαστε οι προτάσεις μας να λειτουργήσουν ως κοινός τόπος σύγκλισης διισταμένων απόψεων.

Την περασμένη άνοιξη, η Πολιτεία θέσπισε, με το φορολογικό νόμο, κίνητρα για την ενίσχυση της ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής. Δημιουργήθηκε τότε η εντύπωση ότι έγινε το πρώτο βήμα για την χάραξη μιας νέας αναπτυξιακής πολιτικής και η προσδοκία ότι το, υπό διαμόρφωση, κινηματογραφικό νομοσχέδιο θα εξασφάλιζε την ολοκλήρωση της.

Δυστυχώς το κείμενο του νομοσχεδίου που δόθηκε σε διαβούλευση δεν δικαίωσε τις, δικές μας τουλάχιστον, προσδοκίες. Όχι μόνο γιατί τα θετικά οικονομικά μέτρα που προβλέπει – των οποίων τη σημασία αναγνωρίζουμε – δεν στοιχειοθετούν ένα ολοκληρωμένο αναπτυξιακό μοντέλο… Αλλά, κυρίως γιατί, στο σύνολό του, εκφράζει μια στροφή της κρατικής κινηματογραφικής πολιτικής και επιχειρεί μια μεταρρύθμιση που οι μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες συνέπειές της, φοβούμαστε ότι δεν έχουν μελετηθεί σε βάθος.

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ
Συγκεκριμένα, το νέο σχέδιο νόμου:

1. Απομακρύνεται από τη φιλοσοφία του ισχύοντος ιστορικού νόμου της Μελίνας Μερκούρη και υποβαθμίζει το ρόλο της πνευματικής και καλλιτεχνικής δημιουργίας στο όνομα της οικονομικής ανάπτυξης. Ο σκηνοθέτης εκτοπίζεται από τον παραγωγό και η πολιτιστική διάσταση του κινηματογραφικού έργου κινδυνεύει να θυσιαστεί στο βωμό της ανταγωνιστικότητας του οπτικοακουστικού προϊόντος.

2. Παραδίδει τη διοίκηση των κινηματογραφικών Οργανισμών σε Διοικητικά Συμβούλια και σε παντοδύναμα εκτελεστικά πρόσωπα, διορισμένα από τον εκάστοτε υπουργό. Αντί να θεμελιώσει μια νέα συνθήκη συνυπευθυνότητας ανάμεσα στο κράτος και την κινηματογραφική κοινότητα και να βελτιώσει το σημερινό συμμετοχικό σύστημα, οδηγείται στο αντίθετο άκρο. Δημιουργεί συγκεντρωτικούς και στεγανούς Οργανισμούς χωρίς συλλογικά όργανα ελέγχου, ιδιαίτερα ευάλωτους σε – δίκαιη ή άδικη – κριτική για αδιαφάνεια, ευνοιοκρατία και αυθαιρεσίες.

3. Εξαντλείται στα μέτρα ενίσχυσης της παραγωγής, παραγνωρίζει τη ζωτική σημασία των άλλων τομέων της κινηματογραφικής δραστηριότητας και ευνοεί τη δημιουργία κενών ή αρρυθμιών στις αλληλένδετες λειτουργίες τους, ανατρέποντας τις λεπτές ισορροπίες του ευπαθούς κινηματογραφικού μας «οικοσυστήματος».

ΕΙΔΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

Ειδικότερα, διατρέχοντας τις διατάξεις του νομοσχεδίου, παρατηρούμε ότι:

1. Από το νομοσχέδιο απουσιάζει το άρθρο 2 του ισχύοντος νόμου 1597/1986 που κατοχυρώνει την ελευθερία της κινηματογραφικής τέχνης σύμφωνα με τους ορισμούς του Συντάγματος και απαγορεύει ρητά τη λογοκρισία. Πρόκειται για σοβαρότατη παράλειψη, ακούσια θέλουμε να πιστεύουμε, που η έγκαιρη επανόρθωση της είναι επιβεβλημένη.

2. Το θετικό μέτρο της επιστροφής του ειδικού φόρου στους παραγωγούς χάνει μέρος της αναπτυξιακής του δυναμικής γιατί η σχετική διάταξη δεν διευκολύνει – με την παροχή κινήτρων – την επανεπένδυση του στην παραγωγή, κάτι που θα εξασφάλιζε την ανακύκλωση ζωτικών πόρων. (Άρθρο 5)

3. Η υποχρέωση της ΕΡΤ να καταβάλει το «1,5%» επί του συνόλου του ανταποδοτικού τέλους είναι το πιο σημαντικό θετικό οικονομικό μέτρο του νομοσχεδίου, γιατί εγγυάται την απελευθέρωση σημαντικών παραγωγικών κεφαλαίων. (Άρθρο 8 παρ.1)

4. Οι διατάξεις για την καταβολή του «1,5%» από τα ιδιωτικά κανάλια επεκτείνουν ορθά το μέτρο και στα συνδρομητικά δίκτυα αλλά, κατά τα άλλα, «επανιδρύουν» – με παραλλαγές και διευκολύνσεις – το παλιό αποτυχημένο κανονιστικό πλαίσιο που τραυμάτισε το κύρος της Πολιτείας. Καμία μνεία δεν υπάρχει για ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις, καμιά ποινή δεν προβλέπεται για τους παραβάτες και καμιά εγγύηση δεν παρέχεται για την εφαρμογή του μέτρου η οποία παραπέμπεται σε μελλοντική υπουργική απόφαση. (Άρθρο 8 παρ.2-7)

5. Καταργείται το μέτρο της επιστροφής του ειδικού φόρου στους διανομείς, αντί να αναθεωρηθεί και να συμβάλλει στη προώθηση των ανεξάρτητων ταινιών που δεν «εκπροσωπούν» ολιγοπωλιακά συμφέροντα. Μεταβάλλεται, επίσης, ριζικά ο τρόπος επιστροφής του ειδικού φόρου στους αιθουσάρχες και δημιουργείται πρόβλημα επιβίωσης των παραδοσιακών αιθουσών. Ο συνδυασμός των δύο ρυθμίσεων θα λειτουργήσει ως εκρηκτικό μείγμα και θα περιορίσει δραστικά τις δυνατότητες διανομής και το χρόνο προβολής των ελληνικών ταινιών. Θα «αποσυρθούν», επίσης, οριστικά από το κύκλωμα διανομής οι ταινίες μικρού μήκους αφού οι διατάξεις, που σήμερα τις ευνοούν, καταργούνται. (Άρθρα 5 & 7)

6. Η αλλαγή της νομικής μορφής του ΕΚΚ, τη σκοπιμότητα της οποίας δεν κατανοούμε, θα του αφαιρέσει, σε νομικό και οικονομικό επίπεδο, την ευελιξία που έχει σήμερα ως «Ανώνυμη Εταιρεία» και θα του στερήσει τα οφέλη που απολαμβάνει από τις ευεργετικές διατάξεις νόμων με αναπτυξιακό χαρακτήρα. (Άρθρο 9)

7. Στο ΕΚΚ εγκαθιδρύεται «ενός ανδρός αρχή» στο πρόσωπο του Γενικού Διευθυντή που συγκεντρώνει στην πράξη, ελέω του εκάστοτε Υπουργού, όλες τις εξουσίες των σημερινών συλλογικών οργάνων υπό την υψηλή εποπτεία ενός, διορισμένου επίσης, Διοικητικού Συμβουλίου. Ακόμα και στην περίπτωση που o συγκεντρωτισμός αυτός δεν εκφράζει τις προθέσεις των συντακτών του νόμου, είναι βέβαιο ότι θα εφαρμοστεί στην πράξη λόγω του τρόπου διατύπωσης των σχετικών διατάξεων. Αυτό το συγκεντρωτικό μοντέλο διοίκησης είναι ακατάλληλο για το ΕΚΚ που δεν είναι άμεσα παραγωγικός Οργανισμός με κλειστό χαρακτήρα, αλλά έχει πρωταγωνιστικό αναπτυξιακό και ρυθμιστικό ρόλο σ’ ένα πολυκλαδικό χώρο με συχνά αντικρουόμενα συμφέροντα. Σ’ ένα τέτοιο Οργανισμό η ευθύνη είναι βαριά, γι’ αυτό οφείλει να επιμερίζεται και οι αποφάσεις να είναι αιτιολογημένες και προϊόν ουσιαστικής συλλογικής λειτουργίας. (Άρθρα 12, 13 παρ.9, 14)

8. Η συλλογική και διαφανής διαδικασία αξιολόγησης των σχεδίων παραγωγής των ελληνικών ταινιών στο ΕΚΚ, καταργείται. Το έργο της αξιολόγησης ανατίθεται σε στελέχη με συμβουλευτικό ρόλο, που προσλαμβάνονται επί θητεία. Κάθε ουσιαστική απόφαση εναπόκειται στον παντοδύναμο Γενικό Διευθυντή και η τυπική της νομιμοποίηση στο Δ.Σ. το οποίο, καθ’ όλες τις ενδείξεις, δεν θα αποτελείται από κινηματογραφιστές. (Άρθρο 16)

9. Η θεσμοθέτηση «μητρώου παραγωγών», με κριτήρια εγγραφής που δεν αναφέρονται στο σ.ν. αλλά θα καθοριστούν από το μελλοντικό Δ.Σ. του ΕΚΚ, αποτελεί την πιο επικίνδυνη διάταξη του νομοσχεδίου. Όπως είναι διατυπωμένο το σχετικό άρθρο, παρέχεται εξουσιοδότηση στην αυριανή ή σε οποιαδήποτε μελλοντική διοίκηση του ΕΚΚ να το ερμηνεύσει κατά το δοκούν και, αντίθετα με το πνεύμα της σημερινής κυβερνητικής πολιτικής, να δημιουργήσει ένα κλειστό επάγγελμα, στερώντας από τους σκηνοθέτες το δικαίωμα να είναι παραγωγοί των έργων τους. (Άρθρο 20)

10. Ο διορισμός πλήθους στελεχών με τριετή θητεία στο ΕΚΚ και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, θα εκτινάξει τα λειτουργικά έξοδα δύο Οργανισμών που αντιμετωπίζουν ήδη σοβαρότατα οικονομικά προβλήματα, χωρίς μάλιστα να έχει ανακοινωθεί δημοσίως κανένα πρόγραμμα για την εξυγίανσή τους. (Άρθρα 15, 28)

11. Η ίδρυση του Hellenic Film Commission είναι οπωσδήποτε σημαντική και ευπρόσδεκτη, περισσότερο όμως για τον ελληνικό τουρισμό και λιγότερο για τον ελληνικό κινηματογράφο. Γι’ αυτό θα ήταν καλύτερο – με «θερμοκοιτίδα» σήμερα το ΕΚΚ – η Υπηρεσία αυτή να μετεξελιχθεί γρήγορα σε ανεξάρτητο Οργανισμό υπό την εποπτεία του ΥΠΠΟΤ. (Άρθρο 17)

12. Η κατάργηση του, νομικά κατοχυρωμένου (Ν.2557/1997, άρ.4 παρ.1β) «Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου» στο πλαίσιο του «Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης», καταργεί έναν ιστορικό θεσμό που υπήρξε ανέκαθεν το σημαντικότερο βήμα των ελλήνων δημιουργών. Η απόφαση αυτή είναι ασφαλώς επιζήμια και η σκοπιμότητά της ακατανόητη. (Άρθρο 23)

13. Η κατάργηση των «Κρατικών Βραβείων Ποιότητας» που αποτελούσαν ουσιαστικό μηχανισμό προώθησης, οικονομικής ενίσχυσης και ηθικής αναγνώρισης των δημιουργικών συντελεστών των ταινιών, είναι επιζήμια και δεν δικαιολογείται ούτε από το κόστος του θεσμού, ούτε από τα προβλήματα που δημιούργησε ο τρόπος απονομής, ο οποίος πρέπει οπωσδήποτε να αναθεωρηθεί.

14. Η κατάργηση του άρθρου 28 του ισχύοντος νόμου, που ορίζει το καθεστώς αναγνώρισης της «Ταινιοθήκη της Ελλάδος», αναιρεί την υποχρέωση του κράτους να την ενισχύει ηθικά και υλικά. Έτσι, το ιστορικό αυτό Ίδρυμα στερείται τυπικά την προστατευτική αιγίδα της Πολιτείας και κινδυνεύει να αντιμετωπίσει, στο μέλλον, σοβαρότατο πρόβλημα επιβίωσης.

15. Το σύστημα μοριοδότησης ταινιών που εισάγεται και οι μονάδες αξιολόγησης που καθορίζουν τον «συντελεστή ταινίας» αντιμετωπίζουν ανορθολογικά το σκηνοθέτη έναντι του παραγωγού και άλλων συντελεστών, στοιχειοθετώντας μία ακόμα ένδειξη του πνεύματος υποτίμησης των δημιουργών που διατρέχει το σ.ν. (Άρθρα 4 & 6)
Οι επισημάνσεις αυτές μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το νομοσχέδιο αυτό, παρά τις προθέσεις των συντακτών του, θα δημιουργήσει στην πράξη περισσότερα προβλήματα απ’ όσα καλείται να επιλύσει, εφόσον δεν αναθεωρηθούν πολλές από τις διατάξεις του.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Η συνολική αντικατάσταση της ισχύουσας νομοθεσίας με ένα κείμενο που καλύπτει τα θέματα σε έκταση χωρίς να επιλύει τα προβλήματα στο απαιτούμενο βάθος, δεν ήταν ίσως η πιο εύστοχη επιλογή. Η μερική αναθεώρηση και η επιλεκτική συμπλήρωση του σημερινού κανονιστικού πλαισίου θα ήταν – κατά τη γνώμη μας – προτιμότερη, αφού θα μπορούσε να εξασφαλίσει την αναγκαία αναπτυξιακή ώθηση στον ελληνικό κινηματογράφο χωρίς τον κίνδυνο να υποτιμηθεί η πολιτιστική του διάσταση.

Επειδή ωστόσο το ζητούμενο δεν είναι τόσο η μέθοδος όσο το περιεχόμενο της νομοθετικής παρέμβασης, καταθέτουμε πρόταση 12 σημείων η οποία – όπως πιστεύουμε – μπορεί να βοηθήσει στη δημιουργία ένα υγιούς και ισορροπημένου αναπτυξιακού περιβάλλοντος για το ελληνικό σινεμά, να αμβλύνει τις εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις που διατυπώνονται και να συμβάλλει, ίσως, στη σύνθεσή τους.

Τα σημεία αυτά, είναι:

1. Διατήρηση του άρθρου 2 του ισχύοντος Νόμου 1597/1986, το οποίο επικαλείται την ελευθερία της κινηματογραφικής τέχνης σύμφωνα με τους ορισμούς του Συντάγματος και απαγορεύει τη λογοκρισία. Πρόκειται για ζήτημα αρχής που είναι, όχι μόνο για τους κινηματογραφιστές, αλλά και για ολόκληρο τον πνευματικό κόσμο, αδιαπραγμάτευτο.

2. Θέσπιση κινήτρων που θα διευκολύνουν την επανεπένδυση στην κινηματογραφική παραγωγή ποσών του επιστρεφομένου ειδικού φόρου στους παραγωγούς, ώστε να αξιοποιούνται πολύτιμοι πόροι.

3. Εξασφάλιση της καταβολής του 1,5% των ιδιωτικών και συνδρομητικών καναλιών στην πηγή των εσόδων – με οικονομοτεχνική μέθοδο που μπορεί να αναζητηθεί – και απόδοσή του στο ΕΚΚ, ώστε να κατοχυρωθεί η εφαρμογή του μέτρου ύστερα από 17 ολόκληρα χρόνια. Επιστροφή, στους σταθμούς αυτούς, ολόκληρου του ποσού που θα αντιστοιχεί στις παραγωγές που θα πραγματοποιούν. Θέσπιση προνομιακών κινήτρων για τα κανάλια που συνάπτουν προγραμματικές συμφωνίες με το ΕΚΚ για την παραγωγή, την προώθηση και την προβολή σύγχρονων ελληνικών ταινιών. Διατήρηση, ως έχει, του προτεινόμενου στο σ.ν. πολύ θετικού μέτρου για τον υπολογισμό του 1,5% επί του ανταποδοτικού τέλους της δημόσιας τηλεόρασης.

4. Διατήρηση του μέτρου της επιστροφής του ειδικού φόρου, στους διανομείς εκείνους που θα προωθούν 3 τουλάχιστον βραβευμένες ελληνικές ταινίες το χρόνο. Έτσι θα δοθούν κίνητρα για τη διανομή ταινιών ποιότητας και θα αποφευχθούν τυχόν «ολιγοπωλιακές» παρενέργειες. Επίσης, διατήρηση του ισχύοντος τρόπου επιστροφής του ειδικού φόρου στις αίθουσες, ώστε να αποτραπούν σοβαρότατα οικονομικά προβλήματα στους παραδοσιακούς κινηματογράφους «μιας οθόνης» και να εξακολουθήσουν να διανέμονται οι ταινίες μικρού μήκους. Θέσπιση κινήτρων ώστε οι κινηματογραφικές αίθουσες να προβάλλουν βραβευμένες ελληνικές ταινίες.

5. Ρητή δέσμευση του ΥΠΠΟΤ ότι θα καταβάλει προσπάθειες για την ένταξη στον αναπτυξιακό νόμο – που θα κατατεθεί στο άμεσο μέλλον από το Υπουργείο Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας – των κινηματογραφικών εργαστηρίων εικόνας και ήχου, των επιχειρήσεων παραγωγής και των αιθουσών προβολής που θα εγκαθιστούν ψηφιακό εξοπλισμό.

6. Διατήρηση της νομικής μορφής και του τρόπου διοίκησης του ΕΚΚ ως «Ανώνυμης Εταιρείας». Ευέλικτη προσαρμογή της διοικητικής διάρθρωσης και του τρόπου λειτουργίας του Κέντρου, ανάλογα με τις πραγματικές οικονομικές του δυνατότητες, με πρόβλεψη αναθεώρησης του εσωτερικού του κανονισμού μόνο με υπουργική απόφαση (χωρίς νομοθετική ρύθμιση), όποτε αυτό απαιτείται. Εξαίρεση του ΕΚΚ από το καθεστώς των ΔΕΚΟ, κατά το πρότυπο της ΕΡΤ. Θεσμοθέτηση συλλογικού και διαφανούς τρόπου αξιολόγησης των προτάσεων παραγωγής. Απόδοση στο ΕΚΚ του 100% του ποσού επιστροφής του ειδικού φόρου, ύστερα από την αφαίρεση των ποσών που θα διατίθενται σε παραγωγούς αιθουσάρχες και διανομείς. Με τις ρυθμίσεις αυτές, ο βασικός πυλώνας της κινηματογραφικής πολιτικής θα αυξήσει τα έσοδά του, θα συγκρατήσει τα λειτουργικά του, θα αποκτήσει διοικητική ευελιξία και θα μπορεί να μετεξελίσσεται αποτελεσματικά.

7. Εγκατάλειψη της ιδέας δημιουργίας «Μητρώου Παραγωγών» στο ΕΚΚ και απαλοιφή του σχετικού άρθρου από το νομοσχέδιο, για την αποφυγή των σοβαρών κινδύνων του επισημάνθηκαν.

8. Διατήρηση και θεσμική κατοχύρωση του «Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου» στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ευέλικτη προσαρμογή της διοικητικής διάρθρωσης και του τρόπου λειτουργίας του νομικού προσώπου «Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης», ανάλογα με τις πραγματικές οικονομικές του δυνατότητες, με πρόβλεψη αναθεώρησης του εσωτερικού του κανονισμού μόνο με υπουργική απόφαση και χωρίς νομοθετική ρύθμιση, όποτε αυτό απαιτείται, για λόγους ευελιξίας και ομαλής μετεξέλιξης χωρίς οικονομικούς κραδασμούς.

9. Διατήρηση του θεσμού των χρηματικών «Κρατικών Βραβείων Ποιότητας» και ριζική αναθεώρηση του τρόπου απονομής τους, με τρόπο που αναλύεται παρακάτω.

10. Διατήρηση και θεσμική κατοχύρωση του, ισχύοντος σήμερα, καθεστώτος αναγνώρισης, ενίσχυσης και προστασίας του Ιδρύματος «Ταινιοθήκη της Ελλάδος».

11. Δημιουργία πανελληνίου εναλλακτικού δικτύου διανομής στο οποίο θα ενταχθούν οι αίθουσες του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, οι αίθουσες του – προβλεπομένου στο σ.ν. – δικτύου του ΕΚΚ, καθώς και δημοτικοί κινηματογράφοι. Το δίκτυο – που θα πρέπει να λειτουργεί με κεντρικό συντονισμό και μερική αυτονομία επιλογών ανά αίθουσα – μπορεί δημιουργηθεί σταδιακά με προγραμματικές συμφωνίες ανάμεσα στο ΕΚΚ, το Φεστιβάλ και τους ΟΤΑ και να διαδραματίσει πολύ ουσιαστικό ρόλο στη βελτίωση των όρων και στην εμβάθυνση του χρόνου διανομής των ελληνικών ταινιών.

12. Δημιουργία – με αντικειμενικά κριτήρια – ευρύτατου εκλεκτορικού Σώματος, με τη μορφή μητρώου που θα τηρείται με την ευθύνη της Διεύθυνσης Κινηματογράφου και Οπτικοακουστικών Μέσων του ΥΠΠΟΤ. Το Σώμα θα έχει ως κορμό του τους βραβευμένους – σε αναγνωρισμένα διεθνή και ελληνικά φεστιβάλ – δημιουργούς, παραγωγούς και ερμηνευτές όλων των κλάδων (όλων των εποχών) και τα προεδρεία των επαγγελματικών κινηματογραφικών ενώσεων. Το όργανο αυτό, το οποίο υπολογίζεται ότι θα έχει αρκετές εκατοντάδες μελών, θα μπορεί να εκπροσωπήσει με μαζικότητα και αξιοπιστία, στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο και χωρίς κίνδυνο ομαδοποιήσεων ή προσωπικών στρατηγικών, τον ελληνικό κινηματογραφικό χώρο. Θα έχει τις ακόλουθες λειτουργίες:

• Κάθε χρόνο, με καθολική ψηφοφορία, θα απονέμει σε δύο φάσεις (ανάδειξη υποψηφιοτήτων και τελική βράβευση) τα «Κρατικά Βραβεία Ποιότητας».

• Κάθε 3 χρόνια θα εκλέγει με καθολική ψηφοφορία ικανό αριθμό εκπροσώπων στα Διοικητικά Συμβούλια του ΕΚΚ και του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

• Κάθε 3 χρόνια θα εκλέγει με καθολική ψηφοφορία ειδικό ολιγομελές όργανο το οποίο θα συντάσσει, θα υποβάλλει κατ’ έτος στον Υπουργό και θα δημοσιεύει στο διαδίκτυο, αναλυτική έκθεση κριτικής αποτίμησης των πεπραγμένων του ΕΚΚ και του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, με προτάσεις για την πολιτική τους.

Την αρμοδιότητα των ισχυουσών σήμερα Γενικών Συνελεύσεων των Οργανισμών αυτών, ως προς την έγκριση των Ισολογισμών, θα αναλάβει ο Υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού.

Πιστεύουμε ότι η τελευταία αυτή συνθετική πρόταση περιγράφει ένα εφικτό, εξόχως αντιπροσωπευτικό και αξιόπιστο μοντέλο το οποίο, εφ’ όσον εφαρμοστεί, θα κρατήσει ζωντανό το σημαντικό θεσμό των «Κρατικών Βραβείων», θα εξασφαλίσει τη δημιουργική συμμετοχή της κινηματογραφικής κοινότητας στη διοίκηση των κινηματογραφικών Οργανισμών της χώρας και θα συμβάλλει στον αποτελεσματικό έλεγχο και στη διαφανή λειτουργία τους.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ελπίζουμε οι προτάσεις μας να αποδειχθούν χρήσιμες και αποτελεσματικές. Θέλουμε να υπογραμμίσουμε όμως την ανάγκη, πριν από την κατάθεση του νομοσχεδίου στη Βουλή, να προηγηθεί ουσιαστικός διάλογος ανάμεσα στο ΥΠΠΟΤ και τους κινηματογραφιστές και να καταβληθούν, από κάθε πλευρά, σοβαρές προσπάθειες σύγκλισης απόψεων. Γιατί αν το Υπουργείο επιμείνει στην ψήφιση του νομοσχεδίου στην αρχική του μορφή, χωρίς να αξιοποιήσει τις προτάσεις που θα γίνουν στο πλαίσιο της δημόσιας διαβούλευσης και χωρίς να εξασφαλίσει τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση του κινηματογραφικού κόσμου, τότε – εκ των πραγμάτων – θα επωμισθεί ολόκληρη την ευθύνη για τα φαινόμενα αποδόμησης που μπορεί να εμφανιστούν, αργά ή γρήγορα, στο κινηματογραφικό μας σύστημα. Αν τελικά συμβεί αυτό, φοβούμαστε ότι ο ελληνικός κινηματογράφος που στο παρελθόν κατηγορήθηκε συχνά ως «κρατικοδίαιτος», θα κινδυνεύσει – με όλες τις συνέπειες – να χαρακτηρίζεται στο μέλλον ως «κρατικός».

ΜΑΝΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ
πρώην Σύμβουλος Κινηματογραφίας ΥΠΠΟ
πρώην Πρόεδρος & Διευθύνων Σύμβουλος ΕΚΚ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
πρώην Σύμβουλος Κινηματογραφίας ΥΠΠΟ

ΚΩΣΤΑΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ
πρώην Σύμβουλος Κινηματογραφίας ΥΠΠΟ
πρώην Πρόεδρος & Διευθύνων Σύμβουλος ΕΚΚ

ΜΑΝΟΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΗΣ
πρώην Πρόεδρος & Διευθύνων Σύμβουλος ΕΚΚ

ΔΙΑΓΟΡΑΣ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ
πρώην Πρόεδρος & Διευθύνων Σύμβουλος ΕΚΚ

*

Η φιλοσοφία της πρότασης των πέντε είναι στη σωστή κατεύθυνση.
Λίγες επιπλέον παρατηρήσεις.
1) Να μην εγκαταλειφθεί η ιδέα του Ινστιτούτου Σεναρίου.
2) Η Ακαδημία Κινηματογράφου να αποτελεί το άρθροισμα όλων των επί μέρους επαγγελματικών σωματείων
3) Να αλλάξει ο θεσμός των Κρατικών βραβείων προς την κατεύθυνση των αντίστοιχων επαγγελματικών βραβείων άλλων χωρών (΄Οσκαρ, Σεζάρ, Ντονατέλο, Γκόγια, Βρετ. Ακαδημίας, κ.λπ). Να ψηφίζονται από όλους τους επαγγελματίες.
4) Τα βραβεία να παραμείνουν χρηματικά.
5) Να δίνονται σε δύο φάσεις (υποψηφιότητες/ απονομή) από την Ακαδημία. Στην πρώτη φάση (υποψηφιότητες) οι ομότεχνοι να ψηφίζουν τις υποψηφιότητες των ομοτέχνων. Στη δεύτερη (τελική ψηφοφορία) όλοι, όλα.
Στάθης Βαλούκος. Σεναριογράφος

*

(Γιώργος Κατακουζηνός)

Δεν απαιτούνται φιλοσοφικές ικανότητες για να αντιληφθεί κανείς ότι, στο Υπουργείο Πολιτισμού, η ευτυχία είναι συνώνυμη της προσέλκυσης επενδύσεων από τους ξένους και ντόπιους επενδυτές. Οποία πλάνη ! Το νέο νομοσχέδιο περιορίζεται σε μία τεχνοκρατική αντίληψη των πραγμάτων, αμιγώς αμερικανίζουσας οικονομικής διάστασης και έμπνευσης, που δεν στηρίζεται στην ελληνική πραγματικότητα και που προσιδιάζει περισσότερο σε νομοσχέδιο του Υπουργείου Εμπορίου και όχι Πολιτισμού.

Είναι, λοιπόν, ακόμα μία διάσταση της κρίσης που περνάει η χώρα μας, το γεγονός ότι ο πολιτισμός υποχωρεί στη γραμμή μίας καθαρά διαχειριστικής διευθέτησης σε όλους τους τομείς της πνευματικής, ηθικής και κοινωνικής δραστηριότητας.

Το λάθος ανθρώπινο, συγχωρείται. Η επιμονή σε αυτό, κρίνεται από την Ιστορία.

*

Τα δικά μας σχόλια; Ε, στα σχόλια! Αν υποθέσουμε ότι βγαίνει άκρη από όλα αυτά…