Γράφει ο Σπυρίδων Α. Θεοδωρόπουλος

Στα τελευταία ‘ΙΣΤΟΡΙΚΑ’ της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, αφιερωμένα, (όπως είναι ήδη γνωστό), στο «Δεκέμβρη του ’44», συμπεριλαμβάνεται ένα – πάντα κατά τη γνώμη μου – απαράδεκτα μεροληπτικό δημοσίευμα. Τόσο μεροληπτικό, που θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί ακόμα και ως ανοιχτή ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ.

Κι ας έχουν περάσει 66 χρόνια από ΤΟΤΕ!…

Το υπογράφει η ‘ιστορικός’ κ. Β. Λάζου, ‘διδάκτωρ’ του Παντείου.

Επί συνόλου 850 περίπου ‘στίχων’, το καθαρά δικό της κείμενο δεν ξεπερνά του 100-120 στίχους.

Αυτό βεβαίως οφείλεται στο ότι η κ. Λάζου, ύστερα από μικρή εισαγωγή, απλώς παραθέτει δικής της επιλογής κείμενα και φωτογραφίες γύρω από τη φρικώδη εκείνη εποχή.

Ο τίτλος είναι: ‘ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΑΧΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ’ (σελ. 175-192 του αφιερώματος).

Εξηγούμαι συνοπτικά:

1) Συμπεριλαμβάνονται εν όλω 6 φωτογραφίες και 3 σκίτσα.

Η πρώτη [πολύ γνωστή και ‘ταυτοποιημένη’] φωτογραφία, (σελ. 177), που είναι και η μοναδική  ο λ ο σ έ λ ι δ η ,   προβάλλει την ‘οργή [του ασφαλώς φιλοΕΑΜικού πλήθους] για τους νεκρούς διαδηλωτές’.

Η τέταρτη, (σελ. 187), δείχνει ένα  κατεστραμμένο κτίριο (το οποίο μπορούμε καλόπιστα να υποθέσουμε ότι καταστράφηκε στα ‘Δεκεμβριανά’.

Οι υπόλοιπες 4 φωτογραφίες (σελ. 185 και 189), δείχνουν τα αποτρόπαια αποτελέσματα ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΩΝ θηριωδιών του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ.

Και λέω υποτιθεμένων, (το ‘υποτιθεμένων’ είναι δικό μου [αλλά και όχι μόνο δικό μου] συμπέρασμα ), διότι η ιστορικός κ. Λάζου δεν παραλείπει να σημειώσει:

«Φωτογραφίες και λεζάντες από το προπαγανδιστικό λεύκωμα [τάδε], φωτογράφος άγνωστος»!!!

Αυτό σημαίνει απλά (για τον κάθε υποψιασμένον) ότι, αφού το λεύκωμα είναι ‘προπαγανδιστικό’ και ο φωτογράφος ‘άγνωστος’, οι φωτογραφίες αυτές μπορεί ενδεχομένως και να δείχνουν ό,τι θέλει να προβάλει ο προπαγανδιστής, και όχι  πραγματικά θύματα του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ οπωσδήποτε!….

Πρόκειται ασφαλώς για τη γνωστή πατέντα.  Ό,τι δεν μας συμφέρει, είναι πλαστό!

Και ρωτάω, ο αφελής:

Δεν υπήρχαν άλλες ‘ταυτοποιημένες’ (και 100% μη ‘προπαγανδιστικές’) φωτογραφίες  πραγματικών θυμάτων του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ;

Και βέβαια υπήρχαν, μα προφανώς ‘δεν της έκαναν’ της κυρίας- ιστορικού.

Από τα σκίτσα, τα 2 είναι σαφέστατα φιλοΕΑΜικά και το άλλο είναι, μάλλον, φιλοΕΑΜική -κατά τη γνώμη μου- ‘μάπα’.

2) Δημοσιεύονται 7 συνολικά κείμενα. ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ότι είναι ΟΛΑ κείμενα-μαρτυρίες.

Τα 5 από αυτά, (που καταλαμβάνουν και το 70% του προοριζόμενου για τις ‘μαρτυρίες’ χώρου), είναι πράγματι μαρτυρίες. Σαφέστατα φιλοΕΑΜικές μαρτυρίες.

Τα υπόλοιπα 2 (που υποτίθεται ότι είναι αντιΕΑΜικές μαρτυρίες -για την ‘αντικειμενικότητα’ τού πράγματος), δεν δείχνουν καθόλου για μαρτυρίες.

Είναι δυο κείμενα – αποσπάσματα από τις πασίγνωστες εκδόσεις της Διευθύνσεως Ιστορίας Στρατού, εκδόσεως 1973.

Κατά πάσα πιθανότητα, πρόκειται περί κλασικής, ξερής ‘εξιστορίσεως’ μη κατονομαζόμενου [πιθανότατα στρατιωτικού] συγγραφέα-‘ιστορικού’ της Δ.Ι.Σ.

Πού ακούστηκε μαρτυρία (για το 1944 μιλάμε) χωρίς τον μαρτυρούντα;

Κι αν (που σχεδόν το αποκλείω) πρόκειται περί αφηγήσεως κάποιου στρατιωτικού που είχε λάβει μέρος στα φοβερά εκείνα γεγονότα, γιατί δεν δίδεται το όνομά του;

Και ρωτάω, ξανά, ο αφελέστατος.

Χάθηκαν πραγματικές, ξεκάθαρες, επώνυμες μαρτυρίες Ελλήνων και Ελληνίδων που αγωνίστηκαν τότε κατά του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ;

Και βέβαια υπάρχουν! Φαίνεται όμως ότι ‘δεν της έκαναν’ της κ. Λάζου.

Τι να πω;

Να χαιρόμαστε την ‘ιστορία’ μας, τους ‘ιστορικούς’ μας και πάνω απ’ όλα την ‘ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ’ μας!…..

Να είστε καλά!