Όσο να σε λυπηθή

της αγάπης ο Θεός,

και να ξημερώση μιάν αυγή,

και να σε καλέση ο λυτρωμός,

ώ Ψυχή παραδαρμένη από το κρίμα!

Και θ’ ακούσης τη φωνή τού λυτρωτή,

θα γδυθής τής αμαρτίας το ντύμα,

και ξανά κυβερνημένη κι αλαφρή

θα σαλέψης σαν τη χλόη, σαν το πουλί,

σαν τον κόρφο το γυναίκειο, σαν το  κύμα,

και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί

να κατρακυλήσης πιο βαθιά στου Κακού τη σκάλα,

– για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί

θα αιστανθής να σου φυτρώσουν,

ώ χαρά! τα φτερά,

τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!

Κωστής Παλαμάς ( «Ο Δωδεκάλογος τού Γύφτου», Λόγος Η΄ [οι  τελευταίοι 17 στίχοι] )

*

Πρόταση του Σ.Α. Θεοδωρόπουλου.

 

Advertisements