Πολλοί δεν το έχουν καταλάβει ακόμα: είμαστε ήδη σε μια νέα περίοδο. Όλα αλλάζουν – το ζήτημα είναι αν οι αλλαγές γίνονται με βάση ένα κοινά συμφωνημένο (εθνικό ή ευρωπαϊκό) σχέδιο. Μετά την αυτονόητη απάντηση (όχι*) η επόμενη ερώτηση είναι αν οι αλλαγές αυτές θα καθορίσουν το επίπεδο της διαβίωσής μας τα επόμενα χρόνια (ναι) και αν έχουμε εμείς οι πολίτες κάποια δυνατότητα να παρέμβουμε διορθωτικά, υπέρ των δικών μας συμφερόντων (όχι, με …δικαίωμα).

Όλοι έχουμε συνειδητοποιήσει ότι η προκλητική ανομία και καταλήστευση του δημόσιου πλούτου από μια πυραμίδα ληστάρχων, η οποία στη βάση της έχει και ένα όχι ασήμαντο ποσοστό του «λαού», δεν πάει άλλο. Ότι η δημιουργία ενός σύγχρονου, λειτουργικού και αποτελεσματικού  δημόσιου τομέα είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για την ελληνική κοινωνία. Ότι η μοναδική ελπιδοφόρα διέξοδος είναι η μεθοδική αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας και των ανθρώπων της, με αφετηρία τη σοβαρότητα και την «πραγματική» εργασία – το «άρπα κόλα» τελείωσε οριστικά και αμετάκλητα.

Εντάξει, αλλά πως γίνονται όλα αυτά;

Πολύ απλά, δεν γίνονται.

Δεν γίνονται γιατί δεν υπάρχει καμιά «λαϊκή απαίτηση» να γίνουν. Ο κόσμος, προς το παρόν, προσπαθεί να περισώσει ό,τι μπορεί από τα «κεκτημένα» και το επίπεδο διαβίωσης που είχε: μια μάταια προσπάθεια, ένας χαμένος αγώνας οπισθοφυλακών, ο οποίος επειδή δεν έχει στόχους αλλαγής αλλά συντήρησης, μπορεί να οδηγηθεί οπουδήποτε. Παράλληλα, η θεσμική έκφραση της θέλησης των πολιτών, η πολιτική, κάνει ακριβώς το ίδιο: προσπαθεί να διατηρήσει τα δικά της σκανδαλώδη προνόμια, αλλά και να επιβιώσει στο σύνολό της, παρά την προκλητική ανεπάρκεια της μεγάλης πλειοψηφίας του πολιτικού προσωπικού – μη εννοώντας ότι αυτός είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για την ολοκληρωτική της κατάρρευση.

Προσωπικά είμαι βέβαιος ότι η χώρα μας διαθέτει τις δυνατότητες όχι μόνο να βγει από την κρίση, αλλά και να δρομολογήσει μια νέα περίοδο ευημερίας** για τους κατοίκους της. Αλλά αυτό προϋποθέτει σχέδιο, ευρεία συναίνεση και απόφαση αλλαγής. Όχι μόνο των άλλων, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, αλλά και ημών των ιδίων. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, ότι και οι τρεις προϋποθέσεις θα εξακολουθήσουν να σαμποτάρονται συστηματικά και από τους πολιτικούς αλλά και από τους πολίτες. Αν αυτό εξακολουθήσει για λίγο καιρό ακόμα, το αποτέλεσμα είναι δεδομένο: η Ελλάδα θα μεταβληθεί σύντομα σε προτεκτοράτο, με τριτοκοσμικές κοινωνικές συνθήκες.

  • δηλαδή σχέδιο υπάρχει, αλλά εφαρμόζεται χωρίς να συζητηθεί με τους ενδιαφερόμενους – και αυτό δεν αφορά μονάχα τα λαϊκά στρώματα και τη μεσαία τάξη.

** ευημερίας και όχι καταναλωτισμού, βεβαίως.

Advertisements