Νομίζω ότι για πρώτη φορά «φωτίζεται» στο σύνολό της η μεγάλη επιχείρηση του ΚΚΕ να ωραιοποιήσει το παρελθόν του, με την εργαλειακή χρήση της Ιστορίας. Και καλά οι ΚΟΒΕΣ, αυτή η «πλειάδα ιστορικών», συμπεριλαμβανομένου του Γ. Μαργαρίτη, δεν αντιλαμβάνονται την πολιτική στόχευση; Αν το ΚΚΕ ήταν στοιχειωδώς ειλικρινές θα είχε «ανοίξει» τα αρχεία του και θα τα είχε θέσει στη διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου ερευνητή. Με τη διοχέτευση των σημερινών πολιτικών του επιλογών μέσω Μαργαρίτη, το μόνο που θα καταφέρει είναι μια ακόμα τρύπα στο νερό της αναξιοπιστίας.

Του ΦΩΤΗ ΠΑΠΟΥΛΙΑ

http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=269991

ΞΑΝΑΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Η επιστροφή του Αρχηγού

Τα μηνύματα από τις οργανώσεις του ΚΚΕ είναι ενθουσιωδώς υπέρ της επίσημης αποκατάστασης του ιστορικού του ηγέτη, που πέθανε στην εξορία

Το ΚΚΕ ξαναδιαβάζει την ιστορία του λαϊκού κινήματος στην Ελλάδα ή απλώς η Αλέκα Παπαρήγα θέλει να κλείσει λογαριασμούς με το παρελθόν ώστε, όταν έλθει η ώρα της αποχώρησής της από το κόμμα, να μην έχει αφήσει ιστορικές εκκρεμότητες;

Οποια και αν είναι η αφορμή και με δεδομένο ότι η αρχή έγινε από τη δημόσια αποκατάσταση του Νίκου Πλουμπίδη, «το νερό έχει μπει στο αυλάκι» και, όπως εκτιμούν στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος, «δεν αποκλείονται εκπλήξεις, αφού η ιστορία έχει πολλαπλές αναγνώσεις».

Το τελευταίο διάστημα, πλειάδα ιστορικών, ανάμεσά τους και ο καθηγητής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης Γ. Μαργαρίτης, μελετούν εντατικά την πιο κρίσιμη ίσως περίοδο της ιστορίας του ΚΚΕ, εκείνη των χρόνων 1946-1970. Περίοδος που σημαδεύτηκε από τον εμφύλιο και την εμβληματική προσωπικότητα του Ν. Ζαχαριάδη, αλλά και πολιτικές αποφάσεις που σημάδεψαν για χρόνια την πορεία του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα.

«Κύριο μέλημά μας είναι να αναδείξουμε τις πολιτικές που προκρίθηκαν, το πολιτικό, οικονομικό και γεωστρατηγικό περιβάλλον μέσα στο οποίο αυτές πραγματοποιήθηκαν και να παραθέσουμε στοιχεία που θα οδηγήσουν τον αναγνώστη σε όσο το δυνατόν ασφαλή συμπεράσματα» υποστηρίζει ο Γ. Μαργαρίτης. Και αν όλα αυτά τα χρόνια το ΚΚΕ περιέβαλε με αχλύ ηρωική και ταυτόχρονα πένθιμη την πλέον κρίσιμη περίοδο της ιστορίας του, ο Γ. Μαργαρίτης είναι σαφής: «Διαβάζουμε το παρελθόν γιατί με τον τρόπο αυτό μπορούμε να φωτίσουμε το παρόν και το μέλλον στην ιστορία, πόσω μάλλον την περίοδο αυτή που σημαδεύτηκε ανεξίτηλα από σημαντικές προσωπικότητες. Πάντα το εργαστήρι μας είναι το χθες». Κατά περιόδους το ΚΚΕ έχει προχωρήσει στην έκδοση ιστορικών ντοκουμέντων, όπως αποφάσεις συνεδρίων και κρίσιμων συνεδριάσεων Κεντρικών Επιτροπών, αλλά σπάνια αυτά είχαν πάρει τη μορφή ιστορικά επεξεργασμένων κειμένων.

«Ο Ν. Ζαχαριάδης είναι παιδί της Κομμουνιστικής Διεθνούς, όντως σε αυτό το σημείο υπάρχει ένα μπέρδεμα: Είναι θύμα και θύτης ή απλώς ερμήνευσε τα πραγματικά δεδομένα κάτω από τη σοβιετική επιρροή;» αναρωτιέται ο Γ. Μαργαρίτης και σπεύδει να απαντήσει: «Είναι δευτερεύον αν έπραξε σωστά ή λάθος, πρέπει να μελετήσουμε τις αντικειμενικές συνθήκες που τον οδήγησαν στη μία ή την άλλη επιλογή».

Σε μια ιστορική περίοδο που σημαδεύτηκε από ισχυρές προσωπικότητες όπως εκείνη του Αρη Βελουχιώτη, οι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι «πάντα οι πρωταγωνιστές έχουν ένα δικαίωμα παραπάνω, αλλά αυτό δεν απαγορεύει στον ιστορικό να αποκαθάρει το πρόσωπο εντάσσοντάς το στο ευρύτερο πολιτικό γίγνεσθαι». Και επισημαίνουν: «Μην ξεχνάτε ότι και τη νηφαλιότητα του θανάτου πολιτικά τη διαχειρίζονται οι επίγονοι, αλλά αυτή δεν δικαιολογεί τη ρετσινιά του χαφιέ».

Ενα πρώτο κείμενο συμπερασμάτων έχει ήδη κατατεθεί στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος και η συζήτηση για εκείνη την περίοδο έχει ανοίξει και στις οργανώσεις του ΚΚΕ.

Αν αυτή οδηγήσει σε αναθεωρήσεις, θα φανεί στο εγγύς μέλλον. «Εμείς βοηθάμε με στοιχεία, ανοίγουμε το πεδίο μελέτης, δεν μας ενδιαφέρει το τι και πώς θα εκτιμήσει το ΚΚΕ το αποτέλεσμα» λέει ο Γ. Μαργαρίτης. Πάντως, στελέχη του ΚΚΕ εκτιμούν ότι πλησιάζει η ώρα της επίσημης αποκατάστασης του Ν. Ζαχαριάδη, αφού τα πρώτα μηνύματα από τις οργανώσεις είναι ενθουσιωδώς υπέρ του «Αρχηγού».

Από το Νταχάου και τον Γράμμο μέχρι το Σοργκούτ

Μεσσίας, αρχηγός, αμνός ή σταλινικός, προδότης, τυχοδιώκτης.

Για τον Νίκο Ζαχαριάδη έχουν ειπωθεί τα πάντα. Γεννημένος στην Αδριανούπολη τον Απρίλιο του 1903, το 1922 έγινε μέλος του κόμματος των Μπολσεβίκων, υπήρξε ο νεότερος σπουδαστής του περίφημου Κομμουνιστικού Πανεπιστήμιου Εργαζομένων της Ανατολής (ΚΟΥΤΒ) και της ανώτατης κομματικής σχολής της Μόσχας, γραμματέας του ΚΚΕ από το 1934 με απόφαση (κοπτάτσια) της Κομμουνιστικής Διεθνούς και εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να διχάζει και να προκαλεί συζητήσεις. Και αυτό γιατί «μια ζωή σαν ιστορία ή μια ιστορία ζωής» συνυφασμένη με τις τύχες του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα δημιουργεί θηριώδεις συμπάθειες και αντιπάθειες. Και απομένει στην ιστορία να σε κατατάξει…

Φυλακισμένος στην Κέρκυρα από το 1936 δημοσιεύει (1940) το «Γράμμα» προς τους έλληνες κομμουνιστές με το οποίο τους καλούσε να πολεμήσουν στο πλευρό του Μεταξά κατά των Ιταλών. Οι Γερμανοί θα τον μεταφέρουν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου και στις 30 Μαΐου του 1945 ένα πολεμικό αεροπλάνο της ΡΑΦ θα τον φέρει στην Ελλάδα, για να αναλάβει την ηγεσία του ΚΚΕ. Η απόφασή του να μην κατέβει το ΚΚΕ στις εκλογές του 1946, ο εμφύλιος, η ήττα του ΔΣΕ, οι προγραφές και οι διαγραφές όσων ο ίδιος πίστευε ότι τον υπέβλεπαν, με αποκορύφωμα την αποκήρυξη του Αρη Βελουχιώτη, η εγκατάστασή του στο Βουκουρέστι το 1949 και μετά στη Μόσχα αποτελούν μερικές από τις ψηφίδες της ιστορίας του. Τα γεγονότα της Τασκένδης, και η μοιραία για τον ίδιο αποσταλινοποίηση, θα έχουν ως αποτέλεσμα, στην 6η πλατιά ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ το 1956, να καθαιρεθεί ως «σεχταριστής» και, την επόμενη χρονιά, να διαγραφεί ως «ύποπτος προδοσίας».

Η εξορία του, αρχικά στο Μποροβίτσι και μετά στο Σοργκούτ της Σιβηρίας, τον οδήγησε στην πολιτική του απομόνωση και την 1η Αυγούστου 1973 βρέθηκε κρεμασμένος. Αρχικά το ΚΚΕ ανακοίνωσε ότι πέθανε από παθολογικά αίτια και μόλις το 1989 έγινε αποδεκτή από την ηγεσία του ΚΚΕ η αυτοκτονία του. Τα οστά του Νικολάι Νικολάγιεβιτς Νικολάγιεφ, το όνομα που του είχαν δώσει στην ταυτότητα οι Σοβιετικοί, μεταφέρθηκαν με τιμές στην Ελλάδα το 1991 με πρωτοβουλία του ΚΚΕ. Ο γιος του Σήφης Ζαχαριάδης στο βιβλίο του «Η καθαίρεση του Ν. Ζαχαριάδη» γράφει: «Ο πατέρας μου πρέπει και θα αποκατασταθεί σύντομα, όπως έχει αποκατασταθεί στη συνείδηση του ελληνικού λαού». Ισως ήρθε η ώρα της επίσημης εκ μέρους του ΚΚΕ αποκατάστασής του, αν και «ο φάκελος Ζαχαριάδης» στη Μόσχα είναι ακόμα «απόρρητος»…