Οι περισσότερες χώρες υπεραντλούν τα υπόγεια υδροφόρα στρώματά τους, καθώς αγωνίζονται  να ικανοποιήσουν τις αυξανόμενες ανάγκες των κατοίκων τους για νερό.   Τα περισσότερα υπόγεια ύδατα  είναι αναπληρώσιμα,   αλλά υπάρχουν και άλλα σε μεγαλύτερο βάθος, που δεν είναι δυνατόν να αναπληρωθούν, αν εξαντληθούν.  Όταν τα περισσότερα από τα  υπόγεια ύδατα  της Ινδίας και τα αβαθή υπόγεια ύδατα που βρίσκονται κάτω από την  Βόρεια Πεδιάδα της Κίνας εξ-αντληθούν,  τότε οι γεωργοί δεν θα μπορούν να χρησιμοποιούν πια  περισσότερο νερό από αυτό, με το οποίο επανατροφοδοτούνται  κατ΄ έτος οι  γεωτρήσεις εκ των βροχοπτώσεων.

LESTER BROWN , PLAN B. 3.0

Τα αρχέγονα  υδροφόρα στρώματα, εντούτοις, δεν είναι αναπληρώσιμα   Για αυτά τα υδροφόρα στρώματα  — πχ  για την  τεράστια υπόγεια δεξαμενή των ΗΠΑ Ogallala, για τη βαθειά υπόγεια δεξαμενή κάτω από την πεδιάδα της Β. Κίνας ή της Σ. Αραβίας — η εξάντληση των υπογείων υδάτων σημαίνει το  τέλος  της περαιτέρω άντλησης νερού.  Οι αγρότες που χάνουν το νερό με το οποίο ποτίζουν τις καλλιέργειες τους, έχουν την δυνατότητα να επιστρέψουν ξανά στις  ξερικές καλλιέργειες που  δίνουν  μικρότερες  παραγωγές, εφ` όσον βέβαια οι βροχοπτώσεις το επιτρέπουν. Αλλά στις  περισσότερες από τις ξηρές  περιοχές, όπως στις νοτιοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες ή στη Μέση Ανατολή, η απώλεια  του νερού της άρδευσης, σημαίνει και το τέλος της γεωργίας.

Η πτώση της επιφανείας των υπογείων υδάτων,  ήδη, στις μέρες μας έχει επιπτώσεις στην παραγωγή  τροφίμων  ορισμένων κρατών, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας η οποία θεωρείται ως   ο μεγαλύτερος παραγωγός δημητριακών στον κόσμο και  η οποία συναγωνίζεται  ακόμα και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μια Έρευνα για τα  υπόγεια ύδατα, που δημοσιεύθηκε στο Πεκίνο, τον Αύγουστο του 2001, αποκάλυψε ότι η στάθμη του νερού κάτω από την πεδιάδα της βόρειας Κίνας, σε μια περιοχή που παράγει πάνω από το 1\2 των σιτηρών  της χώρας και το 1\3 του καλαμποκιού της, πέφτει με γρήγορους ρυθμούς.  Η υπέρ-άντληση  έχει αδειάσει  κατά ένα μεγάλο μέρος το  υδροφόρο στρώμα που βρίσκεται σχετικά σε μικρό βάθος, αναγκάζοντας  τα γεωτρύπανα να αναζητήσουν  το νερό σε μεγαλύτερο βάθος, το οποίο (νερό) όμως δεν είναι αναπληρώσιμο.

Η παραπάνω Έρευνα ανέφερε ότι κάτω από την επαρχία Hebei στην καρδιά της πεδιάδας της βόρειας Κίνας,  η επιφάνεια του υδροφόρου ορίζοντα κατά μέσο όρο κατέρχεται σχεδόν κατά  3m το χρόνο. Γύρω από μερικές μικρές πόλεις στην επαρχία αυτή, έπεφτε δύο φορές πιο γρήγορα. Ο Hi Qingcheng, ο οποίος  ήταν ο επικεφαλής αυτής της Ομάδας Ελέγχου των  υπόγειων (αυτών) υδάτων, σημειώνει ότι  «καθώς αυτό το βαθύ υδροφόρο στρώμα  μειώνεται, η περιοχή σιγά- σιγά χάνει  και την τελευταία ρεζέρβα  των υδάτων της  —το μόνο ‘μαξιλάρι’  που είχε για την ασφάλειά της».

Οι ανησυχίες αυτού του επιστήμονα αντανακλώνται και σε μια Έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας:   Στοιχεία που δεν έχουν δει ακόμα το φως της δημοσιότητας καταδεικνύουν ότι   οι βαθιές γεωτρήσεις που ανοίγονται σήμερα αναγύρω από το Πεκίνο, πρέπει να φτάνουν στα 1000m βάθος, για να βρεθεί νερό. Αυτή είναι βέβαια μια δραματική εξέλιξη ένεκα του υψηλού κόστους. Με μια ασυνήθιστα σκληρή γλώσσα η  αναφορά της Παγκόσμιας  Τράπεζας προβλέπει: «καταστροφικές συνέπειες για τις μέλλουσες γενιές», εκτός εάν  η  ποσότητα άντλησης   και η ποσότητα ανεφοδιασμού   μπορέσει να επανέλθει σε μια νέα ισορροπία.

Η  πρεσβεία των ΗΠΑ στο Πεκίνο αναφέρει, ότι οι αγρότες που ποτίζουν τα σιτηρά τους,  σε μερικές περιοχές αντλούν τώρα νερό  από  ένα βάθος 300m. Καθώς όμως αντλούν  αυτό το νερό από ένα τόσο μεγάλο βάθος,  το κόστος αυξάνει τόσο πολύ, ώστε οι αγρότες πολύ συχνά αναγκάζονται να εγκαταλείψουν εντελώς το πότισμα.

Η πτώση της στάθμης των υπογείων  υδάτων,  η μετατροπή των καλλιεργήσιμων εκτάσεων σε ημιάγονες περιοχές και  η φυγή των εργατικών χεριών από τις επαρχίες οι οποίες τώρα εκβιομηχανοποιούνται ραγδαία, όλοι αυτοί οι παράγοντες μαζί συντελούν, ώστε να μειωθεί η παραγωγή δημητριακών στην Κίνα. Η παραγωγή σιτηρών που αυξάνεται  κυρίως  στην ημιάγονη βόρεια Κίνα, τώρα πια είναι ιδιαίτερα ευάλωτη  στις περιοχές αυτές από την έλλειψη   του ύδατος. Μετά από την κορύφωση της παραγωγής στα 123 εκατομμύριο τόνους, το 1997, η συγκομιδή έχει πέσει στους  105 εκατομμύρια τόνους το 2007. Έχουμε,  δηλαδή, μια μείωση  της τάξης του 15%.

Η μελέτη της Παγκόσμιας Τράπεζας δείχνει ότι η Κίνα  αντλεί  το υπόγειο ύδωρ της  από  3   λεκάνες ποταμών  του Βορρά, οι οποίες γειτονεύουν μεταξύ τους: —εκείνη του ποταμού Hai, (ο οποίος διασχίζει το  Πεκίνο και την Tianjin), εκείνη του Κίτρινου Ποταμού, και του  Huai,( του  επόμενου ποταμού  που βρίσκεται προς τα νότια του Κίτρινου). Τώρα λοιπόν (δεδομένου ότι χρειάζονται  1.000 τόνοι ύδατος για να παραχθεί 1 τόνος σιταριού), το έλλειμμα στη λεκάνη Hai που είναι σχεδόν 40 δις τόνοι ύδατος  ετησίως (1 τόνος = με 1 m3.) σημαίνει ότι, όταν οι  υπόγειες δεξαμενές αδειάσουν, η παραγωγή σιτηρών θα μειωθεί κατά  40 εκατομμύρια τόνους —οι οποίοι είναι αρκετοί,  για να θρέψουν  120 εκατομμύρια Κινέζους.

Όσο σοβαρή έλλειψη ύδατος υπάρχει στην Κίνα, τόσο πιο σοβαρή υπάρχει στην Ινδία, όπου το όριο ανάμεσα στην κατανάλωση τροφίμων και στην επιβίωση  είναι τόσο αβέβαιο. Μέχρι σήμερα,  οι 100εκατομμύρια  αγρότες της Ινδίας έχουν ανοίξει 21 εκατομμύρια γεωτρήσεις, επενδύοντας περίπου $12 δις σε έξοδα για φρέατα και  αντλίες. Σε μια Έρευνα (για την κατάσταση των υπογείων υδάτων  της Ινδίας), ο Fred Pearce ανέφερε στο περιοδικό New Scientist  ότι » τα μισά από τα παραδοσιακά φρέατα που έχουν  ανοιχτεί με το χέρι και χιλιάδες γεωτρήσεων μικρού βάθους, έχουν ήδη αδειάσει, προκαλώντας  ταυτόχρονα μια πλημμυρίδα αυτοκτονιών σε ανθρώπους που ζούσαν από αυτές.  Οι συσκοτίσεις από τη διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος  έχουν γίνει ένα είδος επιδημίας σε πολιτείες,  όπου ήδη το 1\2 της Ηλεκτρικής  Ενέργειας  χρησιμοποιείται για την άντληση του ύδατος από ένα βάθος  που φτάνει τα 1000m.

Στο κρατίδιο της Ινδίας   Τamil Nadu, με πληθυσμό πάνω από 62εκατομ κατοίκους στη ν. Ινδία, τα φρεάτια   στερεύουν από νερό σχεδόν παντού.  Σύμφωνα με τον Kuppannan Palanisami, καθηγητή  του Γεωργικού Πανεπιστημίου του Τamil  Nadu, οι  συνεχώς κατερχόμενες  στάθμες του  νερού έχουν αποξηράνει το  95% των φρεάτων,  που ανήκουν κυρίως στους μικρούς αγρότες. Αυτό σημαίνει  ότι  οι αρδεύσιμες εκτάσεις στο κρατίδιο αυτό έχουν μειωθεί   κατά το 1\2 μέσα στην  τελευταία 10ετία.  Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την επιστροφή πολλών εδαφών στις ξερικές καλλιέργειες.

Καθώς  η στάθμη των υπογείων υδάτων κατέρχεται, τα γεωτρύπανα χρησιμοποιούν την εξελιγμένη τεχνολογία που χρησιμοποιείται στη διάνοιξη πετρελαιοπηγών, για να βρουν νερό, και φτάνουν στα 1000m βάθος, σε μερικές περιπτώσεις. Σε διάφορες άλλες κοινότητες, όπου τα υπόγεια ύδατα έχουν εξαντληθεί ολοκληρωτικά,  το σύνολο των καλλιεργειών βασίζεται μόνο στα βρόχινα ύδατα και το πόσιμο νερό πρέπει να μεταφέρεται από μακρινές αποστάσεις με  αυτοκίνητα -υδροφόρες.

Η παραγωγή σιτηρών  στην Ινδία, καθώς  συμπιέζεται και από την έλλειψη ύδατος και από την απώλεια γεωργικών εκτάσεων  εξ αιτίας της από-δοσης αυτών των εκτάσεων σε μη  γεωργικές χρήσεις, πχ σε εργοστάσια ή κατοικίες, έχει φτάσει στο οριακό της σημείο από το 2000. Αυτό βοηθά να εξηγηθεί γιατί η Ινδία ξαναέγινε μια χώρα που πρωταγωνίστησε στην εισαγωγή σιτηρών το έτος 2006. Μια μελέτη της Παγκόσμιας Τράπεζας του 2005 αναφέρει ότι το  15%  από τα τρόφιμα που παράγει η Ινδία παράγονται από νερό γεωτρήσεων.  Με άλλα λόγια 175εκατομμύρια  Ινδοί διατρέφονται με σιτηρά που παράγονται από νερό γεωτρήσεων, το οποίο όμως  πολύ σύντομα θα στερέψει.

Καθώς  η στάθμη των (υπογείων) υδάτων πέφτει,  η ενέργεια που απαιτείται για την άντληση  αυξάνεται. Και στην Ινδία και στην Κίνα, η αυξανόμενη ζήτηση  ηλεκτρικής ενέργειας  για την άρδευση μέσω των γεωτρήσεων καλύπτεται ευρέως από την κατασκευή εργοστασίων παραγωγής ενέργειας που λειτουργούν με κάρβουνο.

Στις ΗΠΑ το τμήμα γεωργίας (USDA) αναφέρει ότι σε μέρη του Τέξας, της Οκλαχόμα, και του Κάνσας —σε αυτές τις τρεις Πολιτείες,  δηλαδή, που πρωταγωνιστούν  στην παραγωγή σιταριού  — η  στάθμη των υπογείων υδάτων  έχει πέσει περισσότερο από 30m.   Ως  αποτέλεσμα, τα φρέατα έχουν στερέψει σε χιλιάδες αγροτικές καλλιέργειες στις μεγάλες πεδιάδες του νότου, αναγκάζοντας του αγρότες να επιστρέψουν στις χαμηλής παραγωγικότητας  ξερικές καλλιέργειες. Αν και αυτή η άντληση των υπογείων υδάτων αυξάνει το κόστος της παραγωγής δημητριακών στις ΗΠΑ,  τα αρδεύσιμα εδάφη υπολογίζεται ότι παράγουν   μόνο το 1\5  από τη συνολική παραγωγή σιτηρών. Ενώ στην Ινδία αυτό το ποσοστό αυτό ανέρχεται στα  3\5 και στην Κίνα στα 4\5.

Σχετικά τώρα με τις 7 πολιτείες που αντλούν ύδωρ από τον ποταμό Κολοράντο- —Αριζόνα, Καλιφόρνια, Κολοράντο, Νεβάδα, New Mexico, Utah, και Wyoming —η έρευνα της  USDA έδειξε ότι η αρδευόμενη γη μειώνεται σε κάθε μια από αυτές , από το έτος 1997 μέχρι το 2002.  Στις 2 δε Πολιτείες που προηγούνται σε  αριθμό αρδευομένων στρεμμάτων,  δηλαδή, στην  Καλιφόρνια και το Κολοράντο, η έκταση αυτή έπεσε κατά 2% και 24% αντίστοιχα.

Στο Πακιστάν, μια χώρα με πληθυσμό 164 εκατομμυρίων ανθρώπων, που αυξάνεται κατά  3 εκατομμύρια ετησίως, γίνεται επίσης  υπεράντληση των υπογείων υδάτων του.  Στην  Πακιστανική πλευρά  της εύφορης πεδιάδας του Punjab, η πτώση στη στάθμη των υπογείων υδάτων εμφανίζεται παρόμοια με αυτήν της Ινδίας.  Τα φρέατα μέτρησης  κοντά στις δίδυμες πόλεις του Ισλαμαμπάντ και του Rawalpindi παρουσιάζουν μια πτώση στη στάθμη  του νερού (μεταξύ του  1982 και του  2000), η οποία κυμαίνεται ανάμεσα στο 1m μέχρι 2m, κάθε χρόνο.

Στην επαρχία Balochistan, η οποία συνορεύει με το  Αφγανιστάν, η στάθμη των υπογείων υδάτων γύρο από την πρωτεύουσα  Quetta, πέφτει σχεδόν 3,5m ετησίως.  Ο Richard Garstang, ένας ειδικός ύδατος του Οργανισμού World Wiildlife Fund και μέλος της επιστημονικής ομάδας που μελέτησε την κατάσταση των υδάτων του Πακιστάν, ανέφερε –το 2991- ότι «μέσα σε 15 έτη  η πόλη Quetta θα ξεμείνει από νερό,  αν η τρέχουσα κατανάλωση συνεχίσει με τον ίδιο ρυθμό.»

 

Η έλλειψη ύδατος στο  Balochistan είναι ευρείας κλίμακας.  Ο  Sardar Riaz Α. Khan, ένας πρώην Διευθυντής του Ινστιτούτου Ερευνών της Άνυδρης Ζώνης της πόλης Quetta, αναφέρει ότι  σε 6 λεκάνες έχουν εξ-αντληθεί  τα υπόγεια αποθέματα ύδατος τους ,πράγμα που έχει μετατρέψει  σε  ξερικά τα  μέχρι πρότινος  ποτιστικά χωράφια τους. Ο   Khan αναμένει ότι μέσα σε 10–15 έτη, ουσιαστικά όλες οι λεκάνες που θα  βρίσκονται έξω από τις περιοχές που θα αρδεύονται με κανάλια,  θα έχουν μειώσει  τα αποθέματα των υπογείων υδάτων τους, στερώντας έτσι από την επαρχία αυτή  το μεγαλύτερο μέρος της εσοδείας των  σιτηρών της.

Οι μελλοντικές  περικοπές ποτιστικών υδάτων που θα προκύψουν από την μείωση των υπογείων υδάτων,  θα μειώσουν αναμφίβολα τις εσοδείες σιτηρών του Πακιστάν.  Σε πανεθνικό επίπεδο βέβαια η παραγωγή σιτηρών συνεχίζει να αυξάνεται, αλλά  με πολύ πιο αργούς ρυθμούς απ` ότι στο παρελθόν.

Το Ιράν, μια χώρα 71 εκατομμυρίων  ανθρώπων, υπεραντλεί και αυτό τα υπόγεια ύδατά του και φτάνει στα  5 δις  τόνους   ύδατος, κατά μέσο όρο, ετησίως –πρόκειται για μια ποσότητα  ύδατος που φτάνει για να ποτίσει το  1\3  της ετήσιας παραγωγής σιτηρών.  Κάτω από τη μικρή αλλά  πλούσια πεδιάδα σε αγροτικά προϊόντα  Chenaran,  στο βορειοανατολικό Ιράν, η στάθμη  των  υπογείων  υδάτων  έπεφτε  περίπου 2,8 m  ετησίως, στο τέλος της δεκαετίας του 1990. Υπεύθυνα για αυτή την κατάσταση είναι τα νέα φρέατα που ανοίγονται και για την άρδευση των καλλιεργειών  και για την ύδρευση της γειτονικής πόλης Mashad.  Τα δε χωριά, στο ανατολικό Ιράν, εγκαταλείπονται, καθώς τα φρέατα έχουν μείνει άδεια από νερό, προκαλώντας  ένα κύμα  «προσφύγων του ύδατος».

           Η Σαουδική Αραβία, μια χώρα 25 εκατομμυρίων  ανθρώπων, είναι τόσο φτωχή σε νερό, όσο είναι πλούσια σε  πετρέλαιο. Στηριγμένη σε ένα πρόγραμμα επιδοτήσεων, ανέπτυξε μια γεωργία  βασισμένη ευρέως   στην άρδευση των εδαφών της   από πολύ βαθιές  (αρχέγονες) υπόγειες δεξαμενές   που είχε. Ύστερα από  αρκετά έτη στήριξης των τιμών του σίτου- μέχρι 5 φορές  πάνω από τις διεθνείς του τιμές –  η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει την οικονομική πραγματικότητα και να περικόψει τις επιδοτήσεις.  Τότε η παραγωγή των σιτηρών έπεσε από το υψηλό ποσό των 4,1 εκατομμυρίων  τόνων το 1992, στους 2,7 εκατομμύρια  τόνους το 2007. Πρόκειται για μια δραματική πτώση της τάξης του 34%.

Ο Craig Smith γράφει στους  New York Times, «από τον αέρα,  τα κυκλικά χωράφια του σιταριού αυτής της άγονης περιοχής, φαίνονται  σαν  καταπράσινες μάρκες του πόκερ διασκορπισμένες στην καφετιά έρημο. Αλλά φαίνονται σαν κάτι το ασήμαντο μπροστά στις τερατώδεις σιλλουέτες των χωραφιών που έχουν  αφεθεί εγκατειλημμένα   μέσα στην άμμο, από τα οποία (εγκατειλημμένα χωράφια)  τα παιχνίδια (με τη γεωργία) των βασιλιάδων έχουν αποστραγγίσει τα υπόγεια ύδατα για τα καλά.  «Μερικοί  αγρότες της Σαουδικής  Αραβίας αντλούν τώρα το νερό από φρεάτια που έχουν 1.2  χιλιόμετρα βάθος.

Μια Έρευνα σε εθνικό επίπεδο του 1984 της Σαουδικής Αραβίας ανέφερε ότι τα αποθέματα του αρχέγονου νερού ανέρχονται σε 462δις τόνους. Το μισό από αυτό o Smith αναφέρει ότι μάλλον  έχει ήδη εξαφανιστεί από τώρα.  Αυτό σημαίνει ότι η αρδευόμενη γεωργία θα μπορούσε να διατηρηθεί μόνο για μια δεκαετία ακόμη περίπου και ύστερα να εξαφανιστεί  εντελώς σχεδόν.

Στη γειτονική Υεμένη, ένα έθνος 22 εκατομμυρίων κατοίκων, η στάθμη των υπογείων υδάτων στα περισσότερα μέρη της χώρας πέφτει σχεδόν 2m το χρόνο, καθώς η χρήση του νερού υπερβαίνει την βιώσιμη δυνατότητα  των γεωτρήσεων. Στη λεκάνη Sana’a της δυτικής Υεμένης, η ετήσια άντληση  224 εκατομμυρίων τόνων  ύδατος περίπου, υπερβαίνει την ετήσια ποσότητα αναπλήρωσης των 42 εκατομμυρίων τόνων, (δηλαδή έχομε  μια 5πλάσια ποσότητα άντλησης)   ρίχνοντας τη στάθμη των υπογείων υδάτων κατά  6m.  Οι εκτιμήσεις της  Παγκόσμιας Τράπεζας δείχνουν  ότι οι λεκάνες της περιοχής  Sana’a,  οι οποίες  βρίσκονται κοντά στην πρωτεύουσα  Sana’a, όπου κατοικούν   2 εκατομμύρια άνθρωποι, μπορεί να  αποστραγγιστούν και να στεγνώσουν εντελώς μέχρι το έτος  2010.

Σε αναζήτηση ύδατος η κυβέρνηση της  Yemeni  έχει κάνει δοκιμαστικές γεωτρήσεις σε αυτή τη λεκάνη περίπου 1 μίλι βαθειά – ένα βάθος  στο οποίο  συνήθως κατεβαίνουν προκειμένου να αντλήσουν πετρέλαιο-,  αλλά τελικά δεν έχουν μπορέσει να βρουν νερό.  Οι ιθύνοντες πρέπει σύντομα να αποφασίσουν αν θα  μεταφέρουν νερό στη Sana’a  με αγωγούς -από παραθαλάσσια εργοστάσια αφαλάτωσης, αν τεχνικά είναι εφικτό κάτι τέτοιο- ή να μεταφέρουν την πρωτεύουσά τους κοντά στη θάλασσα. Καθεμία από αυτές τις 2 λύσεις θα είναι δαπανηρή και ενδεχομένως τραυματική.

Με τον πληθυσμό της  να αυξάνεται σε 3% ετησίως και με τη στάθμη των υπογείων . υδάτων της να πέφτει παντού,  η Υεμένη γίνεται γρήγορα μια ‘υδρολογική περίπτωση καλαθιού’. Με την παραγωγή σιταριού της να μειώνεται στα 2\3  κατά τη διάρκεια των τελευταίων 20 ετών, η Υεμένη εισάγει τώρα  τα 4\5  από το σιτάρι που της χρειάζεται.  Καθώς δε,  ζει με δανεισμένο νερό και δανεισμένο χρόνο, η Υεμένη  κατατάσσεται στην 24η θέση  της λίστας των χωρών που  έχουν καταρρεύσει (Foreign Policy).

Το Ισραήλ, αν και  είναι ακόμα πρωτοπόρο στην αύξηση των ποσοτήτων του ύδατος που διαθέτει για την άρδευση των καλλιεργειών του,  ωστόσο εξαντλεί  και τα 2 είδη των υπογείων υδροφόρων στρωμάτων του:  Και  το παράκτιο υδροφόρο στρώμα και το υδροφόρο στρώμα των βουνών, το οποίο  μοιράζεται με τους Παλαιστίνιους. Τώρα πια  όμως, εξ αιτίας της μεγάλης έλλειψης υδάτων, το Ισραήλ   έχει απαγορεύσει την άρδευση των σιτηρών του. Οι συγκρούσεις μεταξύ Ισραηλιτών και  Παλαιστίνιων σχετικά με την  κατανομή των υδάτων αυτών  βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη.

Στο Μεξικό, μια  χώρα με πληθυσμό 107 εκατομμυρίων κατοίκων,   που προβλέπεται να φτάσει στα  132 εκατομμύρια μέχρι το 2050 —οι  απαιτήσεις για νερό ξεπερνούν την προσφορά.  Τα προβλήματα ύδατος της Πόλης του Μεξικού είναι ευρέως γνωστά. Οι αγροτικές περιοχές  επίσης υποφέρουν. Στην αγροτική  Περιοχή Guanajuato, η στάθμη  του νερού πέφτει πάνω από 2m  ετησίως. Στη βορειοδυτική  Περιοχή Sonora,  οι αγρότες κάποτε αντλούσαν νερό  από το υπόγειο  υδροφόρο στρώμα Hermosillo, από  ένα βάθος 35  ποδιών. Σήμερα αντλούν από ένα βάθος μεγαλύτερο από  400  πόδια. Σε εθνικό επίπεδο  το 51% όλου του νερού  που εξάγεται από υπόγειες δεξαμενές προέρχεται  από γεωτρήσεις  που ήδη  υφίστανται υπεράντληση.

              Καθώς λοιπόν η υπεράντληση των υπογείων υδάτων επισυμβαίνει σε πολλές χώρες, λίγο έως πολύ ταυτόχρονα,  η μείωση των υπογείων  υδάτων  και  η  αναγκαστική    μείωση της παραγωγής τροφίμων, θα μπορούσε   να εμφανισθεί σχεδόν  παντού, την ίδια περίοδο.   Και καθώς μάλιστα η μείωση  των υπογείων υδάτων επιταχύνεται με γοργούς ρυθμούς,  αυτό σημαίνει ότι  αυτή η ημέρα δεν θα αργήσει να έρθει, δημιουργώντας  ενδεχομένως  μια  ανεξέλεγκτη κατάσταση  σιτοδειας.