Δεν εννοώ βέβαια από την επαναστατική γυμναστική των ιντιμιντιόπαιδων, και ανταρσυόπαιδων. Εννοώ, μέσα από την ίδια του τη λειτουργία. Από την αναποτελεσματικότητα του ίδιου του του ανοσοποιητικού συστήματος.
Αυτά υποστηρίζει ο Nouriel Roubini, ένας πασίγνωστος  οικονομολόγος, μη μαρξιστής, που διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και είναι γνωστός ως ένας από τους πρώτους που προέβλεψαν την καταστροφή του ’08. 
Έδωσε μια συνέντευξη στην εφημερίδα Wall Street Journal, στην οποία παραδέχθηκε ότι ο Μαρξ είχε δίκιο για τον Καπιταλισμό και επισήμανε την πιθανότητα ο καπιταλισμός να αυτοκαταστρέφεται με τον τρόπο που ο Μαρξ υπογράμμισε περισσότερο από ενάμιση αιώνα πριν.
Τη συνέντευξη αυτή την αναπαρήγαγε ο ιστότοπος Global Research και την μετέφρασε στα ελληνικά http://center24.blogspot.com/2011/08/blog-post_19.html#axzz1VT6Njpvf το καλό μπλογκ «Επίκεντρο» που κι άλλες φορές μου έχει δώσει έτοιμο διεθνές υλικό. Το ευχαριστώ και από τη θέση αυτή.
Λέει λοιπόν ο κ. Rubini τα εξής λογικά επιχειρήματα στη συνέντευξή του.
WSJ: Λοιπόν παρουσιάσατε τη ζοφερή εικόνα μιας υποτονικής οικονομικής ανάπτυξης με αυξημένο κίνδυνο για νέα ύφεση στο άμεσο μέλλον. Αυτό ακούγεται απαίσιο. Τι μπορεί να κάνει κυβέρνηση και τι μπορούν να κάνουν οι επιχειρήσεις για να βάλουν μπροστά την οικονομία; Ή απλώς να κάτσουν και να περιμένουν;
Roubini: Οι επιχειρήσεις δεν κάνουν τίποτα. Στην πραγματικότητα δεν βοηθούν. Ο κίνδυνος τις έκανε περισσότερο νευρικές. Υπάρχει τίμημα όταν τηρείς στάση αναμονής. Υποστηρίζουν ότι κάνουν περικοπές γιατί υπάρχει πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα και δεν προσλαμβάνουν εργαζόμενους, επειδή δεν υπάρχει επαρκής τελική ζήτηση, αλλά δημιουργείται ένα παράδοξο. Εάν δεν γίνονται προσλήψεις εργαζομένων δεν υπάρχει αρκετό εισόδημα, ούτε και επαρκής καταναλωτική εμπιστοσύνη και επομένως ούτε και επαρκής τελική ζήτηση. Κατά τα τελευταία δύο ή τρία χρόνια, είχαμε πραγματικά μια επιδείνωση επειδή είχαμε μια μαζική αναδιανομή του εισοδήματος από την εργασία στο κεφάλαιο, από τους μισθούς στα κέρδη, και η ανισότητα του εισοδήματος αυξήθηκε. Όμως η τάση των νοικοκυριών για κατανάλωση είναι μεγαλύτερη της αντίστοιχης μιας εταιρίας. Έτσι, η αναδιανομή του εισοδήματος και του πλούτου επιδεινώνει το πρόβλημα της ανεπαρκούς συνολικής ζήτησης.
Ο Καρλ Μαρξ είχε δίκιο. Κάποια δεδομένη στιγμή ο καπιταλισμός μπορεί να καταστρέψει τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν μπορείς να εξακολουθείς να μεταφέρεις εισόδημα από την εργασία στο κεφάλαιο χωρίς να έχεις πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα και και σε περιβάλλον έλλειψης συνολικής ζήτησης. Αυτό έχει συμβεί. Νομίζαμε ότι οι αγορές αυτορρυθμίζονται. Δεν το κάνουν. Το άτομο μπορεί να σκεφτεί λογικά. Οι εταιρίες για να επιβιώσουν και να ευημερήσουν, μπορούν να πιέσουν το κόστος εργασίας όλο και περισσότερο προς τα κάτω, αλλά το κόστος εργασίας είναι το εισόδημα και η κατανάλωση κάποιου άλλου. Για το λόγο αυτό πρόκειται για αυτοκαταστροφική διαδικασία.