Σκαλίζοντας για πολιτιστικά πονήματα δημιουργημένα κάτω από τον οίστρο του αντιμνημονιακού αγώνα, έπεσα σε ένα ποίημα το οποίο αναδημοσίευσε το TVXS
 http://tvxs.gr/news/keimena/antimnimoniaki-poiisi-eyromonodromos πριν από κανένα δίμηνο.
Μάλιστα τότε είχε οργανωθεί και σουαρέ αντιμνημονιακής ποίησης. Το έχασα μεν αλλά θα έχω τ’ αυτιά μου ανοιχτά για παρόμοια πολιτιστικά γεγονότα στο μέλλον και θα σας ενημερώσω. Άλλωστε αι ειδοί του Μαρτίου έρχονται. Χο. 

της Βιργινίας Δαπόντε-Ρεκτιφιέ

Στο Σύνταγμα, στην Ξενοφώντος, σ’ ένα ισόγειο
μαζί σου έφτασα στου ερωτισμού το απόγειο
απομεσήμερο, πριν πέσουν οι κροτίδες
το φως τους είδαν οι τυφλές μου οι ελπίδες.

Μου είχες πει «Αύριο μην πας στη διαδήλωση»
όλα τα έβλεπες «λαϊκίστικη αγκύλωση»
έπινες φρέντο στο Νομισματοκοπείο
εγώ φραπέ στο Αναρχικό το Καφενείο.

Με ιντριγκάριζε ο καθεστωτισμός σου
δεν ήθελα όμως ξανά να γίνει το δικό σου
εν τέλει τα κατάφερες, κάμφθηκαν οι αντιστάσεις
και ήρθα σπίτι που ’θελες δήθε μου να διαβάσεις.

Και πριν στου Γκίντενς τις γραμμές αργά καταδυθείς
σου ήρθε τάχα ξαφνικά και είπες να γδυθείς
έμεινα μπρος σου άναυδος, δοκίμασα ένα σοκ
εγώ αφελής μαοϊκός, εσύ νεοπασόκ.

Διαβάζαμε τις Κυριακές «Δρόμο» και «Βήμα»
στην αγκαλιά σου εμπιστευόμουνα ως και τον Παύλο Τσίμα
κάθε που μου ’λεγες γλυκά «Ο Μπένι έχει σχέδιο»
εκεί γινόταν έξαφνα η κλίνη ναρκοπέδιο.

Να σου εξηγήσω ήθελες τη δυαδική εξουσία
την προϊούσα σύγκλιση Μετώπου-ΑΝΤΑΡΣΥΑ
ήμουν στα μάτια σου, μικρό, κάτι σα Βελουχιώτης
κι ας έφτασα να κάνω ποστ μέχρι κι άρθρα της Σώτης.

Μαζί ήμασταν τέλεια, μα η αγάπη είναι ρευστή
στη γοητεία υπέκυψες ενός συνασπιστή
κι ενώ υποψιαζόμουνα «κάτι δεν πάει καλά»
πείστηκα όταν άρχισες και διάβαζες Μπαλτά.
Το χάσμα έγινε βαθύ το ιδεολογικό
και το κρεβάτι βαρετό-ακτίφ κομματικό
μια μέρα σου ’πιασα και ένα ες-εμ-ες
να κοροϊδεύεις που ’λεγα την τρόικα «Ες-Ες».

Εσύ με πήγες δεξιά κι εγώ στην Κουμουνδούρου
ό,τι ο Μάο δεν πέτυχε, το πέτυχε η Δούρου
κι έτσι μέσα στη λαίλαπα τη μνημονιακή
την «Εποχή» ανακάλυψες κι εγώ το ΣΚΑΪ τιβί.

Χωρίσαμε –και πώς αλλιώς;– μια νύχτα στο Σαλέρο
μα αν και το χάσμα απέραντο, ακόμα υποφέρω
τουλάχιστον απ’ όλα αυτά μας δένει ένα κοινό
ποτέ η Ελλάδα να μη βγει έξω απ’ το ευρώ.


Advertisements