Περιδιαβαίνοντας τους δρόμους του Βερολίνου, το μάτι μου πέφτει πάνω σε μια αφίσα.

Στην Πράσινη υποψήφια δήμαρχο του Βερολίνου, στον Πράσινο αρχηγό του κόμματος και στον Πράσινο επικεφαλής του Βερολίνου, κρατώντας ομπρέλες (συνημμένη φωτογραφία).

Η μνήμη μου έκανε ένα φλας μπακ. Με γύρισε μονομιάς, 25 χρόνια πριν.

Η συζήτηση τότε, στα «χρόνια της αθωότητας», ήταν γύρω από μια ομπρέλα. Δηλαδή το τότε νεαρό Πράσινο κόμμα, είχε ως επικοινωνιακό στίγμα, σ’ όλους εκείνους που έψαχναν μια καλή συντροφιά (για ν’ αλλάξουν εναλλακτικά τη Γερμανία), μια μεγάλη πράσινη ομπρέλα, που χωρούσε όλους τους καλούς, όλους τους δικούς μας…

Μάλιστα, όταν έμπαινε το ζήτημα, το ποιος θα κρατάει την ομπρέλα, η ομάδας έλεγε με μια φωνή ΟΛΟΙ μας! Δηλαδή δεν έχουμε αρχηγούς και δεν έχουμε μόνιμους καθοδηγητές. Είμαστε μια παρέα, που αλλάζει στο κράτημα της ομπρέλας, για να μην μένει κανένας στην άκρη της και «βραχεί»!

Τα χρόνια πέρασαν και μαζί με την κοινή ομπρέλα, μεγάλωσα κι εγώ.

Η «πράσινη ομπρέλα» είχε γίνει το σήμα κατατεθέν, των Πράσινων της Γερμανίας.

Μέχρι και συγκεντρώσεις οργάνωναν τότε, τα λεγόμενα «πάρτι της πράσινης ομπρέλας» (συνημμένη φωτογραφία # 2).

Δηλαδή ο νεοφώτιστος, έμπαινε μέσα στο κλίμα της συντροφικότητας κι έβρισκε τη θαλπωρή, σε μια ομήγυρη, που ο καθένας είχε τις απόψεις του, που ο καθένας είχε τις αντιρρήσεις του, που ο καθένας έπαιρνε τη σειρά του, για να κρατήσει την ομπρέλα, για να «ξεκουραστεί» για να ανασυνταχθεί ο βαστάζος. Αυτή λοιπόν τη συνήθεια, την είπαν : «Εναλλαγή».

Οι Πράσινοι μεγάλωσαν…  Το θέμα με την ομπρέλα πήρε άλλες διαστάσεις…

Καλύτερα είναι να εναλλάσσεσαι στον κύκλο (του κόμματος) ή στο σπιράλ (της ηγεσίας);

Δηλαδή στην μια περίπτωση, όλοι κρατούν με τη σειρά τους την ευθύνη, ενώ στην άλλη, όποιος φεύγει από το κέντρο, σιγά σιγά η σπείρα, σε οδηγεί στ’ άκρα και στην έξοδο (από την προστασία της «ομπρέλας»).

Συζητήσεις επί συζητήσεων, αν είναι καλύτερα με τους επικεφαλής, με τις ομάδες που στηρίζουν αυτές, αν ευνοείται η εσωτερική δημοκρατία.

Τελικά τη λύση την έδωσε, ορθά κοφτά ο Γιόσκα Φίσερ. Αν θέλεις κάθεσαι στην ομπρέλα. Αν δεν σε βολεύει η δικιά μας ομπρέλα, παίρνεις μια «άλλη».

Κι έτσι όσοι μουρμούρισαν για αρχές κι αξίες του οικολογικού κόμματος, όσοι είπαν ότι αυτά θα μας οδηγήσουν να γίνουμε σαν τ’ άλλα κόμματα, όσοι μιλούσαν για ιδέες κι όχι για εκλογικά ποσοστά, τότε με την ορμή της φυγοκέντρου σπείρας, πετάχτηκαν από την «ομπρέλα των Πράσινων»!

Ψηφίστηκαν αρχηγοί με οργανωμένες πλειοψηφίες. Στήσανε μηχανισμούς κηδεμονίας των ιδεών. Φτιάξανε βολικούς συμβιβασμούς, με απροσάρμοστους αντιπάλους (κι αυτό τ’ ονόμασαν «κουλτούρα» συνεργασιών). Πέρασαν από τα ριζοσπαστικά στα φιλελευθερο-οικολογικά πρότυπα (κι αυτό το είπαν ρεαλισμό). Όμως κράτησαν, σαν παλιό αναμνηστικό, σαν κειμήλιο για να τους ελαφραίνει την ανάμνησή τους, την περιβόητη «ομπρέλα». Τώρα, όμως δεν είναι κοινή. Ο καθένας την ανοίγει και προφυλάσσει τον εαυτό του. Βάζει από κάτω τους κολλητούς του κι όποιος διαμαρτύρεται για τους εκλεκτισμούς αυτούς, του λένε: «Ας πρόσεχες»!

Advertisements