Έχουμε επισημάνει πολλές φορές ότι τα Μνημόνια ήταν λάθος. Λάθος στους στόχους, στους απαιτούμενους χρόνους υλοποίησης των στόχων, αλλά και στα μέσα που χρησιμοποιούνται για την επίτευξη των στόχων. Συνολικά μια αποτυχία – ειδικά όμως για τους Έλληνες και για τους μετανάστες που ζουν στη  χώρα μας, μια καταστροφική αποτυχία.

Αλλά, τα Μνημόνια δεν φταίνε για όλα. Η σημερινή καταστροφική κατάσταση έχει και δεύτερο γονιό και αυτός δεν είναι άλλος από την κατεστημένη κομματοκρατία, το αποκαλούμενο ΝΔΣΟΚ (ΝΔ+ΠΑΣΟΚ. Με το ακροδεξιό κόμμα – μαϊντανό που συνέπραξε στην τελευταία φάση, δεν θα ασχοληθούμε εδώ).

Η λύση των προβλημάτων, για να το πω όσο πιο αποφορτισμένα και ουδέτερα γίνεται, έχει μια αναγκαία προϋπόθεση: ότι η επικεφαλής πολιτική ελίτ του τόπου επιθυμεί και μπορεί να τα λύσει. Στη δική μας περίπτωση όμως, χάρη στη διαρθρωτική διαπλοκή δεκαετιών, αυτό είναι απλώς αδύνατο: το ΝΔΣΟΚ δεν είναι μέρος της λύσης, είναι μέρος του προβλήματος. Οποιαδήποτε λύση έχει ως προϋπόθεση το αλύπητο ξήλωμα της κομματοκρατίας από το δημόσιο και όχι μόνο. Αν περιμένουμε λοιπόν λύση στα πλαίσια της εξουσίας του ΝΔΣΟΚ, ουσιαστικά ευελπιστούμε από τα δύο κόμματα να αυτοκαταργηθούν. Όπερ άτοπον.

Στο μεταξύ, όμως, είναι αυτό το κομματικό κατεστημένο που διαχειρίζεται εφ’ όλης της ύλης την κρίση της χώρας και παίρνει τις αποφάσεις. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την εγκληματικά λάθος πολιτική των Μνημονίων, οδηγεί τη χώρα από το κακό στο χειρότερο. Και τους Έλληνες από ήττα σε ήττα, με αποκορύφωση την πρόσφατη, με την επιβολή της Δανειακής Σύμβασης.

Η Σύμβαση αυτή συνιστά  πλέον το πλαίσιο των διεθνών οικονομικών σχέσεων της χώρας. Και εξ αυτής απορρέουν (προβλέπονται) ακόμα περισσότερες ήττες για τους εργαζόμενους, σε όλη την έκταση της παραγωγής και της απασχόλησης. Με κορυφαίες, στρατηγικού χαρακτήρα, τις ήττες που θα μεταφράζονται σε διάλυση του ΕΣΥ, της δημόσιας εκπαίδευσης και συνολικά του κοινωνικού κράτους. Κάτι που σε συνδυασμό με την ελαχιστοποίηση των αμοιβών της εργασίας και των συντάξεων σε ένα περιβάλλον ασύδοτης αγοράς, θα σημάνει την έσχατη εξαθλίωση για εκατομμύρια Έλληνες και θα θέσει ερωτηματικά για την ίδια τη δυνατότητα της Ελληνικής Πολιτείας να παραμείνει ανεξάρτητη, για τη δυνατότητα να υπερασπίζεται τα συμφέροντά της, αλλά και την ίδια την ύπαρξή της.

Η απαλλαγή της χώρας, συνεπώς, από το ΝΔΣΟΚ δεν είναι απλά θέμα πολιτικής επιλογής. Είναι θέμα εθνικής και κοινωνικής επιβίωσης.

Αυτή τη στιγμή τα κόμματα του ΝΔΣΟΚ δείχνουν να καταρρέουν. Δεν είναι σίγουρο όμως ότι αυτή η κατάρρευση θα σημάνει την απολύτως απαραίτητη αντικατάστασή τους από δυο ή περισσότερους φυσιολογικούς κομματικούς σχηματισμούς, που θα εκφράζουν, στα πλαίσια μια ομαλής πολιτικής ζωής, την σοσιαλδημοκρατία και τον συντηρητικό χώρο. Προς το παρόν, αυτούς έχουμε, από αυτούς πρέπει να απαλλαχθεί η χώρα, η κοινωνία και το έθνος μας.

Τα παραπάνω σημαίνουν ότι με το ΝΔΣΟΚ δεν υπάρχει δυνατότητα πολιτικής συνεννόησης, πολύ περισσότερο πολιτικής σύμπραξης. Ωστόσο, παραμένει η ανάγκη για κυβερνητική πρόταση, με άλλα λόγια για μια πειστική εναλλακτική λύση, που θα οδηγήσει τη χώρα σε ένα διαφορετικό δρόμο. Σε αυτή την κατεύθυνση οι Οικολόγοι Πράσινοι πρέπει να κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους. Αλλά, εάν δεν ευοδωθεί μια τέτοια εξέλιξη, που είναι εξαιρετικά πιθανό, ο ρόλος τους θα είναι να κάνουν μια δομική αντιπολίτευση, η οποία θα έχει δύο βασικούς άξονες:

–          την περιφρούρηση του λαϊκού εισοδήματος και του κοινωνικού κράτους, και

–          την αντιμετώπιση του κρατικού αυταρχισμού και τη στήριξη της δημοκρατικής ομαλότητας στη χώρα.

Ανεξάρτητα από το πότε θα γίνουν εκλογές και ποιο θα είναι το αποτέλεσμά τους, γενικά αλλά και σε ότι αφορά τη δική μας είσοδο στη Βουλή, εμείς θα πρέπει να προτείνουμε με συνέπεια θέματα όπως η βελτίωση στη θεσμική λειτουργία, η αποκέντρωση ή αν θέλετε η εκ νέου αποίκηση της υπαίθρου, η δημιουργία πολλαπλών τοπικών εστιών αειφορικής ανάπτυξης, που θα σημαίνουν και πολλές νέες θέσεις εργασίας.

Το ιδανικό θα ήταν αν μπορούσαμε να προτείνουμε ένα συνεκτικό και πειστικό σχέδιο ανάταξης της χώρας, μια πολιτική αφήγηση που θα στηρίζεται στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, στη αξιοποίηση των δυνατοτήτων από τη συμμετοχή μας στην ΕΕ, την ευρωζώνη και το ευρώ, που θα επιδιώκει τη διεθνοποίηση του «ελληνικού προβλήματος» με την έννοια ότι δεν είναι καθόλου τοπικό – ελληνικό, αλλά πανευρωπαϊκό. Στην προσπάθεια αυτή θα πρέπει να αξιοποιήσουμε τη συμμετοχή μας στο Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα και να αναζητήσουμε ευρύτερες πολιτικές συμμαχίες.

Η πρότασή μας, ανεξάρτητα από τις εκλογές και την έκβασή τους, θα πρέπει να περιλαμβάνει επίσης τη μείωση της κατανάλωσης και της ενεργειακής εξάρτησης, τη διατροφική αυτονομία, την υποστήριξη σε μια εξωστρεφή παραγωγικότητα, την εκμετάλλευση των υποδομών και των ανθρώπινων πόρων που υπάρχουν ήδη, όπως οι υποδομές και το ανθρώπινο δυναμικό του ΕΣΥ και των ΑΕΙ: να κάνουμε δηλαδή το πρόβλημα ευκαιρία. Παράλληλα θα πρέπει να υπερασπίσουμε τον τόπο και το περιβάλλον από την άγρια λεηλασία που θα εξαπολυθεί εναντίον τους, είτε με τους κλασσικούς όρους της ανάπτυξης (πχ χρυσός), είτε με το φερετζέ της δήθεν πράσινης ανάπτυξης.

Οι άμεσοι αλλά και οι μεσοπρόσθεσμοι στόχοι μας μπορούν να συνοψιστούν στην αναστροφή της επιδίωξης να επιβληθεί στην Ελλάδα αλλά και συνολικά στον  ευρωπαϊκό νότο ο επαπειλούμενος οικονομικός και κοινωνικός μαρασμός. Να αντιστραφεί η πορεία της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης, προς τη  θεσμική και οικονομική μετάλλαξη. Να αποκρούσουμε τον αυταρχισμό και να βελτιώσουμε τους θεσμούς. Να είμαστε έτοιμοι για να αναλάβουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν, με την επεξεργασία και την πολιτική διακίνηση των  απόψεων που μας χαρακτηρίζουν και οι οποίες μπορούν να συμβάλλουν θετικά σε ένα νέο ξεκίνημα και σε ένα καλύτερο αύριο.

Σημείωση: το κείμενο βασίστηκε στις πρόχειρες σημειώσεις για την τοποθέτηση που έκανα στο έκτακτο Πανελλαδικό Συμβούλιο των ΟΠ, χθες Κυριακή.

Advertisements