Του Μιχάλη Μιχελή

Περιμένω με ανυπομονησία την άφιξη στη χώρα μας, των επικεφαλής των κοινοβουλευτικών ομάδων του Ευρωκοινοβουλίου, για ν’ ακούσω από κοντά, στο πώς η Ελλάδα, θα βγει από τον βάλτο της ύφεσης, με διάφορα επιτελικά σχέδια (σούπερ ντούπερ) ταχείας ανάπτυξης, που αραδιάζουν οι διάφοροι πολιτικοί ατζέντηδες.

Η απορία μου αυτή μεγαλώνει, διαβάζοντας συνεχώς αναλύσεις τους εξωτερικού, που αποδεικνύουν, ότι η συζήτηση (για τις αναπτυξιακές «ενέσεις» στην Ελλάδα), δεν έχουν καμιά αξιοπιστία.

Λέγονται καλοπροαίρετα, για να υποδεχθούν με μικρότερο ζόρι, οι Έλληνες πολίτες, το περιβόητο «υπόθετο» των μέτρων. Κι ο λόγος είναι συγκεκριμένος, για όλους εκείνους που ονειρεύονται αναπτυξιακά μεγαλεία, τύπου «σχεδίου Μάρσαλ».

Στην Ευρώπη, δεν υπάρχει κρατικός καπιταλισμός. Δηλαδή, δεν είμαστε Κίνα, που μια απόφαση του προέδρου της χώρας και της εκεί ΚΕ του ΚΚΚ, έχει δεσμευτικό χαρακτήρα, για τις κρατικές επενδύσεις, να φύγουν για κάπου αλλού.

Στην Ευρώπη, αλλά και στο υπόλοιπο καπιταλιστικό κόσμο, οι επενδύσεις γίνονται από ιδιώτες. Κανένας λοιπόν εργοστασιάρχης, δεν ρισκάρει να πάει χωρίς απόλυτες εγγυήσεις, να βάλει τα χρήματά του στην Ελλάδα, εφ’ όσον δεν θα του αποδώσουν κέρδος. Για να υπάρξει κέρδος, πρέπει το καθεστώς της επένδυσης στη χώρα μας, να είναι συναγωνίσιμο, σε σχέση με τις υπόλοιπες ανταγωνιστικές οικονομίες.

Με τους Έλληνες, έχοντες χαμηλή πλέον καταναλωτική δύναμη, με αλλοδαπές εταιρίες ν’ αποχωρούν από τη χώρα (γιατί δεν έχουν αποδώσεις), ποιος είναι εκείνος  και σε τι, που θα έρθει στην Ελλάδα, για να γίνει πλούσιος;

Ποιος είναι ο τρόπος εκείνος λοιπόν, που σε βάθος χρόνου, μπορεί η Ελλάδα να ξεπληρώσει δάνεια, για να φτάσει το 2020, στο 120% του ΑΕΠ.

Ακόμα και στο θέμα της πράσινης ενέργειας, των ΑΠΕ, όλα αυτά που λέγονται είναι έωλα. Το 85% των υλικών, θα προέλθουν από ιδιώτες του εξωτερικού. Δηλαδή θα χρειαστεί η χώρα να δώσει χρήματα (φορολογουμένων και δανεικά), για να κάνει τις εισαγωγές. Ο εγχώριος ιδιώτης επενδυτής, για να κάνει την επένδυση και την εισαγωγή τεχνολογίας, θα πρέπει να εξασφαλίσει ευνοϊκούς όρους για κέρδη του, ως προς την ενέργεια που θα παράξει. Δηλαδή ουσιαστική αύξηση της τιμής του ρεύματος (εις βάρος λοιπόν των καταναλωτών). Το κέρδος που θ’ αποκομίσει (μακροπρόθεσμα στο βάθος 25ετίας), η χώρα μας μέσω των ΑΠΕ, από την εξοικονόμηση υδρογονανθράκων, λιγνίτη, φυσικού αερίου, θα είναι με τα σημερινά μεγέθη της ενεργειακής κατανάλωσης, σχεδόν στο 1/3  των συνολικών ενεργειακών δαπανών. Παράλληλα αν υπολογιστεί, το κόστος των δικτύων που πρέπει να μπουν, για να γίνει η διασύνδεση μεταξύ νησιωτικής και ηπειρωτικής χώρας, τότε τα οικονομικά κέρδη, από τα οφέλη  των ΑΠΕ στο σύστημα, μικραίνει ακόμα περισσότερο.  Φυσικά εμείς ως οικολόγοι θα χαρούμε, γιατί μέσω των ανανεώσιμων πηγών, θα μικρύνει το οικολογικό αποτύπωμα της χώρας. Θα μειώσουμε έξοδα από την ανταλλαγή των ρύπων.  Όμως επί του πρακτικού, για να ξεπληρωθούν τα 500 δις. με εμβόλιμες  επενδύσεις και εγχώρια καταναλωτική παραγωγή, δεν γίνεται.

Το ερώτημα λοιπόν παραμένει. Βγήκε η Ελλάδα κερδισμένη, από τη συμφωνία του νέου μνημονίου; Μήπως απλώς εξαγοράστηκε χρόνος από τους συνευρωζωνήτες, μέχρι να βρουν ουσιαστικότερο σενάριο για πάρτι τους και για την Ελλάδα; (Μήπως σύντομα, θα ξαναμπεί εμπρός το σχέδιο, για την Μεσογειακή Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία);

Τι σημαίνει ουσιαστικά για τη χώρα μας, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης; Δηλαδή, τι χρειάζονται τα δεκανίκια των ασφαλιστικών ευρώ, όταν η ασθενής Ελλάδα, είναι κλινικά «τετραπληγική»; Δηλαδή χωρίς εσωτερική κατανάλωση, χωρίς διαπραγματευτική ικανότητα (για συμβάσεις ευνοϊκών δανείων), χωρίς ενεργειακά αποθέματα, χωρίς αξιόλογο δημοσιονομικό αποθεματικό; Πως είναι δυνατόν η Ελλάδα ν’ απορροφά κονδύλια Ευρωπαϊκά επ’ αόριστο, όταν αυτά πηγαίνουν σε υποδομές, που φυσικά δεν παράγουν άμεσο κέρδος, δηλαδή ΦΠΑ; Μέχρι πότε λοιπόν, το μικρό σχετικά ταμείο της Ε.Ε. για τέτοιου μεγέθους κολοσσιαία έργα, μπορεί να δημιουργεί ελπίδες ανάπτυξης στη χώρα; Γνωρίζετε, ότι το περίφημο σχέδιο «Ναμπούκο», που αφορά την ενεργειακή τροφοδοσία της δυτικής Ευρώπης , δηλαδή ένα ζωτικό έργο για την οικονομική ευρωστία των Ευρωπαίων (άρα γενικότερης αποδοχής), δεν έχει περίσσια ευρωπαϊκά κονδύλια, στο να προχωρήσει;  Ότι η Κομισιόν δικαιολογείται τώρα (για την διακοπή του έργου), ότι δεν έχει επαρκή χρηματικά αποθέματα, γιατί τα εισοδήματά της μίκρυναν; Από πού λοιπόν θ’ αντλήσει παραπανήσια κεφάλαια, για την Ελλάδα;

Μιχάλης Μιχελής

ΥΓ. Θα ήθελα ν’ απευθύνω μια ερώτηση στον Κον Μπεντίτ, που κόπτεται για τα υπερβολικά εξοπλιστικά προγράμματα της Ελλάδας. Όταν η κυβέρνηση Σημίτη και ο Τσοχατζόπουλος ήταν στα πράγματα κι έκαναν τις παραγγελίες, όταν ο φίλος του ΓΑΠ ήταν υπουργός εξωτερικών, όταν οι Πράσινοι ήταν συγκυβέρνηση στη Γερμανία, όταν η Ελλάδα φεσώνονταν  για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αγοράζοντας εξοπλισμό από την Γερμανία, γιατί δεν μεσολάβησαν οι καθαρές οικολογικές σκέψεις τους, γα να τους πουν το αυτονόητο; Που πάτε;

Όταν λοιπόν μπαίνει συνεχώς αυτό το ερώτημα στους Γερμανούς Πράσινους, ξέρετε τι απαντούν; Η ελληνική κυβέρνηση έκανε συμφωνίες με Γερμανούς ιδιώτες και όχι με το γερμανικό κράτος. Δηλαδή οι εξοπλισμοί αφορούν ιδιωτικά συμβόλαια και όχι διακρατικά. Γιατί στη Γερμανία, πέρα από τις όποιες προθέσεις μας, δεν μπορούμε να μπούμε σφήνα στον επιχειρηματικό κόσμο και ν’ αλλάξουμε τις αποφάσεις τους. Όπερ σημαίνει ως απορία; Πως λοιπόν ο Ντάνι μπορεί τώρα να φέρει στην Ελλάδα επενδύσεις από ιδιώτες; Πως μπορεί να σταματήσει τις εξαγωγές στρατιωτικού υλικού στην Ελλάδα, που από το ΦΠΑ (όπως δήλωσε η Μέρκελ, σε σχετική ερώτηση του «Die Linke»), κερδίζουμε ένα αξιόλογο ποσό, που  στη συνέχεια το στέλνουμε σε βοήθεια της Ελλάδας; Γιατί και πώς θα βοηθηθεί η Ελλάδα, όταν αντίστοιχα, κόπηκε η ανάπτυξη της οικονομίας στην Ανατολική Γερμανίας, επειδή δεν υπάρχουν κρατικά κεφάλαια και συμφέροντες ιδιωτικοί όροι, για να γίνουν εκεί (μέσα στην κοινή Γερμανία), οι πολυπόθητες επενδύσεις;