Μέχρι τη διαδικασία σχηματισμού της κυβέρνησης Παπαδήμου, υπήρχε μια βολική μορφοποίηση στους πολιτικούς χώρους.  

Η αντιμνημονιακή ΝΔ θα γινόταν με άνεση κυβέρνηση μετά τις εκλογές, το ΠΑΣΟΚ θα συμπιεζόταν μέχρι να βγάλει λάδι, και τα «αριστερά» κόμματα θα είχαν την άνεση να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους στα πλαίσια της ανεύθυνης και καταστροφικής αντιπολίτευσης.

Η …ζωή όμως είχε άλλα σχέδια. Όταν κλήθηκε η ΝΔ να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες, αποδεχόμενη ότι η μέχρι τότε πολιτική της ήταν καθαρά δημαγωγική, ήρθαν τα πάνω κάτω.

Αυτή η κίνηση, με την οποία η ΝΔ έκανε την αλλά Κομανέτσι αλλαγή, έδωσε την ευκαιρία στο «αριστερό» αντιμνημονιακό στρατόπεδο να έχει για πρώτη φορά τη δυνατότητα να διεκδικήσει κάτι περισσότερο από τα προνόμια νομεγκλατούρας με τα οποία βολεύεται τόσα χρόνια παραμυθιάζοντας τους ψηφοφόρους του. Την εξουσία.  Αυτό είχε ως βασική προϋπόθεση την κοινή κάθοδο των αριστερών κομμάτων σε εκλογές, που θα δημιουργούσε δυναμική που μπορεί να οδηγούσε πολύ μακριά με τη βοήθεια και των 50 εδρών που θα μπορούσαν να πάρουν ως πρώτο κόμμα.

Αυτή είναι μια προοπτική που τους γεμίζει με τρόμο. Ξέρουν καλά ότι αν ανέβαιναν στην εξουσία, θα ήταν υποχρεωμένοι να υλοποιήσουν τα λαϊκιστικά που λένε. Οπότε κάνουν ότι μπορούν να περιχαρακώσει ο καθένας το μαγαζάκι του για να μη μολυνθεί από τους κακούς ομοειδεάτες γείτονές του.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι πολύ φτηνό να έχουν ανοίξει το στόμα τους και να έχουν πει ότι μπορεί να λεχθεί όπως «προδότες», «κυβέρνηση Τσολάκογλου» «κατοχή 41-44» και δε συμμαζεύεται, αλλά να μην έχουν τα αρχίδια να συμπράξουν ώστε να απαλλάξουν τη χώρα απο τον «εφιάλτη» που περιγράφουν. ‘Η αυτά που λένε τα πιστεύουν οπότε θα έπρεπε να φτιάξουν ένα νέο ΕΑΜ ή είναι κοινοί ψευτοθόδωροι.

Με την πολιτική τους οδηγούν με σιγουριά τα κόμματά τους μακριά από αυτό που φοβούνται, δηλαδή την εξουσία, και φυσικά οδηγούν τα κόμματα του δικομματισμού στην εξουσία.

Τα υπόλοιπα είναι λόγια του Χαλιμά.

Advertisements