Ο Leo Kastanas στο μπλογκ του 
 http://mhmadas.blogspot.com/2012/04/blog-post_08.html?spref=fb  ξεδιπλώνει μια πανοραμική όψη της πόλης μας. Την πόλη αυτή που την ζω αφότου γεννήθηκα, εξακολουθώ να την αγαπώ όταν μου δείχνει τις όμορφες πτυχές της και να την πονάω όταν μου δείχνει την ασχήμια της. Όλο και πιο πολύ αισθάνομαι σαν ψηφίδα της, που δεν θέλει να μένει στατική αλλά συχνά βγαίνει από τη θέση της και προσπαθεί να δει όλο το ψηφιδωτό.
Η πόλη είναι:
ο καφές κι ένα βιβλίο στο πατάρι του Ιανού
ένα φιλί στην πλατεία Καρίτση
το σούρσιμο των ποδιών, απομεσήμερο στην Βαρβάκειο αγορά
το αγκομαχητό, στα σκαλοπάτια, ψηλά στη Βουλγαροκτόνου
το χαρτόκουτο που σκεπάζει τον ξεπεσμό, βράδυ, στην πλατεία Κλαυθμώνος
το νταλαβέρι, μέρα μεσημέρι, στην Ομόνοια
ένα διπλό με μπάλα πλαστική, βράδυ, στο Σύνταγμα
μια καλοζωισμένη κουκλάρα στη Βουκουρεστίου
μια παρέα μεθυσμένων στη Μαβίλη
μια σύριγγα καρφωμένη στο παγωμένο μπράτσο στην Τοσίτσα
ο Παύλος Σιδηρόπουλος που λείπει από τη  Δεξαμενή
το παλιό ζαντάδικο του γεροΒούρβαχη στη Λεπενιώτου
οι φυλές που σπρώχνουν την πραμάτεια τους στην πλατεία Θεάτρου
το ραντεβού έξω από το σταθμό, στο Μοναστηράκι
η οσμή από κάτουρα στην 3η Σεπτεμβρίου
οι νεανικές φωνές στου Ψυρρή
τα κορίτσια που κρυώνουν, αργά το βράδυ, στη Σόλωνος
ο κύριος Τάκης που δεν φτιάχνει πια επιτραπέζια παιχνίδια στο Μουσείο
οι καρεκλοκένταυροι στο Κολωνάκι
το «Αν» στα Εξάρχεια
ο κύριος με  την καινούργια γραβάτα στην Ακαδημίας
αυτοί που κυνηγούν το μεροκάματο  στην Ακαδημία Πλάτωνος
οι μνήμες στο Μεταξουργείο
η ασφυξία από καρέκλες στο Θησείο
οι παλιές μηχανές που περιμένουν άπραγες στο Νέο Κόσμο
το βάρος της Ακρόπολης
η Σπαθάρη στου Γκύζη
μια μπύρα στο πεζούλι, στον Κεραμικό
ένα αεράκι που κατεβαίνει από τα Άνω Πετράλωνα
το νεκρό γήπεδο στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας
οι γυναίκες που χαζεύουν στην Ερμού
τα χιλιάδες παπάκια με βενζίνα στην άσφαλτο
τ’ αγόρια και τα κορίτσια που βγαίνουν από την Εμπορική, στην Πατησίων
το ψωνιστήρι στη πλατεία Βικτωρίας
οι γέροι που λιάζουν τ’ αχαμνά τους στο Ζάππειο
η θλίψη της Αχαρνών
τα τσολιαδάκια που κρέμονται στην  Πλάκα
το Χημείο που περιμένει να αναστηθεί  στη Σκουφά
ο φόβος και η φτώχεια στον Άγιο Παντελεήμονα
τα σκούρα χρώματα στην Κυψέλη
η φραπεδιά που στεγνώνει στα Κάτω Πατήσια
τα αποκαΐδια στην πρόσοψη του Αττικόν
μια πορεία κι ένα σύνθημα στα Προπύλαια
οι παλιές πολυκατοικίες στα Σεπόλια
η αγωνία έξω από τον Ευαγγελισμό
οι φάτσες που τρομάζουν, χαμηλά, στην Αγίου Κωνσταντίνου
ένα σύνθημα στο βρώμικο τοίχο της Νομικής
ο Άσιμος που λείπει από την Καλλιδρομίου
οι σχέσεις των ανθρώπων, η ιστορία των ζώντων, ανάμεσα από αγάλματα, παλιές θύμησες, γέλια και εξαθλίωση.
δεν είναι οι ταγοί, οι άρχοντες, οι κύριοι Τίποτα, οι πολεοδόμοι, οι σωτήρες, οι σπεκουλαδόροι,
είναι η ζωή και ο θάνατος
είναι το χέρι που  «σου μετρά της πόλης το ρυθμό μ’ αγκαλιές»
είναι ο λόγος που «σου γεμίζει το μυαλό με χίλιες και μια νύχτα γλυκιές».
Είναι η πόλη, Εσύ.