n

Στον σύγχρονο κόσμο που τον έχει εγκαταλείψει η φιλοσοφία, που τον έχουν κατακερματίσει οι εκατοντάδες επιστημονικές εξειδικεύσεις, μας έμεινε το μυθιστόρημα σαν έσχατο παρατηρητήριο απ’ όπου μπορείς να αγκαλιάσεις την ανθρώπινη ζωή σαν σύνολο. Ερνέστο Σάμπατο.

Ίσως γι’ αυτό το μυθιστόρημα μας ασκεί τέτοια γοητεία – είτε το διαβάζουμε, είτε το γράφουμε. Αλλά, η επιθυμία να αγκαλιάσεις την ανθρώπινη ζωή (= να κατανοήσεις τα ακατανόητα) δεν είναι παρά μια μεταμφιεσμένη θεολογία, που επιστρέφει  με την αλαζονική φιλοδοξία να παρηγορήσει τον ανήσυχο αγνωστικισμό μας. Γιατί, εδώ που τα λέμε, είναι ζόρικο αυτό που διατύπωσε ο παππούς Ηράκλειτος: οὔτε λέγει οὔτε κρύπτει ἀλλὰ σημαίνει. Και αυτό που σημαίνει το μυθιστόρημα είναι η αγωνία μας ότι θα μείνουμε για πάντα αμαθείς, όσο παθόντες της ζωής κι αν είμαστε.

Ευτυχώς που στο αμέσως παρακάτω επίπεδο βασιλεύει η καθαρή απόλαυση της αφήγησης, μιας από τις κορυφαίες έμφυτες χάρες του ανθρώπου.  Είτε διαβάζει, είτε γράφει.

Advertisements