Του Ευάγγελου Σπινθάκη

c421daeb3a96af6aad8d65eae7fd122e_23655Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, είμαι ΠΑΟ. Δεν ξέρω πως έγινα ΠΑΟ, δεν θυμάμαι. Ίσως η παρέα μου έτυχε να είναι παναθηναϊκή και εγώ ασφαλώς είχα ανάγκη να ανήκω σε μια ομάδα.

ΠΑΟ λοιπόν. Θυμάμαι τον Πανάκη, τον Λουκανίδη, τον Τουμπέλη, τον Βουτσαρά εκεί στις αρχές του ’60. Αργότερα μεγαλώνοντας πήγαινα τακτικά στη Λεωφόρο με αποκορύφωμα την εποποιία του Γουέμπλευ το 1970-71. Με το τέλος της δικτατορίας το 1974 άρχισα να απομακρύνομαι από τα γήπεδα και το ενδιαφέρον μου για τα ποδοσφαιρικά μειώθηκε. Το θεώρησα και εγώ ένα ακόμη «όπιο του λαού». Έτσι τριγύριζα σε άλλες ομάδες, πολιτικές, κομματικές, φυσιολατρικές, γκομενικές κλπ.Άλλαξα κόμματα, άλλαξα ιδεολογίες, άλλαξα γκόμενες από τότε, ένα μόνο δεν άλλαξα. Παρέμεινα ΠΑΟ έστω και από μακριά. Μπορεί να μην πήγαινα πια στο γήπεδο, να μην ενδιαφερόμουν για τα πρωταθλήματα, ποτέ όμως δεν είπα ότι δεν είμαι ΠΑΟ. Πάντα έπιανα τον εαυτό μου να κοιτάζω τις αθλητικές φυλλάδες ή να βλέπω τα γκολ του ΠΑΟ στις αθλητικές ειδήσεις.

 

Αυτά ως προχτές. Από τη στιγμή που διάβασα τις φωνές των ΑΕΚτζήδων ότι είναι εδώ και 90 χρόνια πρόσφυγες κάτι άλλαξε. Περιέργως αισθάνομαι και εγώ το ίδιο. Πρόσφυγας, όχι μόνο 90 χρόνια όμως. Γνωρίζω ότι ο άνθρωπος, ο Homo sapiens, αυτό το φοβερό δίποδο ζώο ήταν πάντα πρόσφυγας, πάντα μετακινούμενος.

Και έτσι αποφάσισα να αλλάξω ομάδα. Έγινα ΑΕΚ. Ιδού μια ευκαιρία για πολλούς, σε μια εποχή που όλα αλλάζουν να αλλάξουν και ομάδα. Και ποια είναι η καλύτερη ομάδα σήμερα; Όχι αυτή που παίρνει τίτλους και πρωταθλήματα. Μα αυτή που οι φίλοι της δηλώνουν πρόσφυγες.

Όπως πρόσφυγες, δηλαδή περαστικοί από αυτό τον πλανήτη είμαστε όλοι μας.

 

Ευάγγελος Σπινθάκης