Πάλι μας ρίχνουν οι Αθηναίοι… εμείς γιατί δεν έχουμε τέτοιο, πωστολένε, στη Μπουγατσαδούπολη; Ή μήπως έχουμε και δεν το έχω πάρει είδηση;

255789_224179247594444_7811026_n

Tου Νικου Βατοπουλου

Υπάρχει μία τομή στο σώμα της Αθήνας, που θα μπορούσε να είναι τείχος, ουλή ή τάφρος. Τα σύνορα δεν σηματοδοτούνται, αλλά αν κυκλοφορεί κανείς στις συνοικίες της Αθήνας, διαπιστώνει πως ένα μεγάλο κομμάτι της πόλης έχει βυθιστεί στην παρακμή και ένα εξίσου μεγάλο δείχνει να διασώζεται.

Τα όρια είναι δυσδιάκριτα και όχι στεγανά, αλλά μπορεί να πει κανείς ότι ο άξονας της Βασιλίσσης Σοφίας και της Μιχαλακοπούλου στα βόρεια της πόλης προς Παγκράτι, Μέγαρο Μουσικής και Αμπελοκήπους (με σημαντικές διαβαθμίσεις) έχει κάπως «κρατήσει» ένα ορισμένο ύφος και ρυθμό από την «παλιά, κανονική» ζωή. Το ίδιο και το Μετς, η περιοχή του Μακρυγιάννη, οι παρυφές του Θησείου και η Πλάκα. Είναι οι «λευκές ζώνες».

Οι «γκρίζες ζώνες», στο Μεταξουργείο, στην Ομόνοια, στην Αχαρνών, στη Φυλής, σε τμήματα της Πατησίων, σχηματίζουν μια άλλη Αθήνα, όπου η ζωή και οι κανονικοί ρυθμοί έχουν διαταραχτεί εδώ και χρόνια. Μοιάζει σαν ένα νοητό και μετακινούμενο όρυγμα που χωρίζει την Αθήνα με κριτήριο το αίσθημα της ασφάλειας του πολίτη και την κοινωνική συνοχή.

Εκανα πρόσφατα τη σύγκριση, αφού έτυχε σε διάστημα τριών ημερών να περπατήσω σε δύο διαφορετικές περιοχές. Η πρώτη, στο 6ο διαμέρισμα, κάτω από την πλατεία Αμερικής προς Αχαρνών. Η δεύτερη, απέναντι από το άγαλμα του Τρούμαν, στην πλατεία Προσκόπων και στα πέριξ. Η διαφορά εμφανής όχι μόνο στην εμφάνιση των περιοχών, αλλά κυρίως στη σύνθεση του πληθυσμού, στο αίσθημα φόβου και στην ελευθερία κινήσεων. Κάτω από την πλατεία Αμερικής, σε μια περιοχή με βαθύ αστικό παρελθόν από τη δεκαετία του ’20 και μετά, υπάρχει μια σιωπή. Τη μέρα, πολλοί δρόμοι είναι ήρεμοι και όμορφοι, αλλά η ατμόσφαιρα προδίδει συρρίκνωση και αναμονή.

Στο Παγκράτι, κοντά στον «Μαγεμένο Αυλό» στο «Βατραχονήσι», η ζωή είναι πιο αισιόδοξη, πιο αστική, με ένα τόξο που δείχνει προς τα πάνω. Στα εστιατόρια και τα μπαρ της περιοχής μαζεύεται χαρούμενο πλήθος, όλων των ηλικιών, και χαίρεται κανείς να περπατά χωρίς σκιά ανασφάλειας.

Οι δύο εκδοχές της αθηναϊκής ζωής είναι και οι δύο αληθινές. Εκφράζουν μία ή πολλές πραγματικότητες. Οταν θα πάψει να υπάρχει αυτό το σύνορο, η Αθήνα θα πάρει τα πάνω της.

kathimerini.gr | Tο αθηναϊκό «σχίσμα».

Η φωτογραφία από εδώ: https://www.facebook.com/note.php?note_id=188529491199794