Green717Spray

Tου Κώστα Λουκέρη

Τι μπορεί να αποκομίσει κανείς από ένα συνέδριο πολιτικού κόμματος σήμερα; Συνήθως είναι βαρετά, συνηθέστερα ξέρει κανείς το αποτέλεσμα, οι ίδιοι και οι ίδιοι μιλούν, οι ίδιοι φωνάζουν… κάποιοι λάμπουν σαν νεοπαγείς αστέρες… Στο τέλος οι «νικητές» μιλούν για ενότητα και προοπτική…

Το πρόσφατο συνέδριο των Οικολόγων Πράσινων ήταν λίγο από τα παραπάνω. Ήταν όμως και ξεχωριστά εμβληματικό. Έλαμψαν οι «πράσινες πρακτικές». Για όσους δεν γνωρίζουν βάλτε λίγο από κόμματα λενινιστικού τύπου, προσθέστε λίγο από «ηθική» – προσοχή το «ηθική» τρώγεται σκέτο, είναι όπως το «πολιτική κουλτούρα» ή το «Ευρώπη», δεν πρέπει να χουν περιεχόμενο – πασπαλίστε με τιμωρίες πράσινου σταλινισμού κι έχετε αμέσως… το γνωστό μωρό με δυο κεφάλια, που ‘λεγε κι ο Τζιμάκος τις παλιές καλές μέρες.

Όλα έδειχναν από την αρχή ότι ο «στρατός» του λιγότερο από το 1/3 του κόμματος θα δεχόταν ήττα βαριά. Ήταν οι ελεύθερες κι ανεξάρτητες προσωπικότητες ανανηψάντων σοσιαλδημοκρατών που έγειραν την πλάστιγγα. Επιτέλους το κόμμα μας απόκτησε νεολαία! Κι ας σταματήσουν οι εσωστρεφείς κουτουράδες κάποιων διαμαρτυρόμενων παλιών μελών των Νέων Πράσινων. Το κόμμα απόκτησε νεολαία! Μακριά από το πελατειακό σύστημα, έξω από λογικές αντιπαροχής με νέο, ούριο άνεμο, κάτι σα συνδυασμό Βαρδάρη και Μελτεμιού του Αιγαίου, να το πούμε… «Βαλτέμι». Ένα δημιουργικό Μπουρίνι με άλλα λόγια, που δεν κοπάζει όμως, ένα Βαλτέμι!

Φύσηξε λοιπόν Βαλτέμι κάθαρσης και επαναπροσδιορισμού. Επανεκκίνηση στο φουλ με μεθόδους που θα τις ζήλευε κάθε Ευρωπαίος Πράσινος. Τι κι αν η πρώτη μέρα του συνεδρίου που ήταν αφιερωμένη στο καταστατικό απέβη άγονη; Μεθοδεύτηκε η συζήτηση την επόμενη μέρα. Και με νέες διαπιστεύσεις! Σα να επρόκειτο για νέο συνέδριο! Με μοναδική παγκόσμια πρώτη σε συνέδριο κόμματος να εκπροσωπούνται οι σύνεδροι τη δεύτερη μέρα ή με μία κάρτα γκρι της πρώτης μέρας, ή με μια κάρτα άσπρη της δεύτερης μέρας, ή και με γκρι και με άσπρη ή τέλος χωρίς καμιά κάρτα! Μελετάται σε επόμενο συνέδριο κάποιοι σύνεδροι να κυκλοφορούν με το αστέρι του Δαυίδ ή κατιτί τέλος πάντων που να καταδεικνύει τη ρυπαρότητά τους.

Το Βαλτέμι αυτό της επανεκκίνησης, δε θα μπορούσε να λείψει στον τομέα της ηθικής αναπλάσεως του κόμματός μας. Η καταγγελία κατά των τριών συντρόφων μελών της ΕΓ άνοιξε το δρόμο για μια ακόμα πιο νέα πολιτική κουλτούρα. Έτσι, όπως μας είπε και σύνεδρος από την Αθήνα θα ξεχωρίσουμε τα πρόβατα από τα ερίφια. Όταν λοιπόν οι «καλοί» έχουν τα ψηφαλάκια καταδικάζουν τους «κακοί» κι έτσι αυτόματα με ηθικοπλαστικό τρόπο αποκαθίσταται η τάξις. Σας θυμίζει κάτι; Μη μου πείτε τακτική της αριστεράς, γιατί θα ‘πρεπε να ντρέπεστε! Κρίμα που δεν σκέφτηκαν οι διοργανωτές να ζητήσουν από σύντροφο της πλειοψηφίας και «αντεροβγάλτη» να αναγνώσει την καταγγελία για να δέσει το πράγμα…

Προσωπικά έζησα στιγμές απείρου κάλλους. Δε φανταζόμουν ότι όλες – μα όλες! – τις φορές που ζήτησα το λόγο θα με διέκοπτε συνεχώς και ειρωνικά – του στυλ «μπράβο, πες τα πρόεδρε» – ο τέως ευρωβουλευτής μου, περιφερειακός σύμβουλος Κεντρικής Μακεδονίας, συντονιστής της ΕΓ, Μιχάλης Τρεμόπουλος. Το προεδρείο φυσικά ούτε λόγος να αντιδράσει. Όταν άρθρωνα μια κουβέντα, ο καλός μας ο ΜΑΤ με ειρωνευόταν διακόπτοντάς με. Πράσινη δημοκρατία; Τραμπουκισμός; Τι να κάνουμε, κάποιοι δεν μπορούν να κρύψουν τον αυταρχισμό που φιλοξενούν στο σώμα και στο πνεύμα τους. Είναι κι αυτά τα αρχικά που μπερδεύουν.

Εν τέλει πρυτάνευσε η λογική. Κι όταν τα κουκιά δεν έβγαιναν (τα 2/3 των εγγεγραμμένων εν προκειμένω) για τις προτεινόμενες αλλαγές στο καταστατικό του κόμματος των ΟΠ, το ζήτημα παραπέμφθηκε σε… δημοψήφισμα. Τι κι αν το καταστατικό λέει άλλα. Έτσι μάλλον κάνουν στο Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα, όπως θα μας πουν σύντομα όσοι έχουν εμπειρία ετών εις την Εσπερίαν.

Αυτό που χάρηκα ιδιαίτερα ήταν οι μετασυνεδριακές δηλώσεις του νυν ευρωβουλευτή μου, Νίκου Χρυσόγελου. Με μεγαλοψυχία, παλικαριά και έντονη ενωτική διάθεση μετέτρεψε το «λιγότερο από 2/3» που κέρδισε συχνότερα στις ψηφοφορίες η πλειοψηφία της οποίας ηγήθηκε σε… 80%! Τώρα αν κάνω εγώ συνειρμούς με άλλους που δεν ικανοποιούνταν σε 80 ή και σε 90% και ήθελαν σώνει και ντε 100% θα γίνω κακός…

Οικολόγοι Πράσινοι λοιπόν, ένα κόμμα-στοίχημα που δε λέει να κερδηθεί. Είναι φορές που αναρωτιέμαι πόσο και πού έχω φταίξει, το δικό μου μερίδιο. Και καταλήγω ότι ένα τουλάχιστον σφάλμα μου είναι ότι πίστεψα ότι μπορώ να λέω τη γνώμη μου. Ήρθε όμως το Βαλτέμι και το πήγε μακριά… πολύ μακριά…

Κώστας Λουκέρης,

Μέλος των Οικολόγων Πράσινων,

Πολιτική Κίνηση Αγίας Παρασκευής-Παπάγου-Χολαργού

ΥΓ 1. Κουβεντιάστηκε με ιδιαίτερα σκωπτικά σχόλια η απουσία Ευρωπαίων συντρόφων και συντροφισσών. Διπλωματική ασθένεια; Απλή αδιαφορία; «Αποστολή εξετελέσθη εις Λαμίαν» ή όπως παλιά κάποιες ποδοσφαιρικές ομάδες δεν επέτρεπαν σε κανάλια να καλύψουν το αθλητικό γεγονός για να μην καταγραφούν ανεπιθύμητα συμβάντα;

ΥΓ 2. Τη δεύτερη μέρα του συνεδρίου κατέθεσα μια πρόταση έκτακτου ψηφίσματος που ζητούσε από την ελληνική κυβέρνηση να χορηγήσει πολιτικό άσυλο στον Ε. Σνόουντεν, προασπίζοντας τα ανθρώπινα δικαιώματα. Χάθηκε… Αυτό είναι να χεις εμπιστοσύνη στο προεδρείο του συνεδρίου του κόμματός σου! Σιγά μην κουβεντιάζαμε και πολιτικά ζητήματα της επικαιρότητας…

ΥΓ 3.  Ποτέ δε θα φανταζόμουν ότι δημοσιεύοντας τις απόψεις μου για το πώς είδα το συνέδριο του και ελευθεριακού κόμματός μου θα κινδύνευα να… τιμωρηθώ.  Το «διώξε τον μπάτσο που κρύβεις μέσα σου» δε φαίνεται να λέει και πολλά σε αρκετούς συντρόφους και συντρόφισσες.