To ημερολόγιο ενος ανέργου – Δήθεν δεν πάει κάτω.

Ύστερα από τρία και μισό χρόνια ανεργίας, με μεροκάματα ως εργάτης όπου έβρισκα, ελάχιστα, όχι πολλά, γιατί γραφιάς είμαι και δεν αντέχω πολύ βαριές δουλειές για πολλές μέρες στη σειρά, μου το έδειξε το σώμα μου. Το επάγγελμά μου πέρασε και τελείωσε, όπως το επάγγελμα του ράφτη. Τώρα, μέσα σε τέτοιες συνθήκες θα με προσλάβουν για να έχουνε τριετίες και έναν 62-χρονο στην δουλειά τους;

Ήλθε το νέο για πιθανή απόλυση της συζύγου. Δέκα μέρες ξάγρυπνος, περίμενα να κοιμηθούνε στο σπίτι για να ξεσπάω ίσαμε το ξημέρωμα. Ήσυχα πάντα. Με διάφορες συχνά ακραίες σκέψεις, βάρος στην οικογένεια και τα γνωστά σε πολλούς, φαντάζομαι. Δεν απολύθηκε η σύζυγος, μειώθηκε ο μισθός της στο μισό σχεδόν.

Εκεί ήλθε το έμφραγμα κι όχι μόνο, τα χειρουργεία μετά το πρώτο τώρα περιμένουν, ένα, δυο, όσα χρειαστούνε – μεγάλη η ζημιά σε όλο το σώμα από πάνω ως κάτω. Με ασφάλισε η σύζυγος στο βιβλιάριό της. Φάρμακα δωρεάν από κέντρο ελεημοσύνης, ευτυχώς που βρέθηκε ένας φίλος και με καθοδήγησε ως εκεί. Τώρα τα χειρουργεία ζητάνε κάτι διχίλιαρα και πάνω, αλλιώς θα χειρουργήσει εκπαιδευόμενος με τόσο τοις εκατό επιπλοκές, μολύνσεις, μέχρι ακρωτηριασμούς – ποια είναι η πραγματική τρομοκρατία γύρω μας, να το ξεχωρίζουμε.

Η σύζυγος λέει θα βρεθούνε. Καλά κρασιά. Και να βρισκόντουσαν, αντέχει η συνείδηση να συμφωνήσω; Εδώ τρώω κάθε 24 ως 36 ώρες για να μένει για το παιδί, δήθεν δεν πάει κάτω, τι να λέμε!

Δεύτερος χειμώνας χωρίς θέρμανση μπροστά μας, το κρύο δεν κάνει καλό μετά το έμφραγμα, λένε. Ευτυχώς, δανεικά δεν χρωστάω. Μα ακούω ακόμη κάτι όντα να δικαιολογούνται για όλ’ αυτά τα χρόνια, και τι άλλο να ψήφιζα, δηλαδή; Συγχύζομαι που το λένε ακόμα κι απελπίζομαι για το αύριο πιο πολύ.

 

Άργος , 62 χρ. , Αττική
Advertisements