Οι συνάξεις μας τελείωσαν εδώ.

Οι θεατρίνοι μας, στο είχα πει,

ήταν όλοι τους πνεύματα, σβήσανε στον απαλόν αέρα.

Και σαν τα σκηνικά που δεν έχουν θεμέλια

οι πύργοι που υψώνονται ως τα σύννεφα, τα ζηλευτά παλάτια,

οι  αυστηροί ναοί

η ίδια η μεγάλη σφαίρα

ναι, κι όλα όσα σηκώνει, θα σκορπίσουνε

σαν αυτό το άυλο θέαμα  θα χαθούν

κι ούτε ψίθυρος δε θα μείνει πίσω τους.

Είμαστε φτιαγμένοι από τα υλικά των ονείρων

ο ύπνος κυκλώνει τη σύντομη ύπαρξή μας.


Our revels are now ended

These our actors as I foretold you
were all spirits and are melted into air, into thin air
And like the baseless fabrics of this vision
the cloud-capped towers, the gorgeous palaces
the solemn temples,
the great globe itself
yes, all which it inherit shall dissolve
and like this insubstantial pageant faded
leave not a whip behind
We are such stuff as dreams are made on
and our little life is rounded with a sleep*

Από την Τρικυμία του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, Πράξη Δ.