Ένα ενδιαφέρον κείμενο, από έναν «άγνωστο» επαρχιακό δήμο… Θα έβαζα μερικές πινελιές ακόμα (εθελοντισμός, περιβάλλον, στήριξη επιχειρηματικότητας κλπ) – μπορεί και να αφαιρούσα κάποιες  «μαξιμαλιστικές» παραγράφους. Στο σύνολο όμως μου φαίνεται πολύ πιο θελκτικό από τις άνοστες σούπες των «πέντε μεταρρυθμιστών δημάρχων», για παράδειγμα…

2 POYLMAN XIROMERO

Πλαίσιο θέσεων

Εισαγωγή

Οι εξελίξεις στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης συνδέονται άρρηκτα με το πολιτικοκοινωνικό περιβάλλον. Η κρίση χρέους της Ελλάδας έχει μετατραπεί σε εθνική κρίση και κρίση θεσμών, τέτοιας έκτασης που έχει αποσαρθρώσει το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα.
Η τοπική αυτοδιοίκηση η οποία υφίσταται κι αυτή τα αποτελέσματα της κρίσης μπορεί να αποτελέσει (με προϋποθέσεις) αφετηρία μιας δημιουργικής ανασύνθεσης κι αυτό αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση.

Πρέπει να διακρίνουμε δυο πράγματα διαφορετικά μεταξύ τους:
1-την κατάρρευση της τοπικής αυτοδιοίκησης ως τρόπου κοινωνικής αυτο-διαχείρισης μέσω της αυτοοργάνωσης των πολιτών (τρόπος που στην Ελλάδα συνδέεται με την τεράστια κοινοτιστική παράδοση). Αυτός ο τρόπος πολιτικής αρχίζει να καταρρέει με την καποδιστριακή και ολοκληρώνεται με την καλλικρατική μεταρρύθμιση. Δεδομένου ότι ο πυρήνας και των δυο αυτών μεταρρυθμίσεων ήταν η αποκέντρωση του κράτους , δηλ. η ενσωμάτωση της περιφέρειας στον κρατικό μηχανισμό, βρισκόταν σε πολεμική με την πολιτική χειραφέτηση της περιφέρειας που είναι η πεμπτουσία της αυτοδιοίκησης. Σ’ αυτό φυσικά βοήθησαν οι ίδιες οι παθογένειες της τοπικής αυτοδιοίκησης που από τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια την είχαν μετατρέψει σε μακρύ χέρι του κράτους και μακρύ χέρι των κομμάτων.
2-την κατάρρευση της τοπικής διοίκησης (όπως ανενδοίαστα ορίζεται απ’ το τεχνικό μνημόνιο συνεννόησης παράρτημα VI, σημείο 7-σελίδα 414). Η κατάρρευση της τοπικής διοίκησης σχετίζεται άρρηκτα και με την οικονομική κατάρρευση και με τη θεσμική κατάλυση της αυτοτέλειας των ΟΤΑ που είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη. Τρία μόνο νούμερα αποτυπώνουν την οικονομική κατάρρευση:
-τα τρία τελευταία χρόνια η μείωση των πόρων της αυτοδιοίκησης είναι 55% , η ΣΑΤΑ από 608 εκατομμύρια έχει φτάσει τα 338 εκατομμύρια και η μείωση των συμβάσεων έργων βρίσκεται στο 50%. Και όλα αυτά σε μια χώρα που οι δήμοι της είναι οι λιγότερο χρεωμένοι στην Ε.Ε. με μέσο όρο 0.9% του ΑΕΠ όταν στη Σουηδία είναι 7%, στη Γαλλία 8.4% και στη Γερμανία 5.4%. Προφανώς ο μπαμπούλας του χρέους χρησιμοποιείται επιλεκτικά. Ειρήσθω εν παρόδω ότι περισσότερο χρεωμένοι είναι οι μεγάλοι δήμοι Αθήνας, Θεσσαλονίκης, πραγματικότητα που βρίσκεται σε απόλυτη αντίφαση με το επιχείρημα των οικονομιών κλίμακας που ήταν απ’ τα βασικά επιχειρήματα της καλλικρατικής μεταρρύθμισης.
– Όσον αφορά στην κατάλυση της Αυτοδιοικητικής αυτοτέλειας:
Στο τελευταίο μνημόνιο αποτυπώνεται η υποχρέωση των ΟΤΑ να καλύπτουν με επιπλέον φορολόγηση και τέλη τις όποιες αποκλίσεις από τον προϋπολογισμό. Επιπλέον η συνεχής απαξίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών ανοίγει τον δρόμο για Ιδιωτικοποίηση της Αυτοδιοίκησης μέσω της ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών. Αν συνυπολογίσουμε και την, με κρατική εντολή, διαθεσιμότητα, έχουμε την πλήρη εικόνα του μέλλοντος.

Ο Δήμος Ξηρομέρου.

«Παραγοντικός ολοκληρωτισμός» είναι ο όρος που μπορεί να περιγράψει την πολιτική διαχείριση του δήμου μας.
Ακόμα κι αυτά τα όποια θετικά της τελευταίας μεταρρύθμισης, που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν σαν παράθυρα συμμετοχής και ελέγχου, δεν αξιοποιήθηκαν απ΄ την δημοτική «διοίκηση».
Ασφαλώς η τετραετία που διανύουμε ήταν καταλυτική για το μέλλον του τόπου.
Θεσμοί συμμετοχής που ο «Καλλικράτης» άφηνε τα περιθώρια να αξιοποιηθούν έμειναν νεκρά γράμματα:
Ετήσιες συνελεύσεις κατοίκων τοπικής κοινότητας δεν έγιναν ποτέ, Η Επιτροπή Διαβούλευσης ( στην οποία συμμετέχουν όλοι οι φορείς και μεμονωμένα πρόσωπα του Δήμου)δεν συνεκλήθη ποτέ, εισηγήσεις των τοπικών κοινοτήτων επί του προϋπολογισμού δεν υπήρξαν ποτέ.
Πενταετές πρόγραμμα ( με σοβαρές αναπτυξιακές και προνοιακές στρατηγικές), προετοιμασία για υπηρεσιακές μονάδες (που πρέπει να συγκροτηθούν μέχρι τον 12 του 2012),είναι ζητούμενα.
Αντ΄αυτών: απαξίωση του πολιτικού αυτοδιοικητικού προσωπικού, διάλυση θεσμών, κλείσιμο οργανισμών και υπηρεσιών, ατομικοί διαγκωνισμοί, κ.λ.π.
Η διαφάνεια δεν ελέγχεται θεσμικά, οι αναθέσεις έργων πάνε κι έρχονται.
Εν ολίγοις έχουμε να κάνουμε με οπισθοχώρηση στην εποχή των «βλαχοδημάρχων», σ’ένα μοντέλο που, σε άλλες στιγμές θα ήταν ξεπερασμένο, σήμερα όμως, στην συγκυρία των διακυβευμάτων της επιβίωσης είναι αξιοθρήνητο και επικίνδυνο.

Τι προτείνουμε

Η Ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης στον Δήμο μας είναι μονόδρομος.

Τρία πεδία δράσης απαιτούνται γι’ αυτό:

– Ρήξη με το τοπικό πολιτικό σύστημα, όπως αυτό διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια.
– Ανατροπή και υπέρβαση της μνημονιακής πολιτικής
– Ευρύτατη Αυτοδιοικητική μεταρρύθμιση στην κατεύθυνση της συμμετοχής, του ελέγχου και της εγγύτητας πολιτών και θεσμών. Μια σύγχρονη σύνθεση του Κοινοτισμού και της πυραμιδικής προς το κέντρο σύνδεσης των ΟΤΑ.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση οφείλει να συμμετέχει και στα τρία αυτά πεδία , όχι μόνο με προτάσεις αλλά και με συνεχείς δράσεις.
Η αλλαγή του κανονισμού λειτουργίας του Δήμου (που μπορεί μόνο του να ψηφίσει το νέο Δημοτικό συμβούλιο) είναι ένα πρώτο βασικό βήμα.

Θέση: Αυτοδιοίκηση χωρίς ανεξαρτησία από κομματικούς μηχανισμούς δεν μπορεί να υπάρξει.

Αυτά τα τρία πεδία δράσης πρέπει να σχετισθούν με τέσσερις Αρχές, όπως αυτές πριν χρόνια διατυπώθηκαν απ’ την Κίνηση Πολιτών:
– Αμεσοδημοκρατία ( συμμετοχή και έλεγχος στους θεσμούς)
– Βιώσιμη Ανάπτυξη και ποιότητα ζωής
– Αλληλεγγύη και προνοιακοί μηχανισμοί
– Επέκταση και διαφύλαξη του Δημόσιου χώρου.

Εργαλεία παρέμβασης είναι:
Α) Χωροταξικό Σχέδιο επεξεργασμένο απ’ το επίπεδο της Τοπικής κοινότητας
Β)Πενταετές Στρατηγικό Σχέδιο ( στο οποίο θα εντάσσονται οι ετήσιοι προϋπολογισμοί και τα ετήσια τεχνικά προγράμματα).Στο πενταετές θα περιέχονται Αναπτυξιακές στρατηγικές, στρατηγικές στην κατεύθυνση της επάρκειας Διατροφής, Ενέργειας και Υδάτων.
Γ) Εναλλακτικό Σχέδιο διαχείρισης Αποβλήτων.
Δ) Συνεταιριστικές πρωτοβουλίες.

Τα παραπάνω προϋποθέτουν πλήρη ανάπτυξη Υπηρεσιακών μονάδων.
Στην σημερινή συγκυρία η Κοινωνική Οικονομία όπως με αυτή την λογική προωθείται μπορεί να αποτελέσει απάντηση όχι μόνο στην αδυναμία κρατικής χρηματοδότησης αλλά και αφετηρία παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.

Σε κάθε περίπτωση η πρόνοια, η κοινωνική συνοχή και η Παιδεία είναι οι προτεραιότητες επιβίωσης.

Με βάσει τα παραπάνω ένα ευρύτατο πλειοψηφικό ρεύμα μπορεί να υπάρξει στο Δήμο, ένα Μέτωπο Αυτοδιοικητικής Σωτηρίας πέρα από αδιέξοδες κομματικές αναφορές του παρελθόντος. Η Κίνηση Πολιτών που απ’ την ίδρυσή της υπηρέτησε αυτές τις Αρχές μπορεί να αποτελέσει τον πόλο μιας τέτοιας συσπείρωσης για την σωτηρία του Ξηρομέρου.

Advertisements