super-market-kouponia

Του Ηλία Σιακαντάρη

Η σοδειά τελικών στοιχείων για τις προοπτικές της οικονομίας της Ευρωζώνης τον Νοέμβριο (όπως περιγράφονται από τους δείκτες PMI) είναι πλέον δημόσιες. Το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρεις από πού να την πιάσεις.Αθροιστικά, οι προοπτικές της μεταποίησης και των υπηρεσιών παραπέμπουν σε αύξηση των δραστηριοτήτων για πέμπτο συνεχόμενο μήνα. Μπορεί να μην είναι τόσο ισχυρές όσο τον προηγούμενο μήνα, που με τη σειρά του ήταν καλύτερος από τον προηγούμενο. Παρά την επιβράδυνση όμως, η οικονομική δραστηριότητα παραπέμπει σε ανάπτυξη. Ο νέες παραγγελίες στη μεταποίηση, οι νέες συμφωνίες στον τομέα των υπηρεσιών υπόσχονται άνοδο.

Αν όμως κάνει κανείς «ζουμ» στα στοιχεία, η εικόνα αλλάζει. Το θετικό σκορ της Ευρωζώνης οφείλεται κυρίως στη γερμανική βιομηχανία και τις υπηρεσίες που πηγαίνουν από το καλό στο καλύτερο. Τα στελέχη των γερμανικών επιχειρήσεων διακατέχονται από τη μεγαλύτερη αισιοδοξία των τελευταίων δυόμισι ετών. (Αισιόδοξοι είναι και οι Ιρλανδοί, αν και η αισιοδοξία τους κλονίζεται μήνα με τον μήνα.) Αλλά από κει και πέρα το χάος: Στη Γαλλία και την Ιταλία οι επιχειρήσεις περιμένουν τα πράγματα να χειροτερέψουν, τις νέες παραγγελίες, την παραγωγή και την απασχόληση να μειωθούν περαιτέρω. Το κλίμα είναι το χειρότερο το τελευταίο 5μηνο. Πρόκειται για στοιχεία που παραπέμπουν σε αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης το τελευταίο τρίμηνο του έτους στις δύο σημαντικές οικονομίες της Ευρωζώνης. Αυτό για τη Γαλλία θα σημάνει επιστροφή στην ύφεση (δύο συνεχόμενα τρίμηνα συρρίκνωσης του ΑΕΠ). Για την Ιταλία θα είναι το δέκατο συνεχόμενο τρίμηνο ύφεσης. Αντίθετα, η Γερμανία φαίνεται πως θα επιτύχει ανάπτυξη 0,5%. Συνολικά, τα στοιχεία της Ευρωζώνης παραπέμπουν σε αύξηση του ΑΕΠ κατά μόλις 0,2% στο τέταρτο τρίμηνο.

Η Ευρωζώνη περιέχει εντός της οικονομίες για όλα τα γούστα: Μια οικονομία-αστέρι που είναι σε θέση να εκμεταλλευτεί τα πλεονεκτήματά της στο διεθνές εμπόριο. Αρκετές ταλαιπωρημένες – που μέσα στο πρόβλημά της ωστόσο ενισχύουν με τον οβολό τους τη γερμανική μηχανή, έναντι εγγυήσεων. Και μία αναπτυσσόμενη, επίσημα πλέον, την ελληνική.

Από τη μια, αυτή η εσωτερική δομή είναι καταφανώς προβληματική. Αυτές οι χώρες θα πρέπει να καταλήξουν σε κοινή προοπτική, καθώς οι οικονομίες τους (υποτίθεται πως) συγκλίνουν. Πώς αλλιώς θα τοποθετηθεί ένας επενδυτής απέναντι στην Ευρωζώνη συνολικά; Τα οικονομικά δεδομένα του διπόλου Γαλλίας-Γερμανίας αποκλίνουν μήνα με τον μήνα. Η μία αυξάνει τα πλεονάσματα της, η άλλη τα ελλείμματά της. Η μία αυξάνει την απασχόληση, η άλλη τη μειώνει. Η Ευρωζώνη μοιάζει όλο και λιγότερο ένας ενιαίος οικονομικός χώρος.

Στο νέο τοπίο που διαμορφώνει η αγορά κρατικού χρέους, η Ευρωζώνη έχει κάτι για όλα τα επενδυτικά γούστα. Εχει ομόλογα πολυτελείας: Γερμανικά χαρτιά με μικρή (έως αρνητική απόδοση) αλλά με απόλυτη εξασφάλιση. Εχει μια γκάμα ομολόγων με υψηλότερες αποδόσεις, αλλά μικρότερης ασφάλειας (για επενδυτές που έχουν μεγαλύτερη ροπή στο ρίσκο ή αναζητούν υψηλότερες αποδόσεις). Κι έχει τέλος και μια οικονομία που ανήκει και επισήμως στις αναπτυσσόμενες. Αυτή παρέχει σημαντικές αποδόσεις σε αυτούς που θα τη δανείσουν, με σημαντικό ρίσκο: Από την αρχή του έτους οι ελληνικές μετοχές έχουν δώσει 50% κέρδη, τα ομόλογα πάνω από 130%. Ως αναδυόμενη οικονομία η Ελλάδα θα προσελκύσει «θεσμικά» κεφάλαια που δεν θα έρχονταν στην Ευρώπη. Η Ελλάδα είναι από τις λίγες αναπτυσσόμενες χώρες που έχει τη βούλα «πρώτου κόσμου», βγαίνει από κύκλο ύφεσης, έχει πρωτογενές πλεόνασμα – είναι ο «μονόφθαλμος στους τυφλούς».

Οι αγορές ομολόγων της Ευρωζώνης είναι κατακερματισμένες, αλλά ταυτόχρονα συνθέτουν ένα πολυκατάστημα για τους επενδυτές. Ξεπερνώντας την κακοφωνία της ποικιλίας εντός της, η Ευρωζώνη μπορεί να έχει βρει έναν τρόπο να προσελκύει μια ευρύτερη γκάμα δανειστών.

kathimerini.gr – Η ευρωπαϊκή υπεραγορά.