Scan10007

Το διασκέδαζα πολύ, ιδίως στην Πέμπτη και την Έκτη. Όχι για τη σημαία, που την πηγαίναμε απέναντι για τη δοξολογία, ούτε για τον πατριωτικό λόγο που έβγαζε ο δάσκαλος και από τον οποίο δε θυμάμαι ούτε λέξη. Μου άρεσε γιατί ετοιμάζαμε τη γιορτή.

Δεν ήταν μόνο που ντυνόμαστε αγωνιστές του ΄21 (με μεγάλη στιλιστική ελευθερία, όπως φαίνεται στη φωτογραφία). Ήταν τα ποιήματα και – πάνω απ΄ όλα – ήταν τα θεατρικά που ανεβάζαμε. Σε αυτοσχέδια πλην κανονική σκηνή, μέσα στην αίθουσα του μονοθέσιου σχολείου μας. Με πατάρι, με αυλαία, με σημαιάκια ένα γύρω: μια σύνθεση που  μονάχα ο Μπόστ μπόρεσε να συλλάβει και να απαθανατίσει, όπως διαπίστωσα εκ των υστέρων.

Η φωτογραφία είναι παλαιότερη από τη θεατρική έκρηξη, του 1968 μάλλον. Στην τελευταία μου πρεμιέρα, το Μάρτιο του 1973, είχα τη χαρά να φοράω τη μοναδική κεντητή φέρμελη που υπήρχε στο χωριό και τη δανείστηκα για την περίσταση. Ρόλος μου ήταν ο Γεωργάκης Ολύμπιος, στη Μονή του Σέκου. Διέθετα και μια μονόκανη κυνηγετική καραμπίνα για την παράσταση, είχα και την αυθεντική μπαγιονέτα από το περιστατικό στο οποίο έγινε μεγάλη φίρμα η προγιαγιά μου, η Παπαλάμπραινα.

https://panosz.wordpress.com/2007/12/27/papalambrena/

Πόσο μακρινά και πόσο κοντινά μοιάζουν όλα, μισόν αιώνα μετά…

Advertisements