WMMafter-Memling_zps4241dad1

Του Ρογήρου

Είναι άραγε δυνατόν σήμερα, έστω και κατόπιν εορτής, να εξετάσουμε ψύχραιμα και πρακτικά το τι συνέβη τις τελευταίες ημέρες από άποψη πολιτική, νομοθετική, κοινοβουλευτικής λειτουργίας και, φευ, στρατηγικής των πολιτικών κομμάτων της χώρας μας;

– Και μόνο η ιδέα ενός πολυνομοσχεδίου εκατοντάδων σελίδων που, για να εξουδετερώσει τις πιθανότητες παρεκκλίνουσας ψήφου εκ μέρους βουλευτών του κυβερνητικού συνασπισμού, ομαδοποιεί πολλές δεκάδες διατάξεων ανά άρθρο θα έπρεπε να προκαλεί βαθύτατη απογοήτευση. Νομοτεχνικά η χώρα μας είχε παραδοσιακά κακές επιδόσεις. Μετά από τέσσερα χρόνια βιαστικού και προχειρότατου νομοθετικού έργου, η ελληνική έννομη τάξη πρέπει να αποτελεί πλέον μοναδική παγκοσμίως περίπτωση. Νόμοι που ισχύουν λίγους μήνες και μετά καταργούνται, ασάφεια ως προς τι ισχύει, τι τροποποιήθηκε και πώς, νόμοι όπου κάποιο άρθρο τους καταργεί διατάξεις άλλου άρθρου του ιδίου νόμου (το ζήσαμε κι αυτό), σπασμωδικές κινήσεις και παντελής έλλειψη συνοχής. Κάποιος θα πρέπει να αναρωτηθεί αν υπάρχει άλλη χώρα της ΕΕ στην οποία νομοθετούν με παρεμφερή τρόπο.

– Όλη αυτή η προχειρότητα δικαιολογείται με επίκληση του επείγοντος χαρακτήρα των θεσπιζόμενων νομοθετικών μέτρων, άλλως, διατείνονται, θα τεθεί σε κίνδυνο «η σωτηρία της χώρας». Εάν σκεφτεί κανείς ψύχραιμα θα διαπιστώσει ότι είναι κάπως δυσχερές η σωτηρία συντεταγμένου κράτους να ενδέχεται, έστω, να κριθεί από τη χρονική διάρκεια ζωής του «φρέσκου γάλακτος» και τον ορισμό του ρυζόγαλου ή, ακόμη, τις προϋποθέσεις ίδρυσης και λειτουργίας των φαρμακείων. Όλα αυτά, και πολλά ακόμη, ονομάζονται «μεταρρυθμίσεις», «αναγκαίες προσαρμογές», «κατάργηση συντεχνιακών συμφερόντων». Έστω, αλλά με ποια ακριβώς επιχειρήματα; Είναι δυνατόν τόσα πολλά και τόσο ανομοιογενή ζητήματα να επιλύονται με βάση την ίδια μονοσήμαντη, χονδροειδή θα λέγαμε λογική; Μήπως μόνο οι με θρησκευτικό τρόπο πιστεύοντες σε κάποια ιδεολογία θα μπορούσαν να είναι βέβαιοι ότι ο ίδιος τρόπος δίνει την απάντηση στα πάντα, ενώ οι σύγχρονες κοινωνίες είναι διαρθρωμένες με τρόπο εξαιρετικά σύνθετο; Ακόμη και το ΚΚΣΕ της δεκαετίας του 1930 θα επιδείκνυε μεγαλύτερη ευελιξία στην αντιμετώπιση όλων αυτών.

– Συζητήθηκε ποτέ σοβαρά αν το κάθε συγκεκριμένο μέτρο, από αυτά που προτείνονται, ισχύει σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα ή αποτελεί ελληνική πρωτοτυπία; Αν όσα καταγγέλονται ως συντεχνιακά προνόμια συνιστούν ιδιαιτερότητά μας ή ισχύουν, με τρόπο πανομοιότυπο ή παρεμφερή, κι αλλού; Εκμεταλλεύτηκε ποτέ κανείς την ευρωπαϊκή εμπειρία συνολικά με συγκριτικές μελέτες ως προς τις ισχύουσες λύσεις; Υπήρξε κάποια πολιτική και κοινωνική διαβούλευση για το αν τελικά θέλουμε κι αν ταιριάζει στις ανάγκες της ελληνικής οικονομίας ένα πρότυπο λ.χ. κεντροευρωπαϊκό ή βρετανικό;

– Ποιον να πιστέψω επί συγκεκριμένων ζητημάτων όταν η όποια «συζήτηση» γίνεται με όρους καφενείου ή διαμάχης οπαδών ποδοσφαιρικών σωματείου; Στην αρχή το γάλα μπορεί να είναι φρέσκο για δέκα μέρες, αλλά στο τέλος το κάνουμε εφτά – άλλος λέει ότι καλώς είναι με τις 5 μέρες και τρίτος προτείνει να το κάνουμε έξι. Έ, λοιπόν, εγώ προτείνω τις οχτώ. Μήπως οι άλλοι στηρίχθηκαν σε «αυστηρά επιστημονικά δεδομένα» ανεβοκατεβάζοντας τη χρονική διάρκεια; [το ότι την ίδια ώρα περνούν σαν τρένο, δίχως ποτέ να συζητηθούν, σοβαρότερες ρυθμίσεις, εικάζω ότι είναι απολύτως συμπτωματικό]

– Για την τακτική του κυβερνητικού συνασπισμού τα είπαμε, καταδεικνύει βαθιά περιφρόνηση της νομοθετικής λειτουργίας και διέπεται από τις θεμελιώδεις αρχές του δικαίου «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» κι «όλα τα πρόβατα να μείνουν στο μαντρί». Ενέχει επίσης χονδροειδή παραπλάνηση της κοινής γνώμης ως προς τον χρόνο έγκρισης της εκταμίευσης των «πολυπόθητων» δόσεων της δανειακής διευκόλυνσης. Όμως, εκεί στην αξιωματική αντιπολίτευση θα πρέπει λιγάκι να σκεφτούν αν η τακτική των προτάσεων μομφής είναι το καλύτερο μέσο για την επίτευξη των σκοπών τους. Θα ακούσω τα αντεπιχειρήματα περί του ότι 1. «η πόλωση βοηθά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης» και 2. «οι κινήσεις τακτικής που επελέγησαν καταδεικνύουν το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα της κυβέρνησης». Ας μου επιτραπεί να έχω σοβαρές αμφιβολίες και για τα δύο. Ως προς το πρώτο, δεν είναι καθόλου βέβαιο. Η πόλωση μπορεί να βοηθήσει αν κάποιος θέλει να ψαρέψει απογοητευμένους. Αρκεί αυτό για το καθαρό προβάδισμα που λογικά είναι ο στόχος; Δεν απαιτείται επιτέλους και η θετική επιδοκιμασία της πρότασης της αντιπολίτευσης, κάτι που χτες θα συνεπαγόταν τη σαφή και ορθολογική κριτική των θεσπιζομένων διατάξεων; Όσο για το δεύτερο, μεταξύ ασάφειας (και ενδεχόμενης σύγκρουσης) διατάξεων του Συντάγματος και του κανονισμού της Βουλής, είναι βέβαιο ότι ο κόσμος θα βρεθεί σε σύγχυση. Εάν προσθέσουμε ότι τα ΜΜΕ δεν διακρίνονται για τη συμπάθειά τους προς τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι λογικό ότι η ιστορία δεν θα απέφερε ουσιαστικά κέρδη για εκείνον; Στην καλύτερη περίπτωση θα καταλήγαμε σε μια ακόμη οπαδική διαμάχη, από αυτές που η χώρα δεν έχει ανάγκη.

Τα συμπεράσματα είναι, επομένως, απογοητευτικά. Αφενός, τα τελευταία χρόνια και, οποία τραγική ειρωνεία, με αιτιολογικό την παραμονή στην Ευρώπη, η Ελλάδα απομακρύνθηκε από τις ευρωπαϊκές αρχές όσο ποτέ άλλοτε από τη Μεταπολίτευση και μετά. Αφετέρου, η κύρια εναλλακτική πολιτική πρόταση δυσκολεύεται να αρθρώσει πειστικό λόγο και να καθορίσει μια στρατηγική που θα της χαρίσει τη «θετική» προτίμηση των πολιτών. Επειδή η απάντηση δεν μπορεί να είναι νεοπαγή «σχήματα» χωρίς αρχές και στοιχεία έστω πολιτικής, οι ελπίδες μοιάζουν όλο και να λιγοστεύουν. Παρακαλώ, κάντε επιτέλους κάτι όσο υπάρχει χρόνος.

*

Από το φ/μπ, μετά από συνεννόηση.

Πηγή εικονογράφησης: http://sweet-station.com/blog/2013/09/frans-franciscus/