unnamed

Μιχάλης Μιχελής

Οι λέξεις, σύμφωνα με τις απόψεις του Βιτγκενστάιν, έχουν την ξεχωριστή και σημαδιακή (ορθολογική) τους βαρύτητα.

Δηλαδή αυτό το τσουβάλιασμα που κάνουμε στην τρέχουσα ειδησεογραφία (γύρω από το ισλαμικό κράτος των ISIS) κι η όλη προπαγάνδα για τους καλούς και κακούς Μουσουλμάνους,  για τους μνησίκακους αλλόθρησκους, που αν δεν προσέξουμε θ’ αλώσουν τις δυτικές μας χριστιανικές κοινωνίες (μέσω της υπεργεννητικότητάς τους και της μετανάστευσης) ή η τρομοφοβία που μας έχει σοκάρει για τους προκλητικούς τζιχαντιστές, που μέσα από τον πιο απαίσιο τρόπο προβάλλουν τον αντιχριστιανικό και αντιιμπεριαλιστικό τους μένος, φανερώνουν ότι έχουμε περάσει σ΄ ένα ασύμμετρο πόλεμο, που τον πρώτο λόγο τον κερδίζουν οι εντυπώσεις μέσω των λέξεων και των εικόνων.

Πριν από 2400 χρόνια ο Αισχύλος επισήμαινε, ότι σ’ ένα πόλεμο το πρώτο θύμα είναι η αλήθεια. Αυτή που σήμερα διακορεύεται από την αμφίπλευρη προπαγάνδα κι έχει μεταβάλλει ένα καθαρά κοινωνικό πρόβλημα, μια οικολογική αλήθεια σε μάχη των θρησκειών, έχει γίνει η πλέον βολική λύση για όλους εκείνους που θέλουν να κρύβονται και να μάχονται πίσω από συμβολισμούς. Δηλαδή το δίκιο του Προφήτη τιμωρού από την μια και η ποθούμενη δημοκρατία του λαού με τ’ ανθρώπινα δικαιώματα από την άλλη, είναι οι ευπρόσδεκτες έννοιες στους αποδέκτες των εύκολων συνθημάτων, ως προς την τρέχουσα σχιζοφρένεια που βιώνουμε.

Είναι δυνατόν, να συντηρηθεί επί μακρόν μια πολιτική διένεξη, χωρίς να φανούν οι πραγματικές αιτίες που γέννησαν την αγανάκτηση; Είναι δυνατόν ο πόλεμος εναντίον των τζιχαντιστών, να αποκρύβουν έντεχνα την ουσία και λύση του προβλήματος, που είναι φυσικά η αξιοπρεπής επιβίωση των ανθρώπων;

Αυτό συνέβη πριν από τέσσερα χρόνια στην σκληρή γη της συριο-ιρακινής ερήμου, στο Αλ Τζαζαΐρ του λεβάντε (σημείωση το δυτικό Αλ Τζαζαΐρ βρίσκεται στην Αλγερία), όταν οι ελλείψεις νερού, τα επισιτιστικά προβλήματα, μετουσιώθηκαν σε αντίδραση και ρήξη με το καθεστώς του Άσαντ. Τα ξερά χωράφια, τα πηγάδια που αφυδατώθηκαν, τα ζώα που χάθηκαν από την έλλειψη τροφής και νερού, έσπρωξαν τον λιμοκτονούντα κόσμο, εκεί που καταφεύγει για αιώνες ικέτης, περιμένοντας ένα θαύμα. Στο θεό του. Κι απ την μοιρολατρία, μεταπήδησαν στις διαμαρτυρίες, στις εντάσεις και στον φανατισμό, ενάντια στην εξουσία που τον οδηγεί στην εξαθλίωση.

Τα γεγονότα είναι συγκεκριμένα. Τα νερά του Τίγρη κι Ευφράτη είναι η πηγή της ζωής και τα φράγματα, η μόνιμη εστία των εντάσεων στις όμορες χώρες. Επί του συγκεκριμένων λοιπόν δεδομένων, προστέθηκαν τα τελευταία 25 χρόνια δυό κρίσιμοι παράγοντες, που δημιουργούν την αιτία των ρήξεων. Η λειψυδρία και ο σφετερισμός των συμφωνιών, για τις ποσότητες των νερών που δεσμεύονται.

Στα 2.720 χιλ του Ευφράτη υπάρχουν 18 φράγματα. Στα 1.950 χιλ του Τίγρη άλλα 18. Τα περισσότερα φράγματα (μεταξύ των οποίων τα μεγαλύτερα στον κόσμο), 22 βρίσκονται στην Τουρκία και ενεργοποιούν 19 υδροηλεκτρικά εργοστάσια. Ο υδρολογικός συνδυασμός των δύο ποταμών, είναι η κινητήριος δύναμης στο αρδευτικό δίκτυο της Κουρδικής Τουρκίας και στη συνέχεια στη Συρία (τα 6 φράγματα) και στο Ιράκ (τα 9 φράγματα μέχρι τη Βαγδάτη), αποτελούν σημαντικό παράγοντα, αφ’ ενός στην ευκαρπία, αλλά και στην ενεργειακή ισχύ των εν λόγω χωρών. Η Τουρκία συγκρατεί το 60% των νερών του Ευφράτη ως προς τη Συρία, με αποτέλεσμα το Ιράκ να δέχεται μόλις το 40% της απορροής από τη Συρία προς το Ιράκ. Η μικρή πλέον ροή του Ευφράτη στο Ιράκ (20% των συνολικών αποθεμάτων του ποταμού), δημιουργεί προβλήματα αφυδάτωσης των περιοχών διέλευσης, επέκταση της ερήμου, εγκατάλειψη και προσφυγοποίηση στα αστικά κέντρα και ροή προς τους μεταναστευτικούς δρόμους της Ευρώπης.

Αλλά και στο Τίγρη ποταμό το ίδιο σχεδόν σκηνικό δημιουργείται από την συγκράτηση του νερού στην κουρδική επικράτεια της Τουρκίας, ενώ παράλληλα ο εμπλουτισμός του Τίγρη στο κουρδικό Ιράκ μειώθηκε αισθητά από την μέχρι πρότινος επικουρική ενίσχυση από τον ποταμό Ντιγιάλα (που έρχεται από τα υψίπεδα του Ζάκρου), γιατί κι εκεί (στο Ιράν), ολοκληρώνονται τα έργα συγκράτησης της ροής των υδάτων, με το φράγμα του Νταριάν.

Με δυό λόγια το Ιράκ το πλούσιο στο πετρέλαιο, πάσχει οικτρά από την ξηρασία και τα φράγματα που έχει φτιάξει, έχουν μετατραπεί τώρα το στρατηγικό όπλο των τζιχαντιστών, που αναλαμβάνουν να παίξουν τον υπερασπιστή των φτωχών σουνιτών, από την κρατική ασυδοσία.

Η έντονη ξηρασία του 2007-2009 ήταν απ’ αρχή του κακού για τη Συρία. Το νερό της λίμνης Άσαντ (κοντά στο Χαλέπι) που διοχετεύτηκε με το δελτίο, ευνόησε τους καθεστωτικά ευνοούμενους και έστειλε πάμπολλους ριγμένους στην μαχητική αντιπολίτευση. Οι αγρότες χωρίς σοδειά, τα τρόφιμα ακρίβυναν, με αποτέλεσμα ν’ αυξάνονται οι ληστείες, ενώ το λαθρεμπόριο αποτέλεσε πηγή πλούτου για τις συμμορίες των οπλοφόρων σουνιτών. Η εκρηκτική κοινωνική αναταραχή βρήκε αποκούμπι στη θρησκευτική συμπαράσταση, που ενίσχυσε το θρησκευτικό μίσος, μια και τέθηκε σε πρώτη γραμμή η προπαγάνδα, ότι οι Αλεβίτες, απ’ όλη αυτή τη συμφορά, τελικά βγήκαν κερδισμένοι.

Οι τζιχαντιστές, καταλαμβάνουν το 2013 το μεγάλο συριακό φράγμα Τάμπγκα, που υδροδοτεί μια τεράστια περιοχή 5 εκατομ. ανθρώπων. Μέσα σε 5 μήνες τα νερά της λίμνης Άσαντ  μειώνονται υπερβολικά. Οι φονταμενταλιστές θέλοντας να διοχετεύσουν πολύ νερό, μειώνουν τη στάθμη της λίμνης και αυξάνουν την παραγωγή ρεύματος. Τελικά φοβούμενοι το άδειασμα της λίμνης, επειδή παράλληλα απ’ όλη αυτή την αναταραχή επωφελείται η Τουρκία και συγκρατεί ακόμη περισσότερο στα μέρη της τα νερά του Ευφράτη, διακόπτεται δραστικά η υδροηλεκτροπαραγωγή και το Χαλέπι (η δεύτερη πόλη της Συρίας), βυθίζεται στο σκοτάδι μια και οι διακοπές του ρεύματος φτάνουν τις 16-20 ώρες. Αρχίζουν οι λεηλασίες στα μαγαζιά και στα σπίτια. Οι  μέχρι τότε ουδέτεροι του εμφυλίου (άρα έμμεσα συνένοχοι, όπως τους κατηγορεί η αντιπολίτευση, με το καθεστώς του Άσαντ), εξαναγκάζονται να πάρουν τα όπλα για να υπερασπίσουν την περιουσία τους και την ακεραιότητά τους. Μια ομάδα τζιχαντιστών κλείνει τον αγωγό ύδρευσης κι ένα εκατομ. άτομα στο Χαλέπι μένουν χωρίς νερό. Η υπεύθυνος του ΟΗΕ για την ανθρωπιστική βοήθεια Βαλερί Αμος, κατηγορεί τους δράστες για παραβίαση του διεθνούς δικαίου.

Την ίδια περίοδο τζιχαντιστές καταλαμβάνουν το φράγμα της Φαλούτζα (έξω από τη Βαγδάτη), κλείνουν τη ροή του νερού και αφήνουν τις σιιτικές πόλεις Καρμπάλ και Νατζάφ χωρίς τροφοδοσία. Η άνοδος της στάθμης στο φράγμα, οδηγεί στη διαρροή νερών στην πίσω πλευρά της λίμνης και πλημμυρίζουν χωράφια και οικισμοί σε απόσταση 500 τετρ. χιλιόμ. Για ν’ αναχαιτιστεί η επίθεση των κυβερνητικών ιρακινών, οι τζιχαντιστές ανοίγουν το φράγμα και πλημμυρίζει το ποτάμι, με αποτέλεσμα να καταστραφούν οι παραποτάμιοι οικισμοί.

Παράλληλα οι τζιχαντιστές χάνουν από τους κυβερνητικούς την κυριαρχία από το άλλο μεγάλο φράγμα του Ιράκ (Χατίχα) στα σύνορα με την Συρία, που αποτελεί το στρατηγικότερο σημείο του Ευφράτη, μια και παρέχει το 1/3 της ηλεκτροδότησης της Βαγδάτης και κανονίζει τη ροή στα νερά του ποταμού.

Η κυβέρνηση του Ιράκ νιώθοντας την αδυναμία της και φοβούμενη την κυριαρχία των τζιχαντιστών επί των φραγμάτων, ζήτησε τη βοήθεια των ΗΠΑ. Αυτό αποτέλεσε το κόκκινο πανί για τους φονταμενταλιστές κι άρχισαν οι εκβιασμοί με τους αποκεφαλισμούς, για να μην τολμήσουν οι αποικιοκράτες, να επέμβουν σε μια εσωτερική υπόθεση στο Ιράκ.

Οι βομβαρδισμοί και η τυχόν χερσαία επέμβαση στην περιοχή του ISIS θα επιδεινώσει την κατάσταση, μια που οι τοπικές κοινότητες αποτελούν πλέον ασπίδα των τζιχαντιστών. Η ξηρασία και η λιμοκτονία δεν αντιμετωπίζεται με τα όπλα. Το νερό έχει γίνει το μέσον του κοινωνικού εκβιασμού.  Η Τουρκία δεν φαίνεται πρόθυμη να βοηθήσει τους Αμερικανούς, γιατί δεν θέλει αφ’ ενός την αυτονομία του κουρδικού στοιχείου και από την άλλη θεωρεί ότι το διπλωματικό εργαλείο των νερών του Ευφράτη που ελέγχει πλήρως, θα της δώσει τη δυνατότητα ν’ αποτελέσει τον πρώτο και τελευταίο λόγο στον πολιτικό διακανονισμό που επιθυμεί, στον άτυπο πόλεμο της λειψυδρίας. Ο πόλεμος του νερού, δείχνει πιο δύσκολος, από τον πόλεμο των πετρελαιοπηγών.

 

Σημειώσεις: Άλλο σημαίνει μωαμεθανισμός, άλλο μουσουλμανισμός κι άλλο ισλαμισμός.

Επειδή λοιπόν γίνεται πολύς λόγος για το περιβόητο ισλαμικό κράτος κι αν αυτό (των ISIS) αποτελεί το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα των ισλαμικών ( φονταμενταλιστικών) θεοκρατικών απόψεων, θα πρέπει να γνωρίζουμε, ότι στην ελληνική η λέξη ισλαμισμός εισήχθη στο λεξιλόγιό μας από το αντίστοιχο γαλλικό. Τη λέξη πρώτος τη χρησιμοποίησε ο Βολτέρος και σήμαινε «η θέληση του Θεού» για τη δημιουργία μιας κοσμικής εξουσίας (όπως συμπλήρωσε ο Τοκβίλ στο κείμενό του -1838 όταν η Γαλλία κατέκτησε την Αλγερία). Ο ισλαμισμός είναι η αποδοχή του κοσμικού νόμου στη βάση της σαρίας, που ορίζουν οι γραφές του Κορανίου. Η σαρία είναι μια μέθοδος δικαιοσύνης που ο κάθε φονταμενταλιστής την εφαρμόζει a la carte και δεν έχει σε πολλές περιπτώσεις συγκεκριμένα θεολογικά πρότυπα.

Μουσουλμάνος είναι εκείνος που υπηρετεί τις απόψεις του Μωάμεθ. Αυτός δεν είναι κατ’ ανάγκη Άραβας κι ούτε δέχεται τη σαρία των φονταμενταλιστών. Οι Άραβες μουσουλμάνοι είναι μειοψηφία (ένα 25%), μέσα στο σύνολο του 1.5 δισεκατομ. πιστών αυτού του δόγματος σ’ όλο τον κόσμο.

Μωαμεθανισμός είναι αυτά που ισχυρίστηκε ο ιδρυτής της θρησκείας και φυσικά προσεγγίζονται διαφορετικά (κι εχθρικά) σήμερα, μεταξύ των σουνιτών (που είναι το 90%) και των σιιτών.

Advertisements