Η λογική λέει ότι όλοι ενδιαφέρονται για την προστασία της Ευρωζώνης και του ευρώ, συνεπώς δεν υπάρχει περίπτωση να μη βρεθεί συμβιβαστική λύση στις διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα.

Μακάρι να είναι έτσι, αλλά υπάρχουν όλο και πυκνότερες υπόνοιες ότι όπου σταματάει η λογική αρχίζει… η Γερμανία. Η οποία προσπαθεί να ανταποκριθεί στο αίτημα της αλληλεγγύης μεταξύ των χωρών της ΕΕ μέσω της απερίφραστης χρήσης της οικονομικής (κυρίως) και της πολιτικής (πολύ λιγότερο) δύναμής της.

Κι αν οι Γερμανοί επιμείνουν ως το τέλος να επιζητούν την «πλήρη συμμόρφωση»; Τι πρέπει να κάνει τότε η ελληνική πλευρά; Να συμφωνήσει ή να επιμείνει στις «κόκκινες γραμμές» τις οποίες η ίδια έχει χαράξει;

Είναι προφανές ότι μας λείπει η γνώση όλων των παραμέτρων του προβλήματος – κάτι που γίνεται εμφανές από τη μελέτη της αρθρογραφίας των (υποτίθεται) πολύ καλύτερα ενημερωμένων «ειδικών» ανά τον πλανήτη: κυριολεκτικά, καθένας λέει το κοντό του και το μακρύ του, με πολύ καλά τεκμηριωμένες πλην αλληλοαποκλειόμενες αφηγήσεις!

Ούτως εχόντων, η πλέον λογική στάση για εμάς τους άμεσα ενδιαφερόμενους είναι η στήριξη της κυβέρνησής μας, σε όποια απόφαση καταλήξει ως προς το κλείσιμο της διαπραγμάτευσης. Ακόμα και στη χειρότερη δυνατή εκδοχή. Με την υποσημείωση ότι η ομάδα του Τσίπρα έκανε και συνεχίζει να κάνει μια εκπληκτική προσπάθεια, η οποία έπρεπε να γίνει ακόμα κι αν δεν δικαιωθεί άμεσα. Θα πάρει όσο χρόνο απαιτείται για να υπάρξουν αποτελέσματα ( = το οριστικό σκίσιμο του ζουρλομανδύα της λιτότητας και του θανάτου της οικονομίας και της κοινωνίας), αλλά το ποτάμι δε γυρίζει πίσω!