Πολλοί φίλοι ξαφνιάζονται με την υποστήριξη που εκδήλωσα στον Αλέξη Τσίπρα. Ιδιαίτερα όσοι έχουν εκπαιδευτεί στις θεωρίες περί συμμετοχικών, μη αρχηγικών  κομμάτων (οι πρακτικές έτσι κι αλλιώς ήταν πάντα για κλάματα).

Ο Τσίπρας δεν μου είναι ούτε συμπαθής ούτε αντιπαθής σε πολιτικό επίπεδο. Για την μαρξιστική – λενινιστική του παιδεία και την κομματική του εκπαίδευση δεν έχω την παραμικρή εκτίμηση: όταν στα πρώιμα νιάτα μου υπήρξα για ένα μικρό διάστημα αριστερός αποδείχτηκα ανεπίδεκτος μαθήσεως στον μαρξισμό – λενινισμό (και τον προλεταριακό διεθνισμό, επίσης). Ωστόσο, νομίζω ότι μπορώ εμπειρικά να έχω επακριβή και από πρώτο χέρι εικόνα για το πολιτικό και για το κομματικό υπόβαθρο του πρωθυπουργού. Αυτό μου δίνει τη δυνατότητα για μια ανάλυση των πραγμάτων ρεαλιστική και όχι δαιμονολογική ή απλώς άσχετη. Κάτι που δεν ισχύει για όσους η αριστερή προπαιδεία (ή παραπαιδεία) τους άφησε μη ανατάξιμες πολιτικές βλάβες, ούτε για όσους απλά δεν έχουν ιδέα περί τίνος πρόκειται.

Σε μη πολιτικό επίπεδο ο Τσίπρας είναι πολύ πιο συμπαθής. Ένας νέος άνθρωπος που αναζητά δυναμικά τη θέση του στη ζωή, την κοινωνία και στην Ιστορία. Αλλά αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το άλλο, αυτό στο οποίο οι συμπάθειες και οι αντιπάθειες δεν έχουν παρά δευτερεύουσα σημασία: ο πολιτικός ρόλος.

Εδώ βρίσκεται το σημείο της μεγάλης παρανόησης. Γιατί ο Τσίπρας του φθινοπώρου του 2015 δεν έχει σχέση με τον Τσίπρα λίγα χρόνια πριν, όταν ακόμα θαύμαζε τη σκέψη του Μάο ή, πιο πρόσφατα, όταν χαιρόταν με τα πολιτικά επιτεύγματα του μακαρίτη Τσάβες ή, πολύ πιο πρόσφατα, όταν έπαιρνε στα σοβαρά τα λεγόμενα του Μανώλη Γλέζου. Όσοι είναι άσχετοι με την ηρακλείτεια έννοια της εξέλιξης, αλλά και με τα μυστήρια της κομματικής / ιδεολογικής στράτευσης παραμένουν προσκολημμένοι, όπως τα στρείδια στο βράχο, στην εικόνα του μαρξιστή – λενινιστή, την όντως υπαρκτή πριν λίγα χρόνια. Πλην, αυτή δεν υπάρχει πλέον, επί της ουσίας. Ακόμα κι αν συντηρηθεί για λίγο καιρό ακόμα, από την συνεχώς φθίνουσα δύναμη της αδράνειας.

Λυδία λίθος υπήρξε, φυσικά, η ολιγόμηνη πρωθυπουργική θητεία. Κατά τη διάρκεια της οποίας δοκιμάστηκαν πάνω της τόσο η μαρξιστική – λενινιστική ιδεολογία όσο και η κομματική παράδοση και εμπειρία και ξέφτισαν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, όπως ήταν φυσιολογικό – και αναμενόμενο για έναν νέο και ευφυή άνθρωπο. Ο οποίος εκτός απ’ αυτά και πέρα απ’ αυτά διαθέτει και άλλα χαρακτηριστικά. Τα οποία μας ενδιαφέρουν πολύ περισσότερο, για το παρόν και το μέλλον.

Σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας ενσαρκώνει την μοναδική ρεαλιστική πιθανότητα για μια εθνική και λαϊκή ηγεσία που θα μπορέσει να κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρώπη και θα την οδηγήσει στην έξοδο από την απόγνωση. Στην πολιτική σκηνή του τόπου αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει άλλος ικανός να το κάνει. Μπορεί να υπάρχουν κάποιοι πολιτικοί ηγέτες με ακόμα καλύτερη συγκρότηση και ποιότητα (αν και προσωπικά δεν γνωρίζω κανέναν) σε εναρμόνιση με τα βασικά πολιτικά αιτήματα του τόπου και των πολιτών. Κανένας όμως δεν είναι ικανός να διαδραματίσει το ρόλο του εθνικού και λαϊκού ηγέτη, όπως μπορεί  ο σημερινός πρωθυπουργός.

Γιατί, όσο κι αν δεν αρέσει σε κάποιους θεωρητικά, ο Τσίπρας είναι ο μόνος που μπορεί να εμπνεύσει τον ελληνικό λαό μ’ ένα νέο, αισιόδοξο και δημιουργικό αφήγημα, επιβεβαιώνοντας τον καθοριστικό ρόλο της ηγετικής προσωπικότητας, όπως έχει συμβεί άλλες τρεις ή τέσσερις φορές στη νεότερη ελληνική ιστορία.

Αρκεί να διαθέτει ο ίδιος ενσυναίσθηση αυτού του καθήκοντος και να μην επιτρέψει στον εαυτό του να ξοδέψει πλέον δυνάμεις και χρόνο για τα δευτερεύοντα και επουσιώδη.

Advertisements