Ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση: κάθε ένας που του έρχεται ο προσωπικός λογαριασμός του νέου μνημονίου παθαίνει μια μικρή, εσωτερική, ατομική έκρηξη, η οποία τον αποσυντονίζει σε προσωπικό αλλά και σε πολιτικό επίπεδο.

Η χαρούμενη περίοδος του διαλείμματος τελείωσε κιόλας. Μαζί της τελείωσαν οι μπουρδολογίες του Βαρουφάκη και του Λαφαζάνη, αλλά και της ηγετικής ομάδας του πρώην ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ, του πρωθυπουργού συμπεριλαμβανομένου.

Η πραγματικότητα είναι ασύγκριτα πιο σκληρό και απαιτητικό πεδίο πολιτικής, συγκρινόμενη με τις ατέρμονες «αριστερές» εσωκομματικές διαδικασίες.

Δυστυχώς, στο πεδίο αυτό ο Τσίπρας δίνει τη μάχη του αποκλειστικά με όσον ΣΥΡΙΖΑ απόμεινε. Οι πολίτες είναι μακριά, η κοινωνία στο σύνολό της είναι εκτός. Μια απολύτως λογική εξέλιξη, αφού η ηγετική ομάδα έκανε όλες τις λάθος επιλογές: και πρόωρες εκλογές και αποκλεισμό της ΝΔ από το νέο κυβερνητικό σχήμα και (last but not least) επιμονή στον ήδη πεθαμένο κομματικό ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ούτε έχει ούτε πρόκειται να αποκτήσει ποτέ αντιστοίχηση με τον κόσμο που υποστηρίζει (υποστήριζε, ως τώρα τουλάχιστον) τον πρωθυπουργό.

Αν τα πράγματα είχαν εξελιχτεί διαφορετικά τώρα ο Τσίπρας θα είχε μια κυβέρνηση «εθνική Ελλάδος». Και μέσα από την πολιτική ζύμωση θα είχε γίνει σαφής η ανάγκη για ένα κοινά αποδεκτό εθνικό σχέδιο ανόρθωσης. Το οποίο ενδεχομένως θα είχε ήδη διαμορφωθεί και ο ελληνικός λαός θα είχε, τουλάχιστον, μια σαφή κατεύθυνση πορείας.

Τώρα, τα πράγματα ζορίζουν. Ο Τσίπρας παραμένει ισχυρός, αλλά μόνο επειδή δεν έχει σοβαρό πολιτικό αντίπαλο. Κάτι που δεν είναι αιτία αισιοδοξίας ούτε για τον ίδιον, ούτε για τη χώρα και τους ανθρώπους της.

Για να κλείσω στοιχειωδώς αισιόδοξα: στην πολιτική ποτέ δεν είναι αργά, όσο δεν έχουν σπάσει οι δεσμοί εμπιστοσύνης της ηγεσίας με τους πολίτες. Για απροσδιόριστο αλλά όχι πολύ καιρό ακόμα, δηλαδή.

Advertisements