Δε χρειαζόταν ιδιαίτερη προβλεπτική ικανότητα: το ότι τα έσοδα μειώνονται όσο αυξάνονται οι φόροι είναι γνωστό από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας – ίσως και πιο παλιά. Από την άλλη, η περίφημη «μείωση των δαπανών» έχει τα δικά της όρια – ειδικά αν υπονοεί απολύσεις. Έχει κι ένα ακόμα όριο, τη διάλυση των δομών του κοινωνικού κράτους, καταρχήν, και των υπολοίπων δομών στη συνέχεια. Είναι σαφές πλέον και στον πλέον αυτοκαταστροφικό (πχ αυτόν που θεωρεί από χέρι σωστό ό,τι κι αν λέει ο Σόιμπλε) ότι το μείγμα που επιβλήθηκε από τους δανειστές ήταν αντιβιοτικά + ποντικοφάρμακο και τέτοιο παραμένει, με το γ’ μνημόνιο. Η ανάγκη για μια διαφορετική πολιτική είναι όχι απλά προφανής, αλλά απολύτως απαραίτητη. Ο στυγνός εκβιασμός του περασμένου καλοκαιριού (αυτό ή η κόλαση της άτακτης χρεοκοπίας) πέρασε, γιατί δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά – κυρίως γιατί η πολιτική ελίτ στη χώρα μας ήταν και είναι αναντίστοιχη των περιστάσεων. Η ανάγκη για εθνική συνεννόηση προκειμένου να  διαμορφωθεί μια άλλη, σοβαρή και υλοποιήσιμη πρόταση, η οποία θα υποστηριχθεί σθεναρά και πειστικά από σύνολο των δημοκρατικών κομμάτων του τόπου και τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, παραμένει. Ακόμα περισσότερο πιεστική, όσο περνάει ο καιρός και η ελληνική πολιτεία, η οικονομία αλλά και τα νοικοκυριά αδυνατίζουν καθημερινά.

Πηγή: Οσο αυξάνονται οι φόροι, τόσο μειώνονται τα έσοδα | ΠΟΛΙΤΙΚΗ | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Advertisements