Η εκλογή του Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ δεν είναι κάτι αδιάφορο για την κυβέρνηση: για πρώτη φορά εδώ και πάνω από ενάμιση χρόνο δημιουργούνται προοπτικές αμφισβήτησης της πολιτικής κυριαρχίας του Αλέξη Τσίπρα. Άσχετα με το τι θα πουν οι συριζαίοι, η αλήθεια είναι ότι ο Μητσοτάκης, αντίθετα με τον Βαγγέλη, θα είναι υπολογίσιμος αντίπαλος. Υπό την προϋπόθεση ότι θα καταφέρει να τετραγωνίσει τον κύκλο, καλύπτοντας πολιτικά ταυτόχρονα τους παραδοσιακούς δεξιούς, τους ακροδεξιούς οι οποίοι τον εξέλεξαν και τους εκτός ΝΔ φιλελεύθερους.

Μοιάζει δύσκολο, αλλά δεν αποκλείεται. Όχι γιατί ο Μητσοτάκης είναι ηγέτης ολκής ή η ΝΔ αξιόπιστο κόμμα, αλλά γιατί η κατάσταση είναι τόσο ζόρικη, όσο δεν πάει άλλο. Και σ’ αυτή την κατάσταση ο Τσίπρας πρέπει να δίνει αποτελέσματα, ενώ ο Μητσοτάκης μπορεί να δίνει παραμυθένιες υποσχέσεις – όπως συμβαίνει ξανά και ξανά από το 2009 και μετά.

Γι’ αυτό η εκλογή Μητσοτάκη ήταν η καλύτερη εξέλιξη: ήταν το σήμα ότι ο Τσίπρας και οι δικοί του πρέπει να ξεπεράσουν τον εαυτό τους και – μεταξύ των άλλων – τη ράθυμη αντίληψη που έχουν για τη σημασία του χρόνου (των άλλων). Αν συνεχίσουν με τους ίδιους ρυθμούς και την ίδια αποτελεσματικότητα, ο Μητσοτάκης το μόνο που έχει να κάνει είναι… να περιμένει. Όχι για πολύ.

Advertisements