You are currently browsing the category archive for the ‘Ποιητική καλύβα’ category.

^E3AFDC5E8D8BC46661A1DD1C24AD1BBA0862A0FC34582799AB^pimgpsh_fullsize_distr

poems

Μια μικρή ποιητική συλλογή, σε pdf.

cebcceb1cf85cf81cebfcf8aceb4ceb7cf82-ceb3ceb9cf8ecf81ceb3cebfcf82-ceb1cebdceb4cf81ceadceb1cf82-ceb5cebccf80ceb5ceb9cf81ceafcebacebf28 Oκτωβρίου 1940

Ο ποταμός ξεχείλισε

Ο,τι κι αν γράψω σήμερα

Ο,τι κι αν πω την ώρα ετούτη

Ο,τι κι αν κάμω όπου κι αν πάω

Το παν θάναι για μένα

Ενα τουφέκι που κρατώ στα χέρια κι αλαλάζω

Κάτω τα χέρια από την μάνα μας Ελλάδα.

Είμαι φιλήδονος και σοσιαλιστής

Κ’ έχω την γνώμη πως έτσι κάποτε θα μείνω

Μ’ αυτά που γίνηκαν και γίνονται στον κόσμο

Και κάποτε να σηκωθώ και να φωνάξω

Κάτω οι Εθνικοσοσιαλισταί

Κάτω οι Φασισταί

Κάτω οι βδελυροί υποκριταί της Μόσχας

Πράγματι νυν υπέρ πάντων ο αγών

Ζήτω η Ελλάς

Ζήτω η Αγγλία

Που πολεμάν γι’ αυτά που αγαπάμε

Ενάντια σε όσα μάς είναι μισητά.

Νυν υπέρ πάντων ο αγών

Η Ελευθερία δεν έγινε ποτέ

Με ψέμματα ούτε με σκέτες θεωρίες

Μα με τις πράξεις και οσάκις ήτο ανάγκη με το αίμα

Εμπρός λοιπόν και να χτυπάμε στην καρδιά

Σύντροφοι εμπρός

Φωνάζω αλληλούια.

Το ’28 Οκτωβρίου 1940′, ανέκδοτο από το αρχείο του ποιητή,
δημοσιεύτηκε στο περιοδικόΟ πολίτης‘ (τεύχος 57, Οκτώβριος 1998).
Το ριζωμένο στη μνήμη μου είναι του 1935-36 (Στροφές Στροφάλλων):

Πηγή: Επετειακό | ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ | ToPortale

Βλαστημά ο λοστρόμος τον καιρό
κ’ είν’ αλάργα τόσο η Τοκοπίλλα
Από να φοβάμαι και να καρτερώ
κάλλιο περισκόπιο και τορπίλλα.

Όλες οι τοποθεσίες του Νίκου Καββαδία επι χάρτου, με αναφορά στον στίχο του ποιητή σε καθεμιά από αυτές.
Εξαιρετική δουλειά του civil2006.blogspot.gr
Το πρώτο πράγμα που βλέπει κανείς είναι ότι ο ποιητής δεν συμπαθούσε και πολύ την Βόρεια Αμερική (ή δέν την επισκέφθηκε; Ποιός ξέρει..).
Κι’ άν ψάχνετε την Τοκοπίλλα, βρίσκεται στη Χιλή.

Ορμίσδας, Θεσσαλονίκη 390 μ.Χ.

«Με τείχη απόρθητα οχύρωσε αυτή τη πόλη

ο Ορμίσδας, έχοντας τα χέρια καθαρά».

.

Με συγκινεί αυτό το επιτείχιο επίγραμμα.

Όλοι, αρχίζοντας απ’ τον Φειδία, έτρωγαν λεφτά

και μόνο αυτός ο αλλόφυλος Ορσμίδας βρέθηκε

να ΄χει τα χέρια καθαρά.

.

Ας τον πιστέψουμε

Αλλιώς θα τρελαθούμε βλέποντας τόση ρεμούλα,

τόση ρεμούλα μέσα σε χιλιάδες χρόνια.

Παγκόσμια μέρα για την ποίηση, σήμερα. Υπενθυμίζοντας ότι το κυρίως θέμα δεν είναι η ποίηση αλλά το ποιητικώς υπάρχειν, σας προσκαλώ για μια βόλτα στην «ποιητική καλύβα».

2742640

https://panosz.wordpress.com/category/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CE%B2%CE%B1/

Foto: http://www.photodom.com/fullsize/2742640

Ελάχιστοι κάτω των τέταρτων – ήντα διαβάζουν Παλαμά, στην εποχή μας. Ας γνωρίζουν όμως τα φασιστάκια που βανδάλισαν το άγαλμά του ότι δεν αξίζουν όλα μαζί όσο μια τρίχα από τα μέζεα του ποιητή.

180315134544_4518

Άγνωστοι, κατά την διάρκεια των χθεσινών επεισοδίων, μουτζούρωσαν με μαύρο σπρέι το άγαλμα του Κωστή Παλαμά, το οποίο βρίσκεται στον πεζόδρομο της Μασσαλίας. Επίσης, αφαίρεσαν και ένα κομμάτι από το πρόσωπο του αγάλματος και συγκεκριμένα από το στόμα και τη μύτη.

μέσω ΕΙΚΟΝΑ ΝΤΡΟΠΗΣ: Μουτζούρωσαν με μαύρο σπρέι το άγαλμα του Κωστή Παλαμά.

89_7

Μπουκόφσκι: Ένα εκπληκτικό animation για το ποίημα «Ο Άνθρωπος με τα όμορφα μάτια» :: left.gr.

Το μέλλον περνά ένα γύρω

τα κόκκινα μάτια ατάραχα

στη δική σου θαμπάδα.

Στιγμές με χρώματα

γίνεσαι πάλι εσύ

αυτό που ήσουνα πάντα.

Παλεύεις τον πόνο

μαζεύεις τις μνήμες΄

τα χέρια αδειανά.

Η κίνηση έξω πυκνή΄

άνθρωποι, τροχοφόρα, ιδέες

ξορκίζουν τα κόκκινα μάτια.

(Για τη Γ, 1.10.2014)

…όπως την απαγγέλει ο Σων Κόνερυ.

 

2649364

(Εάν επιθυμείτε να δείτε ολοκληρωμένα τα στιχουργήματα του θείου Ισίδωρου, πιέσατε με τέχνη στο κατάλληλο σημείο της οθόνης)

Το σύνθετο

Tα φορτωσες τα πραματα
μες τ΄αγρια χαραματα
πανω σ΄ένα καμιονι.
Ξημερωμα παρασκευη
αρπαξες την οικοσκευη
κι εφυγες σαν κλεφτρονι Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τέσσερα ποιήματα του Θάνου Γιαννούδη*, από το ιστολόγιό του.

Σπουδές φύλλου

neo classsical

Μικρή μου, μονοσήμαντη κι ανήκουστη φωνή,
εσένα καταράστηκε το τέλος να διαλέξεις
εκείνη η ανυπέρβλητη της κτήσης ηδονή
που βάζουν ως ανάχωμα στην ιαχή της λέξης.

Και κλαίγεσαι ασταμάτητα -φορτίο είναι βαρύ
της μοίρας μας ο έλεγχος κι η αλλαγή της πλεύσης.
Ως άνανδρη σ’ απέρριπταν και ως λιποβαρή
μα πάλι τ’ άγριο άλογο δεν δύνασαι να ιππεύσεις.

Τούς πίστεψες, πικρούλα μου, κι οργάνωσες τη γη,
τις στάνες σου και τ’ όργωμα με τους δικούς τους τρόπους.
Δεν μπόρεσες το είναι σου να τρέψεις σε οργή
κι ως έρμαιο αφέθηκες σε Λάχεσες κι Ατρόπους. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Του Ηλία

Modern art 025

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ

Κορμί που δεν αγκάλιασα ποτέ

Θάλασσα που δεν ταξίδεψα

Γυναίκα που δεν φίλησα

Μεσ΄ στου λαβύρινθου του νου

χάνομαι τα μονοπάτια

μόνος

Να περιγράψω τι;

Τη γλύκα στο πρόσωπο

που λίγοι είδαν

και λιγότεροι αναγνώρισαν;

Εσένα να τρέμεις σαν φύλλο

και να πετάς

σαν γερακίνα

αγέρωχη Θεά

σκλάβα και αφέντρα

στον αέναο χορό

του  Άρη και της

Αφροδίτης.


Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Όσοι αγαπάμε την ποίηση γνωρίζουμε ότι το «αγαπημένο ποίημα» δεν είναι ούτε ένα, ούτε ένα κάθε φορά. Ωστόσο, είναι μερικά ποιήματα που δεν τα ξεπερνάς, επιστρέφεις σ’ αυτά συνεχώς, χρόνια και δεκαετίες. Ένα τέτοιο ποίημα σας παρουσιάζω, 93 χρόνια μετά την πρώτη του δημοσίευση. Σας προσκαλώ να κάνετε κι εσείς την επιλογή σας: ένα ποίημα που εξακολουθεί να μιλάει στην ψυχή σας καιρούς μετά από την ώρα που το πρωτοδιαβάσατε.

Ο Μπουκουβάλας ο μικρός κι ο Κλής του Τσαγκαράκη
κι ο Νίκος του Βρανά
Σάββατο βράδυ κάποτε το ΄ριχναν στο μεράκι
στου Βλάχου κουτσοπίνοντας κρυφά.

Κι ως ήσανε αρχοντόπουλα κι οι τρεις, στο κέφι επάνω
στέλναν για τα βιολιά,
και να, σε λίγο βλέπανε τον Κατσαρό τον Πάνο,
και πίσω το Γιωργή το Μπαταριά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ποιήματα του Γιάννη Βέλλη

modern_art_gallery.-contemporary_galleries_of_modern_art_paintings.merello.-la_natural_condicion

ποιητές

Και τι είμαστε εμείς οι ποιητές,

άνθρωποι του κόσμου,

κάτι από δίπλα σας ή από μέσα σας

σε ένα παράθυρο δοσμένοι,

σε ένα δρόμο περασμένοι,

ακόμα κι άστεγοι στοχαστές σε μια καταιγίδα

σε κάποια πόλη του νότου,

μπερδεμένη σε λάθη και στιγμές,

επιπόλαιη μα και λατρεμένη

όπως και να το δεις,

με τις λέξεις μπλεχτήκαμε,

αδικηθήκαμε κι όμως πάντα επιστρέφουμε νεότεροι

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

348427530_30ea0bd5e2
ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ
Τώρα το ξέρω
Πρέπει ν’ αγαπήσω τη ζωή
Ανάμεσα απ’ τα συντρίμμια
Που βρίσκονται μπροστά μου
Πρέπει να αγαπήσω ξανά
Κάθε μικρό κομμάτι
Κι ένα ένα να τα βάλω στη σειρά
Όμορφα δεν είναι μόνο
Τα απείραχτα πράγματα
Και τα σπασμένα αγάλματα
Έχουν τη δική τους τη χάρη
Και ίσως είναι αυτά
Που πιο πολύ μας μοιάζουν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

klimt

Οι συνάξεις μας τελείωσαν εδώ.

Οι θεατρίνοι μας, στο είχα πει,

ήταν όλοι τους πνεύματα, σβήσανε στον απαλόν αέρα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τρεις μέρες αφιερωμένες στην ποίηση (την πολιτική την αναλαμβάνει ο σχολιαστής). Έμμετρη ή μη. Σατιρική ή όχι. Δική σας ή άλλων συναδέλφων. Δημοσιευμένη ή συρταράτη. Ως την Πέμπτη  21/11 τα μεσάνυχτα.

ΥΓ. Μην είστε ντροπαλοί, μεταξύ μας είμαστε…

Αχ,

τα σφυρά τα ηλιοψημένα

οι κνήμες του μπρούντζου

τα σκέλη που ξεπερνούν κατά τι την ορθή γωνία

στην πίσω θέση της μηχανής.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μεμνῆσθαι δὲ καὶ τοῦ ἐπιλανθανομένου ᾗ ἡ ὁδὸς ἄγει.

 Paths___Wallpaper_by_RichardCederfjard

Για τους Δελφούς αν κίνησε ή την Ιθάκη

στα στήθια του έχει πόνο και σαράκι

είν’  αμαρτία η ματιά σου η θυμωμένη

γι αυτόν που ξέχασε η στράτα που πηγαίνει. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

 

Σκαρφάλωσα στο Μύτικα

κι είπα τραγούδια εαμίτικα

(άλλο να γράφεις Canto

κι άλλο να σου λένε: κάν’ το)

404322-σάρωση0030 Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

louka-katseli
Ναι…. οι ψεκασμένοι υπάρχουν και καλλιτεχνούν δημιουργώντας ποίηση.
Όχι…. δεν είναι άλλο ένα δημιούργημα του moufanet, είναι ποίημα αφιερωμένο στη Λούκα.
Ούτε οι Σταλίνες δεν έγραψαν τέτοια για τον Ιωσήφ.
«Χαμόγελο Κατσέλη»

(Στη Λούκα Κατσέλη που σε δύσκολες ώρες αγκάλιασε τον Έλληνα)

Εκεί που άλλοι παραδόθηκαν,
εσύ αντιστάθηκες. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

 

Θα ξαναβρούμε τους ρυθμούς εκεί που τους αφήσαμε

Στην αμμουδιά με τους αφρούς του περασμένου χρόνου

Στα ξύλα που τα σφήνωσαν κατάβραχα φουρτούνες

Στα φύκια τα ξασπρόθωρα στο ασίγαστο νερό.

Θα ξαναβρούμε τους ρυθμούς παντού. Μονάχα εσένα

Δε θα σε βρούμε πουθενά της νιότης αστραπή

Πιο γρήγορη απ΄ το τρέξιμο πιο λίγη απ΄ το δελφίνι

Στο πήδημά του, μια στιγμή στο πέλαγο αν φανεί

Ζήσιμος Λορεντζάτος


Του φίλου και καλού ποιητή Γιώργου Θεοχάρη.
Χιονίζει στην Αράχωβα.
Τον θυμωμένο Παρνασσό η αντάρα κρύβει.
Skiers με φόρμες κολλητές
μπαίνουν στα pub για ένα drink,
τρέχουνε στα fast food,
τρώνε hot dog με ketch up. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Σκαλίζοντας για πολιτιστικά πονήματα δημιουργημένα κάτω από τον οίστρο του αντιμνημονιακού αγώνα, έπεσα σε ένα ποίημα το οποίο αναδημοσίευσε το TVXS
 http://tvxs.gr/news/keimena/antimnimoniaki-poiisi-eyromonodromos πριν από κανένα δίμηνο.
Μάλιστα τότε είχε οργανωθεί και σουαρέ αντιμνημονιακής ποίησης. Το έχασα μεν αλλά θα έχω τ’ αυτιά μου ανοιχτά για παρόμοια πολιτιστικά γεγονότα στο μέλλον και θα σας ενημερώσω. Άλλωστε αι ειδοί του Μαρτίου έρχονται. Χο.  Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γιώργης Παυλόπουλος

Στον Μιχάλη Πιερή

Πού είναι τα πουλιά;

Ατσάραντοι και λιάροι κι’ αητομάχια
συκοφάγοι και κατσουλιέρες και κοτσύφια
τσουτσουλιάνοι και τσαλαπετεινοί και τσόνοι
καλημάνες και καλατζάκια και τσιμιάλια Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΔΙΚΤΥΟ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΙΓΑΛΕΩ

“Το έθνος να λυπάστε αν ένδυμα φορεί που δεν το ύφανε. Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ’ τη σοδειά του. Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.

Το έθνος να λυπάστε  που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας. Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα  μες τα ερείπιά του. Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.

Το έθνος να λυπάστε που έχει  αλεπού για πολιτικό, απατεώνα  για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.

Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους.”

Xαλίλ  Γκιμπράν “ο Κήπος του Προφήτη” – 1923

Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ
σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,
ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ
καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;

Νὰ τρέφῃ ὅλους τοὺς ἀργούς,
νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,
ταμεῖο δίχως χρήματα
καὶ δόξης τόσα μνήματα;

Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ
καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,
κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε
τὸν κλέφτη νὰ γυρεύουνε;

( Γ.  Σουρής)

Ἀντισταθεῖτε
σ᾿ αὐτὸν ποὺ χτίζει ἕνα μικρὸ σπιτάκι
καὶ λέει: καλὰ εἶμαι ἐδῶ.

Ἀντισταθεῖτε σ᾿ αὐτὸν ποὺ γύρισε πάλι στὸ σπίτι
καὶ λέει: Δόξα σοι ὁ Θεός.

Ἀντισταθεῖτε
στὸν περσικὸ τάπητα τῶν πoλυκατοικιῶν
στὸν κοντὸ ἄνθρωπο τοῦ γραφείου
στὴν ἑταιρεία εἰσαγωγαὶ- ἐξαγωγαί
στὴν κρατικὴ ἐκπαίδευση
στὸ φόρο
σὲ μένα ἀκόμα ποὺ σᾶς ἱστορῶ. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

O Ντίνος Χριστιανόπουλος είναι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, η σημαντικότερη προσωπικότητα της σύγχρονης Θεσσαλονίκης. Το ΑΠΘ τιμώντας τον τιμά τον εαυτό του.

http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=280059

Για πρώτη φορά, το Τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) τιμά ένα λογοτέχνη που ταυτόχρονα είναι και απόφοιτος του τμήματος.

Αυτός ο λογοτέχνης είναι ο 80χρονος σήμερα Ντίνος Χριστιανόπουλος, ο ποιητής, κριτικός και εκδότης, ο οποίος θα αναγορευθεί σε επίτιμο διδάκτορα του Τμήματος Φιλολογίας. Η τελετή έχει οριστεί για αύριο στις 11 το πρωί, στην αίθουσα Τελετών της Παλαιάς Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ.

«Ισως και να αυτοαναιρούμαι, με την απόφασή μου να δεχθώ τη διάκριση αυτή -έχω αρνηθεί τα πάντα μέχρι σήμερα· και τιμητικές συντάξεις και διακρίσεις και άλλα, αλλά είναι που γίνεται από τη σχολή μου. Το ξέρω πως παλιότερα έχω δηλώσει ότι δεν θα λάμβανα ποτέ βραβείο, αλλά αυτό το κάνω για να μιλήσω επιτέλους εγώ για τους ποιητές αυτής της πόλης», δήλωσε ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος, με αφορμή την αυριανή αναγόρευσή του. Βάσει του προγράμματος, στην αντιφώνησή του στη διάρκεια της τελετής θα μιλήσει με θέμα «Οι σημαντικότεροι ποιητές της Θεσσαλονίκης: μικρό γραμματολογικό σχεδίασμα». Ο ίδιος κάνει γνωστό πως θα αναφερθεί σε συνολικά 13 ποιητές της Θεσσαλονίκης του περασμένου αιώνα, ξεκαθαρίζει πως… «όχι, ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος δεν συμπεριλαμβάνεται -από μένα- στους σημαντικότερους» και αφήνει το θέμα αυτό να το κρίνει ο μελετητής του μέλλοντος.


Κάθε µέρα που περνά ξεριζώνω τα οράµατά µου, ξεριζώνω τα µάτια µου.

∆εν θέλω, δεν µπορώ, να βλέπω κάθε µέρα ανθρώπους να πεθαίνουν.

Προτιµώ να ‘µαι από πέτρα και να ζω στο σκοτάδι

από το να υποµένω τη ναυτία της εσωτερικής µου εξασθένησης

και να χαµογελώ δεξιά κι αριστερά για να κάνω τη δουλειά µου.

Οµως δεν έχω άλλη δουλειά από το να είµαι εδώ λέγοντας την αλήθεια

στη µέση του δρόµου, στους τέσσερις ανέµους.

(…)

Μου µιλούν για τον Θεό ή µου µιλούν για την Ιστορία. Γελώ

που πρέπει τόσο µακριά να αναζητήσω την εξήγηση της δίψας

που µε καταβροχθίζει, της δίψας να ζω σαν τον ήλιο

στο έλεος του ανέµου, αιώνια.

http://diastaseis.blogspot.com/2011/04/blog-post_27.html

Ο Νάνος Βαλαωρίτης είναι σήμερα ένας παππούς ποιητής με κάτασπρα, αγιοβασιλιάτικα γένια και λίγο “μπερδεμένο” βάδισμα. Για 25 χρόνια δίδασκε δημιουργική γραφή στο πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο. Ήταν εκεί, όταν η αστυνομία κυνηγούσε φοιτητές που διαμαρτύρονταν για τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Στις Η.Π.Α. δεν υπάρχει η έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου. Η εισβολή ή όχι της αστυνομίας εξαρτάται μόνο από το όνομα και την οικονομική δύναμη του κάθε πανεπιστημίου. «Υπήρξαν και νεκροί, μέσα στα campus των πανεπιστημίων ή στους γύρω δρόμους», μου λέει.

Συνέντευξη στον Αλέξη Γαγλία για το http://eranistis.net/

Σήμερα, στα 83 του, συνεχίζει να γράφει ποιήματα και εκδίδει το λογοτεχνικό – εικαστικό περιοδικό «Νέα Συντέλεια». Αγαπά όλες τις τέχνες, το video art, τη μινιμάλ ηλεκτρονική μουσική και ζει μαζί με την αμερικανίδα ζωγράφο γυναίκα του, τη ζωγράφο κόρη του, χιλιάδες βιβλία και το laptop του, στο Κολωνάκι – σε μια από κείνες τις παλιές (σαν) bauhaus πολυκατοικίες, με το σιδερένιο, αλλά «διάφανο» ασανσέρ. Στο μπαλκόνι του, υπάρχει μια κενή υποδοχή για το κοντάρι μιας σημαίας και τη στιγμή που τον φωτογράφιζα απ’ το δρόμο, ένιωσα σα ν’ απαθανάτιζα έναν παλιό, μαθημένο καπετάνιο ενός καραβιού ή κάποιου αντάρτικου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μια διαπίστωση του νεαρού Σεφέρη σε γράμμα του προς την αδελφή του Ιωάννα: «Γαλλικά θα μπορούσα ίσως να γράψω (ποίηση) μα δε θέλω, γιατί αγαπώ την Ελλάδα. Ελληνικά μου είναι αδύνατο να πω ό,τι θέλω γιατί δεν έχωμε γλώσσα. (…) Στην ελληνική, εκτός από αισθήματα βουνίσια ή χωριανέικα, δεν μπορούμε να πούμε τίποτα για την ώρα, γι΄ αυτό και τα πιο πολιτισμένα ποιήματα που έχουν γραφεί στην ελληνική μυρίζουν μυτζήθρα».

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=396106&h1=true

Ευτυχώς, ο Σεφέρης ενηλικιώθηκε. Στο μεταξύ είχε ωριμάσει και η ελληνική γλώσσα, για τη σύγχρονη ποίηση.

ΥΓ. Η φωτογραφία είναι του ίδιου του ποιητή.  Εδώ http://www.dpgr.gr/forum/index.php?topic=24006.0   θα βρείτε κι άλλες – με ποικίλες μυρωδιές.

Αχ Σαλονίκη, ποιητών φύτρα…
Ο ποιητής 
Αυτός ο αθώος 
Αυτός ο μάγος 
Ο θαυματοποιός 
Ο μυστηριώδης δαμαστής των λέξεων 
Που λατρεύει την ομορφιά 
Αυτός ο μικρός θεός που μιλά
 Και με το λόγο του γίνεται φως Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

 

Όσο να σε λυπηθή

της αγάπης ο Θεός,

και να ξημερώση μιάν αυγή,

και να σε καλέση ο λυτρωμός,

ώ Ψυχή παραδαρμένη από το κρίμα!

Και θ’ ακούσης τη φωνή τού λυτρωτή,

θα γδυθής τής αμαρτίας το ντύμα,

και ξανά κυβερνημένη κι αλαφρή

θα σαλέψης σαν τη χλόη, σαν το πουλί,

σαν τον κόρφο το γυναίκειο, σαν το  κύμα,

και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί

να κατρακυλήσης πιο βαθιά στου Κακού τη σκάλα,

– για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί

θα αιστανθής να σου φυτρώσουν,

ώ χαρά! τα φτερά,

τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!

Κωστής Παλαμάς ( «Ο Δωδεκάλογος τού Γύφτου», Λόγος Η΄ [οι  τελευταίοι 17 στίχοι] )

*

Πρόταση του Σ.Α. Θεοδωρόπουλου.

 


Ο Μπουκουβάλας ο μικρός κι ο Κλής του Τσαγκαράκη
κι ο Νίκος του Βρανά
Σάββατο βράδυ κάποτε το ΄ριχναν στο μεράκι
στου Βλάχου κουτσοπίνοντας κρυφά.

Κι ως ήσανε αρχοντόπουλα κι οι τρεις, στο κέφι επάνω
στέλναν για τα βιολιά,
και να, σε λίγο βλέπανε τον Κατσαρό τον Πάνο,
και πίσω το Γιωργή το Μπαταριά.

 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Φαντάστηκε κάποτε

τα παιδικά της όνειρα

μέσα στον απόλυτο

θρίαμβό τους.

Πέρασε τη θλίψη

απ’ τα μουντά δειλινά

πικρό δαφνόφυλλο

στα χείλη της.

Ασίνην τε…

ΙΛlΑΔΑ

Κοιτάξαμε όλο το πρωί γύρω – γύρω το κάστρο
αρχίζοντας από το μέρος του ίσκιου
εκεί που η θάλασσα πράσινη και χωρίς αναλαμπή,
το στήθος σκοτωμένου παγονιού μας
δέχτηκε όπως ο καιρός χωρίς κανένα χάσμα.

Οι φλέβες του βρόχου κατέβαιναν από ψηλά στριμμένα κλήματα
γυμνά πολύκλωνα ζωντανεύοντας στ’ άγγιγμα του νερού,
καθώς το μάτι ακολουθώντας τις πάλευε να ξεφύγει
το κουραστικό λίκνισμα χάνοντας δύναμη ολοένα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Τροχιά

Τώρα μεσʼ απʼ το στήθος μου περνάς
με ανοίγματα ερημιάς
αφήνοντας χρυσά νομίσματα
σαν ήλιος μεσʼ από κοφίνια
που τα ξεπάτωσε η σιωπή,
αμνημόνευτη αλλιώς σʼ αυτούς τους τόπους.

Για κείνο το άσπρο ανάμεσα του τρία
και του τέσσερα χρεώθηκα βροχές
το αίμα δυο ασβών πίσω από σκοίνα
και μια γονυκλισία μέρες του Ακαθίστου,
να μην είναι θάνατος ούτε ενωμοτία
του Σεπτέμβρη
ούτε η μπόλια του μεσημεριού
απλωμένη ανάμεσα του ύπνου των αλόγων.

Έτσι θα περιμένεις Μάη Ιούλιο
ίσως και Αύγουστο
κάνε δυο δεκαετίες με κολεόπτερα και βάλε
μπορεί και αιώνα
μήγαρις βγω από νερά αλλοιωμένος
και γίνει φως και γίνει σκότος
ημέρα πρώτη της δημιουργίας.
(Το πήρα από τον ιστότοπο www.poiein.gr )

…των αλήτικων παπουτσιών μου.

(Κατερίνα Γώγου, από το τρία κλικ αριστερά)

…τα νύχια του αετού από τη μοναξιά

Και το ράμφος του μοναχός του γύρισε

μοναχός να πεθάνει.

(Κατερίνα Γώγου,  από το μήνα των παγωμένων σταφυλιών)

Kατηγορίες

Αρχείο

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 513 ακόμα followers

Follow Η καλύβα ψηλά στο βουνό on WordPress.com

Blog Stats

  • 9,068,381 hits