You are currently browsing the category archive for the ‘Προσωπικά’ category.


Προ ολίγου, ολίγον προ του λυκόφωτος, είδα τον εαυτό μου είκοσι χρόνια πριν. Δηλαδή είδα έναν τύπο που μου έμοιαζε σκανδαλωδώς σε όλα: ίδιο μπόι και σουλούπι, ίδιο ψάθινο καπέλο, ίδια γυαλιά και σαγόνι (ξυρισμένο), ίδιο σκούρο μπλε μπλουζάκι και παντελόνι. Ακόμα χειρότερα, ίδιο στυλ, καθώς περίμενε στη γωνία του Λαλαούνη.

Καθόμουν δέκα μέτρα πιο πέρα, στο γωνιακό τραπεζάκι στη Λιστόν, απέναντι απ’ το περίπτερο και είχα πιει μόνο δυο μπύρες. Ο τύπος, λέμε, μου έμοιαζε λες και είχα δραπετεύσει αυτοπροσώπως από τη μηχανή του χρόνου. Άσε που είκοσι χρόνια πριν είχα σταθεί κι εγώ σ’ εκείνη τη γωνία περιμένοντας τη γυναίκα μου να τελειώσει με τα ψώνια ή τα νταλαβέρια της με τον Άγιο Σπυρίδωνα.

Ευτυχώς οι γυναίκες μας δεν έμοιαζαν καθόλου, οπότε βγήκα από το matrix και παράγγειλα μια μπύρα ακόμα. «Τι έκανες ρε μαλάκα τα τελευταία είκοσι χρόνια;» ρώτησα τον εαυτό μου, με μια κάποια σκαιότητα  ασυνήθιστη μεταξύ μας. Δυσκολεύτηκα να μου απαντήσω, όχι λόγω της ζέστης. Είναι τα πιο ουσιαστικά χρόνια, από τα 35 ως τα 55, χονδρικά. Τα χρόνια που φτιάχνεις ή δεν φτιάχνεις. Που ζεις ή δεν ζεις.

Σήκωσα το κεφάλι μήπως πάρω καμιάν ιδέα από το μετείκασμά μου του παρελθόντος, αλλά ο τύπος είχε φύγει από το οπτικό μου πεδίο. Δεν συγκεντρώθηκα ξανά στο ερώτημα, άλλωστε είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει – και δεν με συνέφερε, εδώ που τα λέμε.

 

PALIES-6-0011

PALIES-6-0015

Περί το 1983, στο Μεσοπόταμο. Είχαμε βρεθεί πολλά πρωτοξάδερφα τότε και με την προηγούμενη γενιά, που ήταν ακόμα στα ντουζένια της, έγινε ένα γλέντι αξέχαστο. Κάποιοι απ’ όσους ήταν εκεί έρχονται τώρα στην καλύβα και θα δουν τη φωτογραφία: Χρόνια πολλά – και να το ξανακάνουμε, με τους νεότερους που προέκυψαν στο μεταξύ! 🙂

Scan10007

Το διασκέδαζα πολύ, ιδίως στην Πέμπτη και την Έκτη. Όχι για τη σημαία, που την πηγαίναμε απέναντι για τη δοξολογία, ούτε για τον πατριωτικό λόγο που έβγαζε ο δάσκαλος και από τον οποίο δε θυμάμαι ούτε λέξη. Μου άρεσε γιατί ετοιμάζαμε τη γιορτή.

Δεν ήταν μόνο που ντυνόμαστε αγωνιστές του ΄21 (με μεγάλη στιλιστική ελευθερία, όπως φαίνεται στη φωτογραφία). Ήταν τα ποιήματα και – πάνω απ΄ όλα – ήταν τα θεατρικά που ανεβάζαμε. Σε αυτοσχέδια πλην κανονική σκηνή, μέσα στην αίθουσα του μονοθέσιου σχολείου μας. Με πατάρι, με αυλαία, με σημαιάκια ένα γύρω: μια σύνθεση που  μονάχα ο Μπόστ μπόρεσε να συλλάβει και να απαθανατίσει, όπως διαπίστωσα εκ των υστέρων. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Scan10026b

Στις 26 Οκτωβρίου 1979, βραδάκι, έφτασα στη Θεσσαλονίκη. Για να είμαι ειλικρινής δε θυμάμαι αν ήταν βράδυ, αλλά δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς, δεδομένου ότι ξεκίνησα το πρωί της ίδιας μέρας από το Μεσοπόταμο για την Καλαμάτα, όπου πήρα κάποιο πρωινό λεωφορείο για την Αθήνα. Τότε το ταξίδι ανάμεσα στις δυο πόλεις διαρκούσε περί τις έξι ώρες, με χάιλαϊτ τη διάβαση του Αχλαδόκαμπου – φανταστείτε τις φουρκέτες που βγάζουν στην Άμφισσα (από το Μπράλλο) επί δεκαεφτά. Στάση γιατί κουράστηκα ήδη, για σουβλάκι στους Μύλους: μια ατραξιόν γεύσης που εξαφανίστηκε οριστικά, όχι γιατί φτιάχτηκαν οι δρόμοι, αλλά γιατί χάλασαν τα χοιρινά. Ίσως επί Σημίτη, ίσως και λίγο πιο πριν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μετά τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών στους ΟΠ γίνεται κατανοητό σε όλους τι  εννοούσα πέρυσι τον Μάιο. Γιατί αυτά που συμβαίνουν τώρα ήταν απολύτως προβλέψιμα, από τότε.

«Αποχωρώ από τους Οικολόγους Πράσινους, για λόγους πολιτικής και προσωπικής αξιοπρέπειας».

Με αυτό το μήνυμα έκλεισε ο κύκλος της δικής μου συμμετοχής στους ΟΠ. Τώρα, επιστροφή στο γνώριμο χώρο των πολιτικά αστέγων – ευτυχώς έρχεται το καλοκαιράκι 😉

Τελευταία μέρα του χρόνου, πρωινός καφές. Ησυχία, όλοι κοιμούνται. Ευκαιρία για μια σύντομη ανασκόπηση του 2011.

*

Φέτος μπλέχτηκε το συλλογικό με το προσωπικό, όσο ποτέ άλλοτε. Γιατί η επώδυνη πορεία της ελληνικής κοινωνίας προς τη χρεοκοπία και τη διάλυση δεν είναι κάτι θεωρητικό, το οποίο μπορούμε να παρακολουθούμε ως θεατές: αφορά τον καθένα μας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ευχές για το Μιχάλη Μιχελή που έχει τα γενέθλιά του. Δύναμη και ενδιαφέρον νάχεις να ερευνάς και μεις να σε διαβάζουμε. 

Και οι δύο λατρεύουμε τα κόμικ. Καθόμαστε λοιπόν, πατέρας και γιος, πίναμε το καφεδάκι μας και διαβάζαμε καθένας το νεοαποκτηθέν βιβλίο του. Ο Αρίστος το Σόου Μπίζνες του Αρκά και εγώ το Ρεμπέτικο (το κακό βοτάνι) του Νταβίντ Προυντόμ. Στο μεταξύ, οι Θεσσαλονικιές περνούσαν κατά κύματα, πάνω κάτω.

Ωραία φάση!

…το οποίο στέγαζε τότε το δημαρχείο της πόλης, ένας συμπαθής αντιδήμαρχος πάντρεψε ένα τσούρμο ομογενείς ρωσοπόντιους – μαζί μ’ αυτούς και μένα με την καλή μου.

– Είπες «Καβάφης»;

– Όχι, αλλά τον ξέρω.

– Σιγά… Πες ένα ποίημά του, αν τον ξέρεις.

– Ξέρω την Ιθάκη.

– …

– Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη

(σκόπιμη καθυστέρηση- αδημονία για τη συνέχεια)

είσαι τόσο ηλίθιος που θα βρεθείς στη Θράκη!

– …

*

Ο Αρίστος, μαθητής της ΣΤ’ Δημοτικού, δεν έχει διαβάσει ακόμα Καβάφη, αλλά έχει ξεκοκκαλίσει τον Αρκά!

Χαμένος επί μέρες τώρα στη δουλειά έμπαινα περιστασιακά  στο Καλυβόσπιτο και δεν είχα την ώρα και το κουράγιο να ανατρέξω σε όλα τα τεκταινόμενα.

Έτσι μόλις χθές και μετά από τηλεφώνημα Φίλου πήρα πρέφα τι πραγματικά συνέβη στα δύο ποστ :  περί Cove και περί ΑΓΡΟΓΗΣ.  Η συνδυαστική ανάγνωση όλων των σχολίων που επιχείρησα χθές το βράδυ μου χάλασε , όπως ήταν επόμενο , τη διάθεση και αποφάσισα να μη παρέμβω προς στιγμήν αφού , του Καλυβάρχου απόντος σε άδεια μετ’ αποδοχών , ο αγαπητός μας Σχολιαστής ανέλαβε δικαιωματικά να διευθετήσει κατά το δυνατόν το ζήτημα.

Είναι όμως προφανές ότι τα πράγματα στη καλύβα σήμερα δεν είναι τα ίδια όπως προχτές . Η όψιμη παρουσία ορισμένων «ανωνύμων» και «ακύρων»  που ήρθαν να υπενθυμίσουν ( καλοπροαίρετα ή κακόβουλα , δεν έχει σημασία ) στους εναπομείναντες εν ευωχία την απουσία του Δρακολέοντα , με έπεισαν ότι θα πρέπει , έστω εκ των υστέρων , να εκφέρω δημοσία και το δική μου άποψη.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σήμερα που γιορτάζουμε δεκαεφτά χρόνια, οχτώ μήνες και κάτι ψιλά, λέω να της χαρίσω ένα μπουκέτο λουλούδια – και μερικούς από τους πιο νόστιμους στίχους που γεύτηκα στη ζωή μου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η απαράμιλλη ερμηνευτική τεχνική ενός γίγαντα….

Γεννημένος πριν από 80 χρόνια στις Βρυξέλλες , γόνος αστικής οικογένειας με Φλαμανδικές ρίζες αλλά Βαλλονική πολιτισμική ταυτότητα ο Ζακ Μπρέλ μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον οικονομικά άνετο , συντηρητικό  και καθολικό.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

…και για τα γενέθλια της καλύβας το as time goes by

roses_ny

…η Αναστασία εξελέγη (εκλέχτηκε) Γραμματέας στη τάξη της!

traka21july2009 009

(η φωτογραφία είναι μετά, εννοείται…)

Ας το πάρουμε αλλιώς: από τον Αύγουστο του ’93 που είχα το πρώτο μου τροχαίο, μέχρι σήμερα που είχα το τελευταίο (κι ας είναι όντως το τελευταίο!) κανένας μα κανένας δεν τραυματίστηκε σοβαρά! Τα ατυχήματα αποδείχτηκαν απλώς η χαρά του φαναρτζή και των συναφών ευγενών επαγγελμάτων.

Σήμερα το σκηνικό δεν άλλαξε:  Μια μοτοσυκλέτα μεγάλου κυβισμού ξέφυγε από την πορεία της, έπεσε και ήρθε σφαίρα απάνω μου, στο αντίθετο ρεύμα, πενήντα μέτρα πριν το Παλατάκι, σ’ εκείνη τη γουστόζικη στροφή που Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Από το ιστολόγιο enviromentalfood:

http://environmentfood.blogspot.com/2009/05/blog-post_13.html

*

Αγαπητέ κύρια/ε Υποψήφια/ε Ευρωβουλευτή

Από το 2005, γνωρίζετε ότι λίγα χιλιόμετρα πιο βόρεια από την Αθήνα, στα Οινόφυτα, στον Ωρωπό, στη Θήβα και στην Αυλίδα μάς διανέμουν για να πίνουμε νερό με καρκινογόνο εξασθενές χρώμιο [Cr(VI)], αφού έχει μολυνθεί πλήρως ο υπόγειος υδροφόρος ορίζοντας από την σχετική αυθαίρετη διαχείρηση τοξικών αποβλήτων από την σχετική τοπική βιομηχανία! Μιλάμε για μια εκτεταμένη περιοχή όπου ζουν περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι και όπου παράγονται τρόφιμα-βολβοί που ξέρουμε –από τη διεθνή βιβλιογραφία και πρακτική- ότι βιοσυσσωρεύουν τα βαρέα μέταλλα.

Ρυπασμένο νερό με τοξικά χημικά σημαίνει όμως …θάνατος : 200 νεκρά πουλιά φλαμίνκο (λίμνη Kορώνεια, Σεπτέμβρης του 2007), 1.000 τόνοι νεκρών ψαριών (Aμβρακικός κόλπος, Φλεβάρης του 2008) αλλά και θάνατοι ανθρώπων από καρκίνο στα Oινόφυτα (οι θάνατοι από καρκίνο στα Oινόφυτα ήταν 6% το 1989 ενώ σήμερα είναι …στο 36%, μόλις 600% πάνω!). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

elections

Θυμάμαι εκείνες του 1987. Τέτοια μάτια δεν ξεχνιούνται…

Καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά μου ξαναζώ ανάστροφα το παρελθόν. Τότε που ανακάλυπτα τα θαύματα της ύπαρξης, δεν έβλεπα τα βλέμματα του πατέρα και της μάνας μου, που με ακολουθούσαν τρυφερά και ανήσυχα. Τα βλέπω τώρα.

Γράφει ο Μικρός Παραμυθάς

Μια φορά και ένα καιρό -δεν ξέρω γιατί όλα τα βιβλία αρχίζουν έτσι, τέλος πάντων- μια φορά κι ένα καιρό σ’ ένα δασάκι υπήρχε ένας χορτοφάγος λύκος που τον έλεγαν Κιτρινούλη, γιατί όλο τον καιρό είχε μαζί του μια κίτρινη κάπα, που την πήρε από το δάσος.

Εκεί κοντά λίγο έξω από το δάσος έμενε ένα κορίτσι, ήταν πολύ κακό, τα ήθελε όλα για αυτήν, την έλεγαν Κοκκινοσκουφίτσα. Αλλά έπρεπε να τη λέμε Μαυροσκουφίτσα.

Είχε πάει στο δάσος για να επισκεφτεί τη γιαγιά της. Σε κείνο το μονοπάτι συνάντησε έναν λύκο, αλλά έγινε κάτι πολύ περίεργο, το μάτι της Κοκκινοσκουφίτσας άστραψε και ο λύκος άρχισε να τρέχει. Πήγε πίσω στην αγέλη του φωνάζοντας κίνδυνος έρχεται το τέρας, κίνδυνος. Τότε ο μπαμπάς του Κιτρινούλη Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Αρίστος μόλις τελείωσε το μάθημα κιθάρας. Σπουδαία τα λάχανα, θα μου πείτε. Ναι, αλλά ο δάσκαλός του βρίσκεται στην Αμερική, για σπουδές – και ο Αρίστος στη Θεσσαλονίκη. Και έκαναν μια χαρά το μάθημά τους, με skype και κάμερα! Χωρίς  να κοστίσει ούτε μισό ευρώ!

Δεν ξέρω, αλλά εγώ το βρίσκω όλο αυτό …wow! 😉

Ο Καπετάνιος ήταν ένας άντρας ψηλός και δυνατός, αλλά είχε ευαίσθητη καρδιά. Τον γνώρισα πριν δώδεκα χρόνια, λίγο μετά το τριπλό μπαι-πας. Βρεθήκαμε ελάχιστες φορές, αυτός έφυγε ξανά στα καράβια και μετά στην έδρα της εταιρείας, κάπου στην Κεντρική Ευρώπη. Μάθαινα συχνά τα νέα του, καθώς οι γυναίκες μας είναι φιλενάδες. Τελευταία ευκαιρία να βρεθούμε ο γάμος της κόρης, που έγινε το Νοέμβρη, στην Κρήτη. Δεν. Την Κυριακή δεν θα είναι εκεί που θα συναντηθούν οι δικοί του και οι φίλοι. Έφυγε πριν σαράντα μέρες, μέσα στις γιορτές, στον ύπνο του. Ίσως κάποτε μάθω αν έκανε το όνειρό του πραγματικότητα, στον ενάμιση χρόνο που ήταν στη σύνταξη: ένα μεγάλο δωμάτιο – εργαστήρι, όπου θα συναρμολογούσε τα μοντέλα των πλοίων και των αεροπλάνων που αγόραζε για δεκαετίες και που όσο δούλευε δεν είχε ποτέ χρόνο να τα βγάλει από τα κουτιά τους.

mrs_d

…και είμαστε ακόμα στην αρχή 🙂

…αλλιώς δεν εξηγείται πως αποφάσισα χθες, μέσα σε 3 δευτερόλεπτα να δεχτώ την ετησίως επαναλαμβανόμενη και μετά λύπης απορριπτόμενη πρόταση να συμμετάσχω και πάλι στην ερασιτεχνική θεατρική ομάδα. Ποια ομάδα; Κλικ στα μυστικά:

 http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2005/10/blog-post_14.html

16noe2008-018a

…ίδρωσε για πρώτη φορά σήμερα σε «κανονικό» (φιλικό) αγώνα.

Την επόμενη, θα κερδίσουμε κιόλας!

anastasia

12 η Αναστασία…

2 η καλύβα…

47 η αφεντιά μου…

 

Το μπλογκ έπηξε στα πολιτικά ποστ, πρέπει να διορθωθεί η αναλογία και να στανιάρουμε, κι εγώ και οι καλυβίστες. Ο θείος Ισίδωρος αποφάσισε ν’ ασχοληθεί με τις δουλειές του και παράτησε το χασομέρι στο δίκτυο. Το τραγούδι του Πάνου Μιχαλόπουλου «σκοτούρα» που άκουσα σήμερα οδηγώντας, να θυμηθώ να το παίξουμε στην εκπομπή με τον Athanassios, αν αξιωθούμε να την κάνουμε. Αν κατέβω αυτή την Παρασκευή στην Αθήνα, τότε την άλλη, σίγουρα. Σίγουρα; Τίποτα δεν είναι σίγουρο, εκτός από το θάνατο και τη βλακεία. Και την οδύνη, που δεν ξέρεις πότε θα χτυπήσει τη δική σου πόρτα ξανά. Να θυμηθώ να δουλέψω, να τελειώσω επιτέλους εκείνη την παρουσίαση, οι μέρες τελειώνουν. Μετά, να ετοιμάσω την εισήγηση για τα πειραματόζωα.  Να προσπαθήσω να ξεβαλτώσω αυτά που έχουν κολλήσει στο Πανεπιστήμιο. Προπάντων να μη ξεχάσω να βρω μια καλή δικαιολογία στο γιατί όλα αυτά.

Πίνω τον απογευματινό καφέ μου τελών εν συγχύσει. Σε λίγο θα συνοδεύσω στην Κατερίνη τρεις ξετρελαμένες δωδεκάχρονες (η κόρη μου μία από αυτές ) στη συναυλία της Παπαρίζου. Το δυσβάσταχτο είναι ότι πρέπει να παραμείνω εντός του σταδίου… Βρε τι πάθαμε, στα μέσα του Αυγούστου!

Θέλω να γράψω αυτό το ποστ πριν τελειώσει η μέρα.

Δεκάξι ολόκληρα χρόνια, από το πρώτο μας «ραντεβού».

Σ’ αγαπάω, περισσότερο από ποτέ.

…όπως την αποτύπωσε σήμερα το πρωί ο Αρίστος, στην εκδρομή του σχολείου του.  Ανεβαίνει «στο ίντερνετ» κατ’ απαίτησή του.

…γιατί εκεί συνάντησα ένα πιπίνι.

007a.jpg

*

Στίχος από το πρώτο τραγούδι που συνέθεσε (μουσική[;] και λόγια) ο οχτάχρονος Αριστείδης, ενθουσιασμένος με την ηλεκτρική κιθάρα που απόχτησε την Πρωτοχρονιά.

Πότε θα το πω, επιτέλους;

Έχω επίγνωση της υλικότητας των αΰλων και της δυσκολίας

ν’ αρνιέσαι τις χαρές, τις νίκες σου, τα πλούτη πάσα μέρα

(Αλκιβιάδη, θυμάσαι ποιός έγραψε αυτόν το στίχο;)

Αλλά, που θα πάει, θα το πω!

Σύντομα, ελπίζω*.

Γιατί το νέο βιάζεται να σκάσει μύτη**- και ο χειρότερος εχθρός του είναι η ρουτίνα!

* Ίσως, στο χιλιοστό ποστ

(αυτό είναι το νο 923)

** ουδεμία σχέση με τον Τσίπρα!

Τότε δεν είχαμε μπλογκ. Κράτησα το «ημερολόγιο της Αναστασίας» σ’ ένα τετράδιο με σκληρά εξώφυλλα. Ευτυχώς, γιατί διαβάζοντάς το τώρα, η μνήμη βοηθιέται πολύ – και επανέρχεται εκείνη η ατμόσφαιρα των ημερών που συγκλόνισαν τον κόσμο. Το δικό μου και της μαμάς της, δηλαδή… 🙂

Αντιγράφω ένα μικρό απόσπασμα.

*

Η εμπειρία του τοκετού ήταν συγκλονιστική. Η Δ. με ήθελε μέσα κι έτσι, άθελά μου ομολογώ, ήμουνα κι εγώ εκεί. Εν τέλει α) δεν λιγοκάρδισα και β) μου έμεινε η μοναδική εμπειρία της πρώτης εικόνας, του πρώτου κλάματος της κόρης. Βγήκε μαλλιαρή και μαυρούλα (αν και όχι όσο φανταζόμουν ότι είναι τα μωρά). Η μαμά της έκλαιγε ανακουφισμένη, η μαία την τύλιξε σε πράσινα οθόνια και της την έδωσε στην αγκαλιά. Πέρα από το αρχικό της κλάμα, ήταν ήσυχη. Όταν, σε λίγο, οδηγήθηκε στην αίθουσα νεογνών, την πήρα για πρώτη φορά στα χέρια μου και την κράτησα περίπου δέκα λεπτά.

Η κόρη χαρακτηρίστηκε εξαρχής «όμορφο μωρό» – πρώτα το είπε η μαία, μετά ένας ένας όλοι όσοι την είδαν και τελευταία το πίστεψε η μαμά της.

Εκτός από το ωραίο μαύρο μαλλί της διαθέτει τεράστια μάτια, τα οποία καταλαμβάνουν ολόκληρη την πρόσθια όψη του βρέφους (λες και ξεκινάν από τ’ αυτιά). Αυτό δείχνει ότι τα μάτια της θα είναι μεγάλα και όμορφα, όπως της μαμάς της. Το χρώμα τους ξεκίνησε από μπλε, να δούμε που θα καταλήξει.

Tο στόμα, το πηγούνι και γενικά το κάτω μέρος του προσώπου μοιάζουν με του μπαμπά. Αυτό το διασταύρωσα (υποτίθεται) με δυο παλιές μου βρεφικές φωτογραφίες. Ίδωμεν. Το ερωτηματικό είναι η μύτη, τι θα γίνει με τη μύτη. Θα είναι μεγάλη και επιθετική (ποντιακή) ή μικρή και καλλιτεχνική (γιαχέικη);

Κατά τα άλλα η Αναστασία είναι αρτιμελής, έχει όμορφα χέρια και δάχτυλα, οι γραμμές της παλάμης της είναι ακριβώς ίδιες με τις δικές μου, τα δάχτυλα των ποδιών μοιάζουν της μαμάς της. Είναι ολίγον τριχωτή και αρκούντως χαριτωμένη.

Σήμερα έγιναν με άψογες δημοκρατικές διαδικασίες, στο σχολείο, οι εκλογές στην Γ΄ Δημοτικού. Ο Αρίστος …εξετέθη και εξελέγη γραμματέας στην τάξη του!

Ο ευτυχής πατήρ κερνάει απόψε, προς τιμήν του νεοεκλεγέντος, μια παρτίδα στο πλησιέστερο bowling!

29sept2007-004.jpg

Τα ήθελε ακόμα τα χρονάκια του το Καμπερνέ του φίλου Δημήτρη (εκ των επαρχιών των Τρικάλων αμφότεροι, ο Δημήτρης και ο αμπελώνας). Δυο χρονών μονάχα, αλλά … υπέροχο! Στο βάθος ο Όλυμπος – δε φαίνεται, λόγω της ώρας. Στο μεταξύ, τα σχόλια στο τελευταίο ποστάκι της καλύβας, πολλαπλασιάστηκαν – όταν πήρα τη φωτογραφία ήταν μονάχα του Αντώνη. Το λάπτοπ αναπαράγει ένα θεσπέσιο δίσκο του Ξαρχάκου, όπου κιθάρες παίζουν θεϊκές μελωδίες, από ελληνικά τραγούδια. Ο Αρίστος και ο ξάδερφός του τριγυρίζουν στα πέριξ και φωτογραφίζονται γελώντας. Η δικιά μου και η κόρη μας βλέπουν επάνω το μια αιωνιότητα και μια μέρα. Δε θέλω να είμαι αχάριστος: η ζωή είναι ωραία! 🙂

…για τυροπιττάκια. Το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό – και δεν το λέω επειδή πρόκειται για την εντεκάχρονη (σε λίγους μήνες) κόρη μου! 🙂

july2007-008.jpgjuly2007-002.jpg

gia-sena.jpg

…το ερωτεύτηκα, αλλά δεν ήταν τυχερό μας. Την τέταρτη μέρα που το κρατούσα στα χέρια μου πρόσεξα σε όλες σχεδόν τις χάντρες τα σκασίματα, που προμήνυαν τη σύντομη απώλεια. Την άλλη μέρα πήγα στο μαγαζί και το άλλαξα, με δυό άλλα. Ένα από αυτά, με χάντρες από μοσχόξυλο, μου πήρε τα μυαλά –  θα σας το δείξω μιαν άλλη φορά.

lesbos090707-067.jpg

Kατηγορίες

Αρχείο

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 517 ακόμα followers

Follow Η καλύβα ψηλά στο βουνό on WordPress.com

Blog Stats

  • 9.452.084 hits