You are currently browsing the tag archive for the ‘Καλυψώ’ tag.

(Φεβρουάριος 1973, Αθήνα)

Ω περιττά όλα μην κλαίτε.
Στον κόσμο αυτόν μονάχα εσείς ζείτε αιώνια.

Κική Δημουλά

Η Άρτεμις ρουφούσε το ζεστό τσάι έτοιμη να βάλει τα κλάματα. Κάθε τόσο έβγαζε από την τσέπη της ζακέτας της ένα μαντηλάκι και φυσούσε τη μύτη της. Έξι μέρες τώρα ο μοναδικός επισκέπτης της έκθεσης της, εκτός από τη μαμά τον μπαμπά τις δύο αδελφές και τρεις στενές της φίλες, ήταν ο καφετζής του μεγάρου που της έφερνε το τσάι. Μιας και δεν υπήρχε τηλέφωνο στην αίθουσα, η καλλιτέχνις ανέβαινε κάθε απόγευμα, ώρα πέντε παρά δέκα, ως τον ημιόροφο, παράγγελνε το τσάι της, κατέβαινε τα σκαλιά και ξεκλείδωνε την αίθουσα με τα γλυπτά της. Και καλά οι υπόλοιποι, ούτε εκείνα τα γαϊδούρια οι συνάδελφοί της στην Καλών Τεχνών είχαν μπει στον κόπο να περάσουν, έτσι για τα μάτια.

Η Άρτεμις αμφέβαλε αν τελικά θα ερχόντουσαν: είχε οργανώσει την έκθεση χωρίς την έγκριση του καθηγητή και συνειδητοποιούσε σιγά σιγά ότι θα ήταν προτιμότερο να είχε διαπράξει ληστεία μετά φόνου η να βγει για βίζιτες στη Βουκουρεστίου, παρά να κάνει κάτι τέτοιο. Ο εγωισμός της δεν της επέτρεπε να τηλεφωνήσει στους «βοηθούς» και τους «επιμελητές» – ο εγωισμός και ο φόβος. Φοβόταν ότι θα άκουγε τη μοιραία φράση «αφού δεν ενέκρινε ο κ. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Kατηγορίες

Αρχείο

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 522 ακόμα followers
Follow Η καλύβα ψηλά στο βουνό on WordPress.com

Blog Stats

  • 9.534.891 hits