Μια ήσυχη λίμνη. Πλησιάζω, μπαίνω στα νερά, βουτάω. Βλέπω στο βυθό αμέτρητα αεροπλάνα, μικρά και μεγάλα, άλλα μισοβυθισμένα στη λάσπη, άλλα να στέκονται ακόμα ολοκάθαρα. Δε χορταίνω να τα κοιτάζω, να τα αναγνωρίζω. Μόλις η αναπνοή μου τελειώνει, ανεβαίνω στην επιφάνεια και ανασαίνω βαθιά.

Τα βυθισμένα αεροπλάνα για τον Φεντερίκο Φελίνι ήταν οι ταινίες που δε γύρισε ποτέ. Για μένα, όσα ήθελα να γράψω και δεν τα έγραψα ποτέ. Καθένας έχει τα δικά του αεροπλάνα στο βυθό της λίμνης που ονομάζεται Απραγματοποίητο.