Ο κ. Τζωρτζάτος υποστήριξε ότι η απελευθέρωση των εμπορευματικών μεταφορών θα είναι «το μεγαλύτερο φιάσκο που θα υπάρξει στην ελληνική κοινωνία. Το επάγγελμα των μεταφορών θα γίνει το πιο κλειστό επάγγελμα που υπάρχει».
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_19/09/2010_355837
Μπορεί οι δηλώσεις του προέδρου των φορτηγατζήδων να προκαλούν ανατριχίλες στους ορθόδοξους του νεοφιλελευθερισμού, αλλά εγώ αναρωτιέμαι: αλήθεια, μετά την απελευθέρωση τι ακριβώς θα συμβεί; Γιατί αν συμβούν όσα περιγράφουν οι φορτηγατζήδες, οι επιλογές της κυβέρνησης (δηλ. του ΔΝΤ) δεν είναι καθόλου «αυτονόητες».
Η καλύβα ψηλά στο βουνό 
16 Σχόλια
Comments feed for this article
19 Σεπτεμβρίου, 2010 στις 1:33 μμ
sissa ben dahir
Οποιοδήποτε σενάριο και να εξελιχτεί παρακάτω, πάντα θα υπάρχουν ευκαιρίες για μπίζνες. Το κείμενο γράφτηκε στο capital.gr κατά την απεργία του περασμένου Ιουλίου.
….3 ημερες τωρα πουλαω νερακια σε αυτους που περιμενουν ουρα σε βενζιναδικα. 0,40 το τεμ(για να κινησω το ενδιαφερον,αλλωστε τα 0,10 μου τα χαριζουν). Τα γυρισαμε ολα της Αττικης με τη γυναικα μου.
Πουλησαμε 2500 μπουκαλακια σε 50 βενζιναδικα =κερδος 500,το βραδυ φτιαχνουμε σαντουιτς και καφεδες στους φορτηγατζηδες στην εθνικη=κερδος 650.
Με τα 1150 ευρω θα παρω 100 μετοχες της Εθνικης,θα περιμενω να παει 15 και θα παρω 400 μαζι με τα αλλα ειναι 1550.
Πάω στη Βουλγαρια παιρνω 3 αδειες φορτηγων και κανω μεταφορικη εταιρία.
Βάζω 3 οδηγους πανω να δουλεψουν και ερχομαι να πουλαω νερακια στην απεργια των ταξιτζηδων που ερχεται, με σκοπο να κανω νεα μεταφορικη στη Τουρκια.
Κατεθεσα το μπιζνες πλαν στη Πειραιως, που μου χρηματοδοτησε το κεφαλαιο για τα πρωτα νερακια με τον ορο να μπουν συνεταιροι και στις 2 εταιρειες.
Την ευλογια μου
20 Σεπτεμβρίου, 2010 στις 9:57 πμ
Λεωνίδας
Ο Τζωρτζάτος νομίζω μιλά, σε γενικές γραμμές, σωστά. Προκαταρκτική παρατήρηση: το λεγόμενο «άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων», από μόνο του, δεν οδηγεί στην πτώση των τιμών για τον καταναλωτή. Στην πτώση των τιμών οδηγεί η ύπαρξη πολλών ανταγωνιστών σε ένα ορισμένο πεδίο της οικονομίας. Από την άλλη πλευρά, μονοπώλια δημιουργούνται είτε στον κρατικό είτε στον ιδιωτικό τομέα.
Ας πιάσουμε όμως το νήμα των απεργιακών κινητοποιήσεων, όσο αυτό είναι εφικτό, από την αρχή.
Ο λεγόμενος ανταγωνισμός ήδη έχει επιτευχθεί αφού οι τιμές καθορίζονται στην αγορά και δεν επιβάλλονται άνωθεν, δηλαδή από το κράτος (ορισμένες διαφορές ισχύουν για τα βυτιοφόρα, τα οποία πρέπει να διακρίνονται από τα Φορτηγά Δημοσίας Χρήσεως, και τις οποίες δεν γνωρίζω). Επιπλέον, υπό τις πραγματικές συνθήκες η ζήτηση για άδειες δεν ξεπερνά τον αριθμό των διαθέσιμων.
Οι φορτηγατζήδες σε ένα πρώτο επίπεδο δεν αρνήθηκαν την απελευθέρωση. Ζήτησαν μια δίκαιη μετάβαση σε αυτήν. Οι ίδιοι έχουν πληρώσει τις άδειες τους και μάλιστα οι νεότεροι εξ αυτών δεν έχουν κάνει απόσβεση. Κι όχι μόνον δεν έχουν κάνει απόσβεση αλλά χάνουν και την αξία της άδειας η οποία ήταν ένα περιουσιακό στοιχείο στα χέρια τους. Η τριετής μεταβατική περίοδος χρησιμοποιείται παραπλανητικά. Απαξιώνει τις άδειες τους από σήμερα.
Με την νομοθετική παρέμβαση της κυβέρνησης επιβάλλεται όμως και κάτι άλλο. Η δυνατότητα που δίνεται από το νομοσχέδιο για τη σύσταση εταιρειών είναι στην ουσία της ανενεργή. Απαιτούνται σχετικώς μεγάλα κεφάλαια και υποδομές και συγχρόνως, μετά τη μεταβατική περίοδο, απαγορεύεται η εργασία μεμονωμένων φορτηγατζήδων! Στόχος λοιπόν της κυβέρνησης δεν είναι πτώση των τιμών για τον πελάτη (αυτό ήδη συμβαίνει) αλλά η συγκέντρωση δύναμης σε λιγοστές μεταφορικές εταιρείες.
Δεν είναι μόνον όμως οι συγκεκριμένες ρυθμίσεις που έχουν και συγκεκριμένες στοχεύσεις που είναι φυσικά άλλες από το αίτημα να «έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται τα νέα παιδιά». Η Κυβέρνηση προχώρησε σε ανήθικες μεθοδεύσεις. Φρόντισε να ανακινηθεί το θέμα τέλη Ιουλίου-αρχές Αυγούστου (αν και είχε ανακοινώσει ότι θα το πράξει τέλη Αυγούστου- αρχές Σεπτεμβρίου) με στόχο να στρέψει την μία κοινωνική μερίδα έναντι της άλλης. Ο τουρισμός χρησιμοποιήθηκε για να κάμψει τις απεργιακές κινητοποιήσεις των φορτηγατζήδων και να στρέψει την κοινωνία εναντίον τους. Τα ΜΜΕ προχώρησαν σε μία προσπάθεια κατασυκοφάντησης και διαμόρφωσης αντίστοιχου κλίματος. Διαπίστωναν ότι οι άδειες δόθηκαν επί δικτατορίας, μιλούσαν για την φοροδιαφυγή των φορτηγατζήδων, αναφερόντουσαν αδιακρίτως σε φανταστικά ποσά για την απόκτηση αδειών. Σε κάθε τηλεοπτική συζήτηση απέναντι στον κάθε εκπρόσωπο των φορτηγατζήδων εξαπολυόταν πυρ ομαδικό από φωνασκούντες κι αγανακτισμένους δημοσιογράφους που μεριμνούν για την απελευθέρωση των αγορών και το καλό της Χώρας και του πολίτη.
Σαν δεν έφθαναν όλα αυτά ο κ. Πρωθυπουργός μας αποφάσισε επίταξη των φορτηγών μετά από δύο ημέρες απεργίας! Κρίνω ότι θα ήταν πολύ πιο έντιμο να μας πεί ότι απαγορεύεται το δικαίωμα στην απεργία. Αλλά κάτι τέτοιο είναι σίγουρα αδιανόητο για κάποιον που βαφτίζει τη λιτότητα «ευθύνη». Πιθανόν η επίταξη να συνιστά «εθελούσια στράτευση στην κοινή μας υπόθεση».
Φυσικά κάτι τέτοιο δεν μπόρεσε παρά να προκαλέσει εκρήξεις στις τάξεις των φορτηγατζήδων (κι εδώ μιλά εξ ιδίας πείρας, δηλαδή γνωρίζω αρκετούς ώστε να είμαι σε θέση να καταθέσω την προσωπική μου εμπειρία).
Το ζήτημα των φορτηγατζήδων, πέρα από την εις βάρος τους αδικία, αποκτά και βαθειά πολιτική σημασία. Κι επειδή πολλοί επικαλούνται τον (νέο)φιλελευθερισμό ως προσδοκία ή κατάρα, ας κάνουν τον κόπο να δούν τη σημασία της αυτοαπασχόλησης για μία ελεύθερη κοινωνία όπως αυτή αναπαρίσταται με ενάργεια στο F. A. Hayek, Το σύνταγμα της ελευθερίας, επιστ. επιμ. Γιώργος Αρχόντας, μεταφρ. Ελένη Αστερίου, εκδ. Καστανιώτη/Ινστιτούτο Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής, σ. 188-204, όπου αναλύονται οι επιπτώσεις της ύπαρξης ή της απουσίας μια τέτοιας τάξης ως προς την ευημερία, τις συλλογικές νοοτροπίες, τον πολιτισμό και τις εργασιακές σχέσεις.
20 Σεπτεμβρίου, 2010 στις 9:58 πμ
Λεωνίδας
Ο μόνος άνθρωπος στη δημόσια σφαίρα που υπερασπίστηκε, ως έναν βαθμό, την υπόθεση των φορτηγατζήδων, ήταν ο Βασίλης Κορκίδης. Ο ίδιος δήλωσε την μετά την ψήφιση του νέου νομοσχεδίου επί της αρχής:
«Το νομοσχέδιο «αφελληνισμού» των Μμε μεταφορικών επιχειρήσεων και του «αφανισμού» των ιδιοκτητών φορτηγών ΔΧ, που ψηφίστηκε επί της αρχής, δυστυχώς δεν διασφαλίζει ένα ομαλό πέρασμα στην νέα εποχή των οδικών μεταφορών».
Ο πρόεδρος της ΕΣΕΕ κ. Βασίλης Κορκίδης προέβη στις παρακάτω δηλώσεις σχετικά με την επί της αρχής ψήφιση του νομοσχεδίου για την απελευθέρωση των εμπορευματικών μεταφορών: «Η επεξεργασία του νομοσχεδίου για την απελευθέρωση των εμπορευματικών μεταφορών ολοκληρώθηκε από την αρμόδια επιτροπή της Βουλής, η οποία αγνόησε προκλητικά τους εκπροσώπους των Κοινωνικών Εταίρων και των Επιμελητηρίων.
Το Υπουργείο Υποδομών «τράβηξε χειρόφρενο» στο Διάλογο με τους φορείς της αγοράς που πληρώνουν τις συνέπειες των διαφορών μεταξύ Κυβέρνησης και ιδιοκτητών φορτηγών.
Η ΕΣΕΕ, με επιστολές της και δημόσιες παρεμβάσεις της, είχε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου στα αρμόδια Υπουργεία από τις 25/8/2010, ότι το πρόβλημα δεν είχε λυθεί και ότι σύντομα θα κληθούμε όλοι να το αντιμετωπίσουμε ξανά. Παρά τις διαβεβαιώσεις ότι το θέμα έληξε, διαπιστώνουμε σήμερα ότι βρισκόμαστε πάλι στο ίδιο σημείο.
Όλοι, πλέον, μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι το καθεστώς επιστράτευσης και επίταξης δεν εμπόδισε την κλιμάκωση των μπλόκων και των κινητοποιήσεων, δημιουργώντας «έμφραγμα» στο εμπόριο.
Το Σχ/ν μπορεί να ψηφιστεί στην ολομέλεια της Βουλής την ερχόμενη Τρίτη, όμως οι ευθύνες δεν παραγράφονται και μπορούμε να βεβαιώσουμε ότι ούτε ειλικρινής διάλογος διεξήχθη από την αρχή, ούτε τηρήθηκαν τα συμφωνηθέντα, με αποτέλεσμα σήμερα κανείς να μην έχει εμπιστοσύνη σε κανένα».
http://www.esee.gr/page.asp?id=3199
20 Σεπτεμβρίου, 2010 στις 12:08 μμ
Δύστροπη Πραγματικότητα
Λεωνίδα ομολογώ πως με την απεργία των φορτηγατζήδων, και γενικότερα με το θέμα της απελευθέρωσης, εντός ή εκτος εισαγωγικών, των μεταφορών δεν έχω ασχοληθεί οσο θα έπρεπε ισως αλλά παρόλα αυτά έχω καταλήξει σε παρεμφερή συμπεράσματα με σένα. Ειδικά το πρώτο σου σχόλιο το βρήκα πολύ καλό γιατί επιχειρεί μία ουσιαστική εμβάθυνση πάνω στο όλο θέμα, εμβάθυνση που προχωράει πέρα από την ακατάσχετη φλυαρία, στην οποία κοντεύει να μας πνίξει η οργουελιανή μας κυβένηση, και η οποία χρησιμοποιείται προκειμένου να μας εμφανίσει το άσπρο μάυρο και το μαύρο άσπρο.
20 Σεπτεμβρίου, 2010 στις 12:44 μμ
Αναγνώστης ο αθηναίος
Παρόλα αυτά, τα οποία προφανώς και έχουν βάση, νομίζω ότι το θέμα των όρων του Ανταγωνισμού (και όσα συνεπάγεται στη διαμόρφωση τιμών κλπ) δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί, μόνο ή κυρίως, ως αποτέλεσμα του αν είναι ένα επάγγελμα «ανοικτό» ή «κλειστό».
Εν προκειμένω θα έλεγα ότι μπορούμε να έχουμε φαινόμενα «μονο(ολιγο)πωλίου» και τώρα που είναι κλειστό και αν ανοίξει.
Δηλαδή από τη μια η πολιτική της Κυβέρνησης πάσχει εφόσον λέει «αν το ανοίξουμε ΤΩΡΑ θα διασφαλίσουμε υγιή ανταγωνισμό, περιορισμό τιμών κλπ» και η πολιτική των συνδικαλιστών πάσχει γαι τους ίδιουςε ακριβώς λόγους, αφού απλά αντιστρέφει την επιχειρηματολογία.
Το κοινό σημείο τους είναι ότι τοποθετούνται «αξιωματικά».
Σε αυτές τις περιπτώσεις καταλήγουμε στην αντιπαράθεση «δύναμης», κάτι που σίγουρα δεν βοηθάει.
21 Σεπτεμβρίου, 2010 στις 10:54 πμ
Λεωνίδας
«Δύστροπη Πραγματικότητα» τα σχόλιά μου δεν σημαίνουν ότι έχω ασχοληθεί όσο θα έπρεπε. Υποβάλλω ορισμένες παρατηρήσεις και σκέψεις στην κοινότητα της Καλύβας, στην διυποκειμενική κρίση.
«Αναγνώστη Αθηναίε» δεν προσπάθησα να πώ ότι σε ένα κλειστό επάγγελμα δεν εμφανίζονται φαινόμενα ολιγοπωλίου. Το αντίθετο. Ολιγοπώλια ή μονοπώλια υπάρχουν όπου συγκεντρώνεται δύναμη. Είτε στο στο κράτος είτε στο ιδιωτικό.
Επέτρεψέ μου να διαφωνώ όμως ως προς τον τρόπο που περιγράφεις τη διαμάχη. Η στάση των φορτηγατζήδων δεν συνιστά μία αντιστροφή των θέσεων της Κυβέρνησης. Οι φορτηγατζήδες διεκδίκησαν μία υπό όρους μετάβαση. Ιδίως στην πρώτη φάση των απεργιακών κινητοποιήσεων, το καλοκαίρι, δεν μιλούσαν κάν, είτε μιλούσαν ορισμένοι στο περιθώριο, για πρόθεση της κυβέρνησης να συγκεντρωθούν οι μεταφορές σε χέρια λίγων.
Οι φωνές αυτές εντάθηκαν τώρα, στη δεύτερη φάση. Η δέ όξυνση επήλθε με την απόφαση επίταξης η οποία λήφθηκε στο πλέον σύντομο χρονικό διάστημα που έχω υπόψη μου. Και μάλιστα είναι απόφαση η οποία, μολονότι δεν είμαι νομικός, πιστεύω ότι είναι ουσιαστικά απρόσβλητη με νομικά μέσα (ό,τι κι αν λέγεται) γιατί το να κηρύξεις μία κατάσταση σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης είναι η κατεξοχήν πολιτική απόφαση του κυρίαρχου. Δεν νομίζω ότι είναι σε θέση δικαστήρια να κρίνουν μία απόφαση που υπερβαίνει κατ’ ουσίαν τους νόμους.
21 Σεπτεμβρίου, 2010 στις 3:26 μμ
Αναγνώστης ο αθηναίος
Λεωνίδα καλησπέρα,
κατ’αρχήν συμφωνώ με τα αναφερόμενά σου στο πώς εμφανίζονται τα φαινόμενα του μονοπωλίου.
Σε σχέση με τη στάση του κάθε μέρους της σύγκρουσης , έχω την εξής παρατήρηση.
Η αξιολόγηση, αλλά ακόμη και ο προσδιορισμός, μιας δημόσιας πολιτικής συμπεριφοράς, δεν κρίνεται μόνο από το βασικό επιχείρημα που χρησιμοποιεί το υποκείμενο για να την αιτιολογήσει.
Θα έλεγα ότι δεν κρίνεται ούτε κυρίως.
Θα χρησιμοποιήσω το παράδειγμα που προκύπτει από προηγούμενη συνομιλία μας στην Καλύβα για να επιχειρηματολογήσω.
Όταν «ξανασυνομιλήσαμε», και οι 2 δεχθήκαμε ότι δεν αρκεί να κρίνουμε τη δράση του ΔΣΕ και της Κυβέρνησης με βάση τις διακηρύξεις τους.
Ίσα-ίσα που το υπό εξέταση θέμα είναι κατά πόσο η στάση τους είναι συμβατή με τους διακηρυγμένους στόχους.
Έτσι, και στην περίπτωσή μας όταν λέω ότι η Κυβέρνηση λέει «…» και οι Ιδιοκτήτες ΜΜ λένε «….» , προφανώς εκθέτω το αποτέλεσμά της αξιολόγησής μου για το τι «στην πραγματικότητα λένε» και, δευτερευόντως, «πόσο αυτό που λένε συνάδει με αυτό που διακηρύττουν».
Σε πρίπτωση που διαπιστώνω απόκλιση (και εν προκειμένω διαπιστώνω) αυτό προσπαθώ να το αντιμετωπίσω ως αποτέλεσμα, ανεξαρτήτως των βουλήσεων και των προθέσεων που οδήγησαν σε αυτό.
Επίσης , πιστεύω ότι η «εν τέλει στάση» δεν είναι ευθύ αποτέλεσμα προθέσεων, αλλά διαμορφώνεται και μεταλλάσσεται συνεχώς στο ίδιο το πεδίο της αντιπαράθεσης και , πολλές φορές καταλήγει ακόμη και στο αντίθετο του αρχικού.
Ο «στίβος» , στην περίπτωσή μας είναι όλα τα «τραπέζια» (όλα τα πεδία στην κοινωνία που αυτή λαμβάνει χώρα).
Επειδή μιλάμε για Πολιτική, την τελική στάση την αντιλαμβάνομαι ως συνισταμένη των απαντήσεων στα διλήμματα που τέθηκαν σε αυτά.
Έτσι, βρίσκω αδύναμη τη θέση που δικαιολογεί μια οποιαδήποτε στάση με το επιχείρημα «ο αντίπαλος έπαιξε βρώμικα, ή τους έβαλε τρικλοποδιές».
Αγαπητέ Λεωνίδα, χρησιμοποίησα το παράδειγμα της προηγούμενης συνομιλίας μας, όχι ως τρυκ, αλλά γιατί θέλεω να ισχυρισθώ ότι και στην περίπτωση των Μεταφορών, η δημόσια συζήτηση γίνεται μέσω αντιπαράθεσης «Μυθολογικών αφηγήσεων».
Φυσικά , τηρουμένων των αναλογιών.
Αν δούμε τα μπλοκ υποστήριξης της κάθε πλευράς , μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι το σημείο συνοχής τους δεν είναι οι απόψεις για το συγκεκριμένο αλλά η τοποθέτησή τους στο Μυθολογικό στοιχείο ( Εξουσία – Συνδικαλισμός κλπ).
Τώρα κάποιες ελάχιστες παρατηρήσεις για το συγκεκριμένο:
Η Κυβέρνηση χρησιμοποποιεί το επιχείρημα ότι «οι φορτηγατζήδες απλώς θέλουν να κωλυσιεργήσουν για να μην ανοίξει ποτέ το επάγγελμα».
Σε αυτό δεν διστάζουν να «κάψουν» και προηγούμενους κυβερνώντες, ακόμη και ΠΑΣΟΚ, υπονοώντας ότι για χρόνια υπήρχε «ένοχη σιωπή και συναίνεση» ώστε η κατάσταση να φτάσει στο απροχώρητο.
Επίσης αναφέρουν ότι τώρα εμείς αποφασιστικοί θα δώσουμε τέλος σε αυτήν την κατάσταση και για όποιον δεν κατάλαβε «είναι και στο μνημόνιο» και δεν μας παίρνει να δώσουμε.
Έτσι, αντικειμενικά, καθιστούν το επιχείρημα των φορτηγατζήδων «εσείς οι Πολιτικοί τα κάνατε» ανεπαρκές και επειδή η άλλη πλευρά «τσιμπάει» καταλήγει να λειτουργεί ως αντεπιχείρημα.
Επίσης μετατέθηκε το θέμα στο εξής «έγινε ότι έγινε , εμείς λέμε αυτό, εσείς πείτε τι λέτε ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ».
Θεωρώ ότι οτιδήποτε αποκλίνει αυτού , είναι καταδικασμένο να θεωρηθεί ως υπεκφυγή και να ενισχύσει τις θεωρίες της «αντικοινωνικής συμπεριφοράς των ευνοημένων».
Επίσης κάθε απάντηση στο επιμέρους, όπως γίνεται και τώρα, θα αντιμετωπίζεται με «θα το εξετάζαμε αλλά εδώ προέχει το άμεσο και συνολικό».
Με λίγα λόγια το παιχνίδι παίζεται «εκτός έδρας». Και ο κλάδος , ή η συνδικαλιστική του εκπροσώπηση ευθύνεται διότι το άφησε να πάει εκεί. Ήδη από τη δεκαετία του 90 το πράγμα φαινόταν.
Δεν κακίζω τους ανθρώπους.
Όμως, το ότι κάποιος έχει τα δίκια του δεν σημαίνει ότι αποκλείεται να εμφανίσει και αντικοινωνική συμπεριφορά.
Τέλος, μια διαφωνία μου στο προηγούμενο σχόλιό σου (τα παραπάνω τα εκλαμβάνω ως διαφορετική αντιμετώπιση).:
Δεν νομίζω ότι η όξυνση επήλθε από την απόφαση για επιστράτευση. Το κύριο ήταν η απόφαση για απεργία διαρκείας , όταν ξεκίναγαν οι διακοπές του Αυγούστου.
Αφορμή για το παρόν σχόλιο, πέρα από την παρέμβασή σου ήταν και κάποιοες σκέψεις μου για τη στάση της ΟΛΜΕ στο θέμα της «αξιολόγησης των εκπαιδευτικών».
Aγαπητέ Λεωνίδα πάω και στοίχημα ότι πάλι με όρους «σύγκρουσης Μύθων» θα αντιμετωπιστεί 😉
21 Σεπτεμβρίου, 2010 στις 4:46 μμ
Λεωνίδας
«Αναγνώστη Αθηναίε» χρησιμοποίησες σας εισαγωγή στο θέμα ένα πλήθος από παρατηρήσεις που έχουν το χαρακτήρα μεθοδολογικών παρατηρήσεων. Έτσι δεν έχω τίποτε να παρατηρήσω πάνω στη διάκριση ανάμεσα σε διακηρυγμένους στόχους και πρακτικές όπως και στην κοινωνιολογικού χαρακτήρα διαπίστωσή σου ότι εξετάζεις το αποτέλεσμα ανεξάρτητα από βουλήσεις. Ούτε επίσης στο γεγονός ότι στο κοινωνικοπολιτικό αγώνα για ισχύ γίνεται χρήση «μυθολογικών αφηγήσεων» (εδώ το βάζω σε εισαγωγικά γιατί δεν είναι μέρος της γλώσσας που χρησιμοποιώ).
Όμως εκτός από αποτελέσματα υπάρχει και η πάλη των επιμέρους δρώντων. Αυτοί, ανεξάρτητα αν τη συμμερίζεται κανείς, διαθέτουν μιαν αυτοκατανόηση. Εκτός αυτών έχουν κι ορισμένες πρακτικές.
Λές: «Η Κυβέρνηση χρησιμοποιεί το επιχείρημα ότι “οι φορτηγατζήδες απλώς θέλουν να κωλυσιεργήσουν για να μην ανοίξει ποτέ το επάγγελμα”.
Τούτο είναι διαπιστώσιμο. Δηλαδή αν συγκρίνουμε την πρώτη μορφή του νομοσχεδίου που ο Ρέππας έφερε για διαβούλευση σε σχέση με το δεύτερο τότε ίσως είμαστε σε θέση να κάνουμε ορισμένες εκτιμήσεις. Και τούτο για το πρώτο είχε τη συναίνεση των φορτηγατζήδων.
Λες: μέσω του συλλογισμού σου καταλήγεις στο συμπέρασμα: «αντικειμενικά, καθιστούν το επιχείρημα των φορτηγατζήδων “εσείς οι Πολιτικοί τα κάνατε” ανεπαρκές και επειδή η άλλη πλευρά “τσιμπάει” καταλήγει να λειτουργεί ως αντεπιχείρημα». Όμως το θέμα δεν είναι «οι πολιτικοί», τούτη είναι μία λαϊκότροπη διατύπωση, που παραπέμπει όμως, κι εδώ μιλάω εγώ, στο κράτος. Το κράτος, σε αντίθεση προς τις κυβερνητικές εναλλαγές, διαθέτει συνέχεια. Αυτή είναι η ίδια του η κανονιστική επιταγή που το διαπερνά.
Λες: « το ότι κάποιος έχει τα δίκια του δεν σημαίνει ότι αποκλείεται να εμφανίσει και αντικοινωνική συμπεριφορά». Σύμφωνοι. Μόνον που η αντικοινωνική συμπεριφορά των φορτηγατζήδων, για μένα τουλάχιστο, βρίσκεται εκεί που μπορεί, κατ’ αρχάς, να γίνει ψηλαφητή. Δηλαδή στο κλείσιμο δρόμων (όπου γίνεται κι όχι όπου κάποιοι ισχυρίζονται), σε κλείσιμο λιμανιών (όπου έχει γίνει), σε άσκηση βίας έναντι συναδέλφων τους που επιλέγουν να εργαστούν. Πάντως, ισχυρίζομαι, ότι η συντριπτικά μεγαλύτερη μερίδα τους είναι υπέρ των κινητοποιήσεων. Κι όχι μόνο. Πιέζουν και τη συνδικαλιστική ηγεσία τους. Εκτιμώ, δίχως να γνωρίζω τα καταστατικά των σωματείων τους, ότι η προγενέστερη παύση της απεργίας έγινε οιωνεί πραξικοπηματικά, ήτοι δεν κλήθηκαν όλες οι οργανώσεις των φορτηγατζήδων στη συνέλευση της Αθήνας, γιατί αν το έπρατταν γνώριζαν, πιθανόν, ότι η στάση τους θα ήταν στη συνέχιση των απεργιών.
Λές: «Δεν νομίζω ότι η όξυνση επήλθε από την απόφαση για επιστράτευση. Το κύριο ήταν η απόφαση για απεργία διαρκείας , όταν ξεκίναγαν οι διακοπές του Αυγούστου».
Μα ακόμη κι αυτό, όπως ανέφερα στο πρώτο σημείωμά μου, έγινε κατόπιν μεθοδεύσεων. Τα έντυπα των συνδικαλιστικών οργάνων έκαναν λόγο για απεργία στα τέλη Αυγούστου. Η αλλαγή της έναρξής της έγινε απότομα και κατόπιν συγκεκριμένων εξαγγελιών της κυβέρνησης (δεν μπορώ βέβαια να είμαι σίγουρος αν δεν έπαιξαν και οι ίδιοι ρόλο μέσα από μία αλλαγή τακτικής). Εκτιμώ πως ακόμη και η επιλογή της χρονικής στιγμής της αντιπαράθεσης έγινε από την κυβέρνηση.
Τώρα ως προς την απόφαση επίταξης, κατά εκτίμησή μου πάντα, ότι η απεργία, αν δεν έβγαινε η απόφαση επίταξης θα λυνόταν την Παρασκευή της πρώτης εβδομάδας των κινητοποιήσεων. Ήταν διάχυτη η εντύπωση ότι η κοινωνία είχε στραφεί εναντίον τους, με άλλα λόγια: αισθάνονταν μόνοι. Ο αυταρχισμός της κυβέρνησης (κι εδώ δεν μπορώ να έχω καλύτερη λέξη) ώθησε τα πράγματα στην επιλογή της συνέχισής της μέχρι και τη Δευτέρα.
Αυτά στην πρώτη φάση. Γιατί τώρα είναι η δεύτερη φάση των κινητοποιήσεων όπου έχει μπεί με επίταση στον απεργιακό τους αγώνα το ζήτημα των επιχειρήσεων που
21 Σεπτεμβρίου, 2010 στις 4:49 μμ
Λεωνίδας
που θα διαδεχθούν τα φυσικά πρόσωπα στο τιμόνι.
Συγγνώμη «Αναγνώστη» μου ξέφυγε.
Συγγνώμη και για την αγένειά μου ν’ αρχίσω κατευθείαν να γράφω. Καλησπέρα!
21 Σεπτεμβρίου, 2010 στις 4:59 μμ
Άγγελος
Λεωνίδα (και Αναγνώστη)
μια σημαντική παράμετρος στην επιχειρηματολογία των ιδιοκτητών ΦΔΧ ειναι ότι εκκινούν από την θεώρηση της άδειας ως «ιδιωτικό αγαθό», το οποίο απαξιούται. Αν τα πράγματα ήσαν έτσι θα είχαν όλο το δίκιο του κόσμου με το μέρος τους.
Πλην όμως μη ισχυουσών των αρχών της αποκλειστικότητας (η υπάρχουσα είναι τεχνητή ρύθμιση) και της αντιπαλότητας (η οποία υφίσταται μόνο θεωρητικά), θεωρούμε τις άδειες ως «δημόσιο αγαθό» το οποίο παραχωρήθηκε σε κάποια ομάδα.
η ομάδα αυτή αποκόμισε για πολλά έτη μονοπωλιακή πρόσοδο από αυτή την ρύθμιση, και εμπορέυτηκε το δικαίωμα αναλόγως.
Αυτή την στιγμή όμως οι ΦΔΧ προσπαθούν να στοιχειοθετήσουν δικαίωμα προσδοκίας. Από που προκύπτει αυτό το δικαίωμα;
21 Σεπτεμβρίου, 2010 στις 5:37 μμ
Λεωνίδας
Άγγελε μιλάς με όρους νομικούς και δυστυχώς δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω τους ίδιους.
Οι φορτηγατζήδες σίγουρα θεωρούν την άδεια ως ιδιωτικό αγαθό. Πιθανότατα επειδή την έχουν πληρώσει (λόγω των σχετικών κρατικών ρυθμίσεων, οι οποίες, αν καταλαβαίνω καλά, εξ ορισμού είναι τεχνητές) κι επειδή δεν υπάρχει μία χρονική περίοδο με μίαν ορισμένη σύμβαση που έκαναν ώστε να την εκμεταλλευθούν κι έπειτα να την επιστρέψουν.
Λές ότι «η ομάδα αυτή αποκόμισε για πολλά έτη μονοπωλιακή πρόσοδο από αυτή την ρύθμιση, και εμπορέυτηκε το δικαίωμα αναλόγως».
Δεν το πολυκαταλαβαίνω. Πάντως δεν είναι «ένα» η ομάδα αυτή κατά την άσκηση του επαγγέλματός της. Υπάρχουν πλήθος αυτοαπασχολούμενοι που ανταγωνίζονται στο πεδίο των μεταφορών. Επίσης υπάρχει ένας ιδιαίτερα μεγάλος αριθμός Φ.Ι.Χ. που δεν μπορεί να εκτελέσει έργο άλλο πέρα από αυτό για το οποίο έχει μισθωθεί από τον εκάστοτε ιδιώτη.
Η ομάδα αυτή δεν είναι «ένα» και υπό μία άλλη έννοια. Οι σχετικά νεοεισερχόμενοι στον κλάδο δεν έχουν κάνει απόσβεση των χρημάτων που έχουν καταβάλλει. Και για να μπούν σε εταιρεία, τουλάχιστον αυτές που προβλέπει το νομοσχέδιο, ένας από τους όρους είναι να είναι σε θέση ο φορτηγατζής να διαθέτει ένα ορισμένο κεφάλαιο όπως επίσης η μελλοντική εταιρεία να διαθέτει υποδομές, που κι αυτές με τη σειρά τους απαιτούν κεφάλαια.
Αντιγράφω από την αιτιολογική έκθεση του σχεδίου νόμου όπως το βρήκα στην ιστοσελίδα της Βουλής: «Σε κάθε χώρα υιοθετήθηκε μιά διαφορετική διαδικασία, ανάλογα με την ιδιαιτερότητά της. Η διαδικασία απελευθέρωσης έγινε σε όλες τις χώρες σταδιακά, διάρκεσε μέχρι 10 χρόνια, ενώ η τάση αυτής της απελευθέρωσης διατηρείται και σε παγκόσμιο επίπεδο. Όλες οι χώρες επιπλέον αναγνώρισαν την ύπαρξη μιας άυλης υπεραξίας στους κατόχους αδειών», βρίσκεται στη σελίδα 8.
Μάλλον επί τη βάσει παρόμοιων λογικών οι φορτηγατζήδες, ανεξάρτητα αν στοιχειοθετούν δικαίωμα προσδοκίας, προσδοκούν.
21 Σεπτεμβρίου, 2010 στις 6:47 μμ
vel
δίνουμε σημασία στις λεπτομέρειες και χάνουμε το γενικό-κυρίαρχο λόγο.
Η ALDI δήλωσε ότι ένας σοβαρός λόγος που φεύγει απο την Ελλαδα είναι ότι δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιεί δικά της φορτηγά.
Με το άνοιγμα της αγοράς των μεταφορών ( που είχε τα δικά της προβλήματα, έτσι και αλλιώς) ανοίγει ο δρόμος σε ευρωπαικές μεγαλοεταιρείες να μονοπωλήσουν τον χώρο.
Το ίδιο συμβαίνει σε όλους τους τομείς . Το ζητούμενο είναι να αντικατασταθεί ο μικρομεσαίος με το φθηνό μεροκάματο.
Αντικαταστείστε την λέξη «μεταφορές» με την λέξη «εμπόριο», «τουρισμός», «γραφεία νομικών και φορολογικών συμβουλών και συμβούλων(the firm)», «βενζινάδικα», «ιδιωτική ασφάλιση, υγεία, εκπαίδευση» κλπκλπκλπ.
Παρεπιμπτόντως πήγα την κορη μου στο Νοσοκομείο του Βόλου την Κυριακή το μεσημέρι για ένα έκτακτο γυναικολογικό περιστατικό.
Στην πόρτα του ιατρείου : Σας ενημερώνουμε ότι οι γιατροί που εξετάζουν στα επείγοντα είναι απλήρωτοι για τις εφημερίες τους για πέντε (5) μήνες ..
Ευχαριστώ τον γιατρό για το ενδιαφέρον του και την καλωσύνη του ..
εγώ ένοιωσα άσχημα..
21 Σεπτεμβρίου, 2010 στις 7:30 μμ
Λεωνίδας
«Η ALDI δήλωσε ότι ένας σοβαρός λόγος που φεύγει απο την Ελλαδα είναι ότι δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιεί δικά της φορτηγά»
Δεν γνωρίζω την περίπτωση πάντως μου φαίνεται να αδύνατον να είναι ακριβώς έτσι εφόσον υπάρχουν πάνω από ένα εκατομμύριο φορτηγά ιδιωτικής χρήσης. Γιατί να απαγορευθούν ειδικά για την ALDI;
21 Σεπτεμβρίου, 2010 στις 7:35 μμ
vel
το δήλωσε ο Χατζημαρκάκης στο SKAI πρίν 2 μέρες..
σκέψου το λίγο…
έρχεται μία πολυεθνική μεταφορική και αναλαμβάνει με νόμο όλη την μεταφορά ευπαθών προιόντων, μία άλλη την βενζίνη κλπκλπ
πόσες μεταφορικές υπάρχουν στην Ευρώπη;
Ο ορισμός του ολιγοπωλίου..
21 Σεπτεμβρίου, 2010 στις 7:48 μμ
Λεωνίδας
Vel, συγχώρα με αλλά είμαι λίγο δύσπιστος όχι προς εσένα (ποιός είναι ο Χατζημαρκάκης;). Προφανώς εννοεί ότι ήταν ασύμφορο για την ALDI: α) να έχει δικά της φορτηγά ιδιωτικής χρήσης (όπως έχει ο Σκλαβενίτης π.χ.), ή β) να μισθώνει φορτηγά δημοσίας χρήσης.
Συνεπώς, κι εδώ σίγουρα ερχόμαστε στο ζήτημά μας, ήθελε μία μεγάλη μεταφορική εταιρεία να αναλαμβάνει την μεταφορά των προϊόντων της ALDI και άλλων ή μόνον αυτής.
Έτσι το καταλαβαίνω. Όπως το περιγράφεις και στην τελευταία σου διαπίστωση.
Και σίγουρα δεν είναι για να μπαίνουν νέοι στο επάγγελμα, όπως είπε και ο Πρωθυπουργός, αλλά για να αναλαμβάνουν μεταφορικές ένα έργο με χαμηλό κόστος και όπου μεμονωμένα φυσικά πρόσωπα, αυτοαπασχολούμενοι, δεν θα έχουν θέση καταστατικά. Και συνεπώς θα είναι φθηνότερο για τις εταιρείες (που δεν είναι καν βέβαιο ότι θα είναι).
21 Σεπτεμβρίου, 2010 στις 8:04 μμ
Αναγνώστης ο αθηναίος
Λεωνίδα πολύ σύντομα κάποιες παρατηρήσεις (που δεν είναι αναγκαστικό να αποτελούν διαφωνίες) :
Λες, σωστά, ότι υπήρξαν 2 Νομοσχέδια και «το πρώτο είχε τη συναίνεση των φορτηγατζήδων».
Ναι , αλλά απερρίφθη με την αιτιολογία «ότι δεν άνοιγε το επάγγελμα».
Το ότι οι Μεταφορείς το αντιμετώπισαν ως «κεκτημένο», είναι τακτικά τουλάχιστον λάθος, διότι αφενός το μόνο που θα κέρδιζαν είναι «ηθική δικαίωση» ή καλύτερα «ηθική καταδίκη των χειρισμών της Κυβέρνησης», αφετέρου θα βρίσκονταν εκτός παιχνιδιού, μόλις το γήπεδο θα άλλαζε (όπως και έγινε).
Επίσης: «Όμως το θέμα δεν είναι «οι πολιτικοί», τούτη είναι μία λαϊκότροπη διατύπωση»
Συμφωνούμε , όμως έτσι θέτουν το θέμα. Το ότι αυτό είναι πολιτική της Κυβέρνησης το είπα και εγώ.
Σε σχέση με την ¨αντικοινωνική συμπεριφορά».
Συμφωνούμε ότι δεν ορίζεται a priori κάποια ως τέτοια. Το πρόβλημα με το «στέγνωμα της Αγοράς» αφορά το σε ποια συγκυρία έγινε και με ποιο τρόπο.
Τέλος να ζητήσω την κατάνόησή σου για τη χρήση
» πλήθο(υ)ς από παρατηρήσεις που έχουν το χαρακτήρα μεθοδολογικών παρατηρήσεων»,
λέγοντας ότι το έκανα για να διευκρινήσω, ότι διαφωνώ εν μέρει και όχι στο σύνολο του σχολίου σου , το οποίο και απάντησα
(μεταξύ μας, το «μυθολογικών αφηγήσεων» και εγώ καταχρηστικά (πρέπει να)το χρησιμοποιώ, έχεις δίκιο 😉 ).
Άγγελε,
συμφωνώ με την επισήμανσή σου. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπήκα στην ουσία και έμεινα στα μεθοδολογικά.
Την καλησπέρα μου σε όλους