Μπουγατσαδούπολη

Δεν με θαμβώνει πάθος

κανένα’ εγώ την λύραν

κτυπάω, και ολόρθος στέκομαι

σιμά εις του μνήματός μου

τ’ ανοικτόν στόμα

(Ανδρέας Κάλβος)

Κάποιοι ρωτάνε «γιατί Μπουγατσαδούπολη», κάποιοι άλλοι παρεξηγούνται κιόλας. Θα σας κάνω μια πρόχειρη μικρή λίστα με τους λόγους που η Θεσσαλονίκη έχει μετατραπεί σε Μπουγατσαδούπολη:

• Στην αξιολόγηση καμιά 300σαριά ευρωπαϊκών πόλεων, με κριτήρια την ποιότητα ζωής, την εργασία, τις δυνατότητες ψυχαγωγίας, τις μετακινήσεις, την παροχή υπηρεσιών υγείας κλπ, η πόλη μας βρίσκεται στην πρώτη πεντάδα. Από το τέλος.
• Η πόλη βρωμοκοπάει, σε αφόρητο βαθμό. Στα δυτικά, έχει τα χάλια του Καλοχωρίου. Στα ανατολικά, έχει τους Ταγαράδες.

πολεοδομία

Του Γιάννη Καλαιτζή, Ελευθεροτυπία

Ο σοσιαλισμός θριαμβεύει στις ΗΠΑ!

Το 60% της GM στο αμερικανικό κράτος

Εγκρίθηκε το πρόγραμμα αναδιάρθρωσης της αυτοκινητοβιομηχανίας General Motors.

Το ομοσπονδιακό δικαστήριο Πτωχεύσεων στο Μανχάταν ενέκρινε αργά το βράδυ της Κυριακής το πρόγραμμα αναδιάρθρωσης της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας General Motors που προβλέπει την πώλησή της σε μια νέα εταιρία που θα λειτουργεί υπό τον έλεγχο του αμερικανικού κράτους, γράφει σήμερα η εφημερίδα New York Times.

«Το πρόγραμμα αναδιάρθρωσης εγκρίθηκε», ανέφερε ο δικαστής Ρόμπερτ Γκέρμπερ, αρμόδιος για την υπόθεση της GM.

Στη νέα GM, το αμερικανικό κράτος θα κατέχει το 60,8%, το καναδικό κράτος το 11,7% και το αμερικανικό συνδικάτο αυτοκινητοβιομηχανίας UAW το 17,5%. Οι πιστωτές θα κρατήσουν το 10% του κεφαλαίου, με αντάλλαγμα την άρση χρέους ύψους 27 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Πηγή: http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_06/07/2009_287401

Περί big bang

Το Μουσείο Αμπελακίων Περιόδου 1940-1949

O Θανάσης Χαμαϊδής ήταν τότε νέος, λίγο πριν από τα τριάντα. Από δεξιά ευκατάστατη οικογένεια, είχε οργανωθεί στο ΕΑΜ. Επειδή έπασχε από εχινοκόκκους, επρόκειτο να κατεβεί την Αθήνα, στους γιατρούς. Του έδωσαν λοιπόν μια σύσταση, μια σύνδεση, που την έκρυψε στο παπούτσι του. Πήγε στον Ευαγγελισμό, οι γιατροί του είπαν φύγε στο χωριό σου, αν κάνεις εγχείρηση θα πεθάνεις, διότι δεν υπήρχαν τα μέσα, κατοχή τότες. Στο μεταξύ βρήκε το σύνδεσμο του ΕΑΜ, Αμπελακιώτης ήταν κι αυτός.

Του λένε τότε, εσύ φύγε και πήγαινε στη δουλειά σου. Κι εμείς αν καταφέρουμε και βρούμε αυτά που ζητάς, θα κανονίσουμε να πάνε στα Αμπελάκια.

Ο Θανάσης πήγε στο σταθμό Λαρίσης, να πάρει το τραίνο. Τον χτυπάει ένας από πίσω στην πλάτη και του λέει μη γυρίσεις να δεις ποιος είμαι και άκουσε καλά. Αυτά που ζήτησες είναι στο τελευταίο βαγόνι, σε δυο δέματα έτσι κι έτσι. Κανόνισε. Ο Χαμαϊδής μπήκε στο πρώτο βαγόνι, τα δέματα πίσω, στο τελευταίο.

Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσηνίας

Σχολιάζει για την ΠΟΤΑ Μεσσηνίας ο alberich

Λοιπόν αυτό με την ΠΟΤΑ με βασανίζει από τότε που το πρωτοείπαμε, αν και μέσες άκρες τα είχα συστηματοποιήσει εξ αρχής.Είναι δύσκολο να κάνεις προτάσεις σε κάτι που ήδη προχωράει και έχει και την συναίνεση των πολλών.Μπορείς απλώς να αναθεματίζεις.

Η ΠΟΤΑ είναι μια πρόκαταβολική εφαρμογή του νέου χωροταξικού για τον τουρισμό που προκρίνει τουριστικές εγκαταστάσεις φαραωνικών διαστάσεων σε μεγάλες ιδιοκτησίες που μόνο λίγοι μπορούν να έχουν, στρέφει εκεί όλες τις επιδοτήσεις και αποθαρρύνει -και προσωρινά/επ’ αόριστον θα αναστείλει- μικρότερες επενδύσεις στον τομέα.Ταυτόχρονα ειδικά εκεί στην περιοχή μετατρέπει βίαια ένα κομμάτι πληθυσμού από αυτοαπασχολούμενους -η εν δυνάμει αυτοαπασχολήσιμους- και παραγωγούς σε ανασφαλείς μισθωτούς.Με δυο λόγια harcore καπιταλιστικές δομές σε μια “καθυστερημένη” περιοχή- δηλαδή τρίτος κόσμος.

Το αποκορύφωμα είναι ότι πρόκειται για μια μοναδική περιοχή πανελλαδικά (θα μπορούσε εκεί να γίνει κάτι κατ’ αναλογία των ΞΕΝΙΑ -κρατικό και με κορυφαίους αρχιτέκτονες-αν ήθελε κανείς να δοκιμάσει την τύχη της περιοχής σε ότι αφορά τον τουρισμό.Όχι όμως και κάτι άναρχο στυλ Στουπας με ανεξέλεγκτη ιδιωτική πρωτοβουλία και

Για τους Αθηναίους: Τέσσερις μέρες διακοπές στην Αθήνα

…προτείνει (μάλλον πειστικά) η κ. Βάσω Κανελλοπούλου, στην «Ε»:

http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=60178

Αναρωτιέμαι: πως θα ήταν ένα τετραήμερο διακοπών για εμάς τους Θεσσαλονικιούς, χωρίς να κουνήσουμε ρούπι από τη  Μπουγατσαδούπολή μας;

*

Νομίζω ότι η σκέψη για ένα τετραήμερο διακοπών για Λαρισαίους στη Λάρισα θα ήταν μάλλον υπερβολική…

*

ΥΓ.  Το κυρίως ποστ ευρίσκεται στο πρώτο σχόλιο.

Η εκτροπή του Αχελώου κρίνεται στο ΣτΕ

Το έργο (σήμα κατατεθέν του ΝΔΣΟΚ, πολύ πριν την ΠΟΤΑ Μεσσηνίας) βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο, καθώς αναμένεται η απόφαση του ΣτΕ:

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_05/07/2009_321106

Είναι κρίμα, βέβαια, που ένα τόσο σημαντικό ζήτημα όπως αυτό θα κριθεί(;) από ένα δικαστήριο και όχι από την ίδια την κοινωνική δυναμική για την προστασία του περιβάλλοντος.

Πλήρης αποκατάσταση της τάξης στα Ζωνιανά: οι αστυνομικοί δε μπαίνουν στο χωριό!

Είναι ταυτόχρονα γελοίο και τραγικό:

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100019_05/07/2009_321144

Κι όμως, αυτό το χάλι δεν συναντιέται μονάχα στα Ζωνιανά, αλλά και σε κάποιες συνοικίες της Αθήνας…

Η ηθική της αριστεράς

Το έφερε το μέηλ και το βρήκα πολύ ενδιαφέρον. Έχει δημοσιευτεί στο ART και ΘΕΑΜΑΤΑ, στις 8/4/2001. Η ανάγνωση ενδείκνυται μόνο για σκληροπυρηνικούς επισκέπτες – οι άλλοι ας το αφήσουν για το χειμώνα.

Από τον  ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ

«Αριστερά είναι να κάνεις το καλό για τους άλλους, δεξιά είναι να κάνεις το
καλό για τον εαυτό σου. Αριστερά είναι ο Καντ, δεξιά είναι ο Μπένθαμ».

Μιλάει ένας συντηρητικός που απευθύνεται στην αριστερά. Είναι ο ιταλός
πολιτειολόγος Τζοβάνι Σαρτόρι.

Πώς είναι όμως δυνατό -και με ποια κριτήρια- να τοποθετεί κανείς τον Καντ
στην αριστερά και τον Μπένθαμ στη δεξιά; Στο κάτω κάτω, ο Καντ δήλωνε το
1795 ότι η δημοκρατία «είναι υποχρεωτικά ένας δεσποτισμός», ενώ ο Μπένθαμ
ήταν στον καιρό του ένας προοδευτικός ριζοσπάστης.

Πόσο μακριά πάει η βαλίτσα της κρίσης;

Τί θα γίνει επιτέλους μ’ αυτή την οικονομική κρίση; Είδαμε πάτο;
Θ’ αρχίσουμε ν’ ανεβαίνουμε καμιά φορά;
Μπερδεμένα τα πράγματα.
Οι αισιόδοξοι αναλυτές λένε ότι βλέπουν φως στα μισά του 2010.
Κατ’ αρχήν η τιμή του πετρελαίου έχει πάρει πάλι την ανηφόρα. Τα 67 δολάρια ανά βαρέλι θεωρούνται  πια δίκαιη και κατακτημένη τιμή βάσης και πάμε για παραπάνω. Η άνοδος της τιμής του πετρελαίου είναι σημάδι ότι οι βιομηχανίες της Ασίας ξαναπαίρνουν μπροστά και η ζήτηση αυξάνει.